"พ่ะย่ะพ่อหลวง"
นครมังกรแห่งต้าฉิน
ลานเล็กในคุกขัง
ฉินหวงสะดุ้งลุกนั่งขึ้นจากห้วงหลับ ใบหน้าซีดขาว หน้าผากชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น หอบหายใจแรงอยู่ชั่วนาน
ฉินเซียวผู้ถูกคุกขังเช่นกันก็เป็นอาการไม่ต่างกัน ใบหน้าไร้เลือดฝาด ใจหวิวไม่เป็นปลื้มอยู่นาน
ทั้งคู่ฝันถึงฝันร้ายเปื้อนเลือด ฝันเห็นพ่อหลวงสิ้นใจอย่างทารุณใต้แสงจันทร์ ร่ำไห้ปนหัวเราะ ก่อนวิญญาณจะแตกกระจายสลายไป
ตูม!
เสียงระเบิดกึกก้องดังขึ้นเสียงหนึ่ง ทำให้ทั้งสองพากันลุกขึ้นโดยสัญชาตญาณ ก้าวออกนอกห้อง ไต้ขึ้นสูงมองไปยังทิศชิงเฟิง
เข้าตาเป็นแสงเพลิงทะยานขึ้นฟ้า แทรกสีเลือดชาด เมื่อตั้งจิตฟังให้ดี ยังได้ยินเสียงคำรามร้องที่เจ็บปวดริดรอน
ย่อมเป็นนางอสรพิษเขียวนั่นเอง หัวเทียนตูใช้คาถาชีวิต-มรณะควบคุม บีบให้ระเบิดตัวเอง ร่างกายแตกเป็นผุยผงในพริบตา
การทำลายตนของผู้ถึงขั้นอนัตตา แรงสะเทือนย่อมกลืนฟ้ากลืนแผ่นดิน แม้ผู้แกร่งดั่งจักรพรรดินีต้าซวนก็ยังยืนหยุดไม่มั่นทันที
เลวร้ายยิ่งกว่าคือฉู่เซียว ท่ามกลางมหาชน เขาเป็นผู้อยู่ใกล้ที่สุด เพิ่งสังหารศัตรูจนถึงตัว ก็ได้รับแรงระเบิดเต็ม ๆ ร่างกายเปื้อนเลือด
ผู้แกร่งแห่งโยวตูด้านล่าง ผู้บำเพ็ญแดนเหนือ กองกำลังสนับสนุนของต้าซวน ตลอดจนผู้คนนอกสนามรบ ก็ล้วนเจ๊งเจียยกใหญ่ เลือดกระจายเป็นว่าน
"ช่างเป็นคนบ้าคลั่งจริง ๆ" เหล่าปีศาจเฒ่าที่ซ่อนอยู่ในความมืดต่างสูดลมหายใจเข้าลึกโดยไม่ได้ตั้งใจ
นั่นคือสัตว์ประหลาดระดับอนัตตาหนึ่งตน พลังเซียนเต็มกาย รากฐานยังมิแพ้มังกรพระยศแห่งต้าฉิน กลายเป็นเถ้าธุลีสลายไปเช่นนี้
"เจ้าสัตว์สามสลากภัยนี่..." ผู้เศร้าหมองที่สุดย่อมเป็นนางอสรพิษเขียว ตายไปแล้วยังสบถสาปแช่งไม่หยุด ทั้งแค้นทั้งโกรธเกรี้ยว
ชีวิตไร้สาระของนาง เดินอยู่บนน้ำแข็งบาง ๆ ตลอดมา แรกถูกนิกายเต๋าปราบปราม ต่อมาถูกฉินหลงจุนลงคาถา จนถึงวันนี้ ยังถูกควบคุมให้ระเบิดตัวตาย