“คืนร่างนี้มาให้ข้า”
“ไม่คืน ก็ไม่คืน”
กลางดึกสงัด ท่ามกลางป่าลึกที่แม้นกระจอกนกจะไม่มีถ่าย ดูเหมือนมีคนกำลังทะเลาะกัน หรือไม่ก็คือการพูดคนเดียวก็เป็นได้
เดินเข้าไปมองให้ใกล้จึงรู้ว่าเป็นน้องเหยา หรือแม่นยำกว่านั้น คือภูตมารวิญญาณที่เข้าครองร่างของนาง กำลังกุมสะโพกเจ็บ เดินกะเผลกไปตามทางภูเขา
ภายใต้แสงจันทร์ ท่วงท่าของนางดูไม่สง่างามเอาซะเลย ไม่รู้โดนใครอัดจนเจ็บตัว ทั้งร่างสุดสะบักสะบอม ยอดผมที่ควรจะไหวระรื่นดั่งระลอกน้ำ บัดนี้กลับฟูฟ่างราวรังไก่
“ฝูซี เจ้าตัวดีนัก!” ภูตมารวิญญาณปาดเลือดกำเดาที่จมูก สบถด่าตลอดทาง
แท้จริงคือดูหมิ่นเด็กหญิงตัวเล็กนั่นไป สูญเสียดวงวิญญาณหนึ่งไปแล้ว ยังโหดร้ายรุนแรงสุดขอบฟ้าอีก ดูซิ โดนนางลากข่วนจนขนาดนี้
ที่น่าโมโหยิ่งกว่าคือร่างหยินทมิฬ ยัยหนูนี่ก็ดื้อแข็งไม่เบา คราใดที่นางกับฝูซีประมือกัน ก็โผล่พุ่งออกมาก่อกวนทุกครา
นี่นับเป็นการประลองตัวต่อตัวหรือ? ไม่ใช่ นี่คือการรุมทำร้าย ข้างในมีทั้งร่างสตรีทมิฬและดวงวิญญาณหนึ่งของฝูซี ข้างนอกยังมีบรรพชนฝูซีอีก ชะมัด ตัวเดียวรบสาม
ตึม!
เสียงร้องคำรามดังสนั่นพร้อมกันนั้น ก็เห็นแรงกดดันอันมหึมาพัดกลืนฟ้ากลืนดิน
ฝูซีตามมาถึงแล้ว แม้ยังมิได้สติก็ตาม แต่รากฐานอันล้ำลึกของนางไม่อาจขัดขวางได้ ราวีหนึ่งก้าว มิติลี้ลับก็สะเทือนหวั่นไหว
เทียบกับอดีต นางเปลี่ยนไปมากแล้ว มิใช่แม่สาวรูปงามอีกต่อไป กลับคืนสู่ท่วงท่าแห่งร่างแท้ หญิงงามเลิศเลอคู่ฟ้า อาบแสงจันทร์ ราวดั่งภาพฝัน
ข้อเสียเล็กน้อยคือดวงตาทั้งคู่ว่างเปล่าไร้วิญญาณ ท่าทางเฉื่อยชาราวร่างไร้ดวง มีเพียงเมื่อใกล้ชิดภูตมารวิญญาณเท่านั้น ที่แก้มตาจะแลบประกายสีชาดโอบล้อม
“ปีศาจตามราวีมิรู้จักเลิกแท้ ๆ ” ภูตมารวิญญาณสบถในใจ ไร้ซึ่งความคิดจะประมือแม้แต่ครึ่งส่วน กระโจนขึ้นแล้วหลบหนีทันที
เบื้องหลัง ฝูซีก็เด็ดขาดดั่งเส้นเดียว ไล่ตามไม่ยอมปล่อย เพราะดวงวิญญาณหนึ่งสถิตอยู่ในร่างภูตมารวิญญาณ ย่อมรู้สึกถึงกันได้ คู่ต่อสู้หนีไปทางใด นางย่อมไล่ตามไปถึงทางนั้น
การกระทำเช่นนี้ทำให้ภูตมารวิญญาณปวดหัวยับ หนีไปเรื่อย ๆ ! ก็เหนื่อย หันกลับมาประมือ! ก็สู้ไม่ได้