“ฮือๆๆ....!”
แผ่นดินชิงเฟิงบันดาลเสียงระงมสะเทือนฟ้า ราชนิเวศมังกรแห่งต้าฉินก็ไม่สงบ ประตูเมืองสั่นคลอน ต้นธารมาจากใต้พื้นปฐพี แผดเผาออกมาจากทหารมังกรองค์ที่สิบ
เขามีภารกิจรักษาเส้นมังกรแห่งนครหลวง หากคาถาเซียนถูกปลดล็อก ไม่มีโซ่ตรวนมัดใยเขาอีกต่อไป ย่อมเนรมิตตนเป็นปีศาจบ้าคลั่ง
เมื่อก้าวออกจากใต้พื้นปฐพี ฆ่าฟันด้วยขั้นอนัตตาของเขามิดฟ้ามิดดิน คนนับไม่ถ้วนรับไม่ไหว ถูกบีบให้ร่างกายแตกสลาย
ม่านปีศาจที่ตามมายิ่งน่าสะพรึง กลืนฟ้ากลืนดิน ผู้ใดถูกดูดเข้าไป เกือบทั้งหมดจบชีพกลางแอ่งเลือด
“อ๊าก...!”
ห่างหายไปหลายวัน ราชนิเวศมังกรแห่งต้าฉินต้องภัยอีกครา ตำหนักและตึกระฟ้าทรุดพังทีละหลัง บนฟ้าใต้พื้นล้วนเงารี้ภัยหนีตาย
ก็มีผู้ไม่หนี เช่นเด็กหนุ่มหน้าตาสะอาดตา กลับก้าวข้ามม่านปีศาจมาตรหน้า ในมือยังหิ้วดาบสั้นสีทองที่ขาดสอง
ผู้นั้นคือหลงคุย ทหารมังกรทั้งสิบแปด ตายไป บ้าไป หลับใหลไป เหลือเพียงผู้เดียวที่สติยังแจ่มใส
ด้วยสติที่แจ่มใสนี่เอง ดวงตาเขาจึงแทงทะลุด้วยแสงแห่งความตายตัย ก้าวหนึ่งลงไป กลายร่างเป็นหนุ่มสง่างาม
ชั่วขณะนั้น ดวงตาราวดวงดาว เส้นผมยาวราวน้ำตกเปลี่ยนขาวดังหิมะ ทั้งร่างลุกไหม้เปลวเพลิงแดงชาด
วิชาสละอายุขัย บูชายันโดยไม่เหลือเก็ด ไม่เหลือที่หนีแม้ครึ่งหนึ่ง ยกกำลังรบขึ้นโดยไม่แคร์ราคา สงครามนี้ชนะหรือแพ้ เขาย่อมล้มลง
ปัง!
ทหารมังกรองค์ที่สิบพุ่งเข้าสังหาร ผมเปียป่า ใบหน้าดุร้าย ดวงตาดั่งหลุมดำแช่มืดโลหิต ที่ใดเข้าไปสังหาร ที่นั่นศพนอนเกลื่อน
“ตัวน้อย” สองคำเอ่ยจากปากหลงคุยแหบพร่า เขาไม่เคยคิดว่าวันนี้จะมาถึง ต้องเผชิญหน้าศิษย์น้องตัวน้อยในสภาพเช่นนี้
“ศิษย์พี่ อยากดื่มเหล้าจัง”
“ไปให้พ้น ไม่มีตำลึง”
ศิษย์น้องและศิษย์สาวทั้งสิบเจ็ด ตัวนี้ชอบเหล้ายิ่งกว่าใคร วัยหนุ่มมักเมามาย ยังชวนทะเลาะให้แต่งกลอนสักบท