“จักรพรรดิเสวียนไร้ผู้ต้านในใต้หล้า ตีต้าอวี่จนกลายเป็นหมา”
การมาช่วยราชวงศ์ต้าซวนรบ สิ่งที่ไม่เคยขาดย่อมเป็นผู้คอยตะโกนเชียร์ จงดูชาวเมืองและชาวบ้านทั้งหลาย ต่างตะโกนกันจนคอแหบแตก
ไม่มีใครว่าเหน็ดเหนื่อย ตั้งแต่ผู้บรรลุครึ่งก้าวสู่อนัตตา จนถึงหนุ่มน้องระดับกำเนิดแรกเริ่ม ต่างกระตือรือร้นราวกับถูกปลุกเลือด ต่างคนต่างพยายามสุดชีวิต ราวกับเสียงตะโกนทุกจังหวะจะเพิ่มพลังรบให้จักรพรรดิเสวียนอีกสักหนึ่งส่วน
มวลชนช่วยศึก ฉู่เซียวย่อมไม่ทำให้ผิดหวัง การปะทะด้วยเวทมนตร์ ณ ชั่วขณะหนึ่งเขาได้เปรียบเด็ดขาด ตีประมุขต้าอวี่จนยืนไม่มั่นตลอดทาง
“อนัตตาถึงขั้นนี้ก็นับว่าน่าอายเต็มประดา” นักบำเพ็ญเดียวดายก็มาสมทบด้วย ไม่รู้โผล่ออกมาจากซอกเขาแห่งใด ก็โผล่มาสองสามคน
ล้วนเป็นคนชราทั้งนั้น
มากันเป็นฝูงเพื่อชมละครใหญ่
ระหว่างชมศึก ก็ย่อมมีบางคนใจลอยละลาย อนัตตาผู้ไร้บาดแผล...ขอบเขตแห่งตำนาน ในที่สุดก็ได้เห็นของมีชีวิตสักที
พวกเขาคาดผิดเอง ประเมินประมุขต้าอวี่ต่ำเกินไปมาก แท้จริงร่างเนื้อหนัง ดูดกลืนพลังภูตอาวุธ ก็เข้าถึงอนัตตาได้จริง
“รู้งี้ ข้าก็ควรลองเลียนแบบเขาดูบ้าง” ชายชราผมขาวเอ่ยอย่างถอนหายใจ “บัดนี้จะหันไปเดินทางกลืนกินภูตอาวุธก็สายเกินไป อายุขัยของข้าเหลือน้อยเต็มที”
เทียบกันแล้ว หญิงสาวชุดขาวสะอาดข้างกายกลับมองการณ์ไกลกว่า “ไต่ถึงอนัตตาแล้วยังไง สุดท้ายก็ยังโดนกดตีจนตัวไม่เป็นท่าอยู่ดี?”
ได้ยินดังนั้น เหล่าผู้อาวุโสต่างไอแห้งกันเป็นแถว ประมุขต้าอวี่น่าพิศวงจริง สายตาทุกดวงเห็นเป็นเครื่องยืนยัน แต่ศิษย์ของท่านอาจารย์กลับดูจะอสูรกว่า ผู้สามารถเรียกสายฟ้าทัณฑ์ลงมา แท้จริงขึ้นชื่อว่ากล้าขืนสวรรค์
“อ๊าก!” ประมุขต้าอวี่คงถูกตีจนคลั่งเข้าแล้ว เสียงคำรามดังลั่น เป็นการคำรามที่พุ่งออกมาจากดวงวิญญาณ
คนเมื่อโกรธสุดขีด แท้จริงย่อมทำสิ่งบ้าคลั่ง เขาบิดเบี้ยวใบหน้า รื้อวิชาต้องห้ามมาใช้ สละอายุขัยเพื่อเพิ่มพลังรบ