“ตัวดีนัก”
หวังอวดอำนาจแต่กลับถูกหิ้วหางไปซะงั้น โทสะของปีศาจกระบี่กระดูกแดงจึงพุ่งไม่เบา คำรามดังสนั่น
โกรธก็เปล่าประโยชน์ ฉู่เซียวมาด้วยการเคลื่อนกายในพริบตา และจากไปก็ในพริบตาฉันใด เมื่อหิ้วเขาออกจากนครมังกรต้าซวนแล้ว ก็ทิ้งเขาไปยังด้านหนึ่งอย่างไม่ใส่ใจ
ด้านนั้น ยังมีผู้โชคร้ายอีกผู้หนึ่ง นั่นคือประมุขต้าอวี่ ที่ถูกตบตีจนผมยุ่งเหยิง เลือดนองทั้งกระดูก
สู้ไม่ไหว เขาจึงเหลือแต่ความคิดจะหนี แต่ไม่คิดว่าฉู่เซียวจะจับมาอีกหนึ่งคน แถมยังเป็นอนัตตาที่ไร้บาดแผล ถ้าไม่ดูผิด คงเป็นปีศาจกระบี่กระดูกแดง
ใครก็ช่างเถอะ ขอแค่มีเรื่องแค้นกับฉู่เส้าเทียน ล้วนเป็นพันธมิตรกันได้ ต่อสู้ตัวต่อตัวไม่พอ งั้นก็สองต่อหนึ่งล้อมตี
“ร่วมมือสังหารมัน!” ฟ้าใสฝนหยุด ประมุขต้าอวี่รู้สึกว่าตนกลับมาสู้ได้อีกแล้ว ก้าวเท้าลงหนักหน่วง พลังชั่วร้ายพลุ่งพล่านท่วมฟ้า
“ฆ่า!” ปีศาจกระบี่กระดูกแดงแม้จะเหยียดหยามคนข้างกาย แต่ก็ยืนเคียงบ่ากับเขา เพลิงแท้กำเนิดแรกเริ่มพันกับเจตนาสังหาร ลุกโชติช่วงทั่วฟ้าดิน
“พวกหนูโสโครก” ฉู่เซียวชักดาบมุ่งมา ข้ามฟ้าเข้าโจมตี คนเดียวประมือกับสองอนัตตา สำแดงอำนาจกลืนกินฟ้า
บึ้ม!
สงครามสะเทือนสวรรค์ หยุดพักเพียงสามห้าพริบตา ก็กลับมาเป็นบทเปิดของเลือดอีกครา แสงเพลิงทะยานเต็มขุนนภา
แรงสะเทือนที่เหลือยิ่งกว่าเดิมใหญ่หลวง รัศมีจุดเลือดราวรื่น พากันปะทะสะเทือนไปทั่วสี่ทิศ
เมื่อชาวโลกเบิกตามอง แผ่นดินกว้างใหญ่นั้นไม่เหลือแม้แต่ยอดเขาลูกเดียว ถูกคลื่นแรงปราบเรียบเป็นเมืองซาก
“ข้าตาไม่ฝาดไปใช่ไหม! นักบุญเปลวเพลิง? ถึงกับก้าวสู่ขั้นอนัตตาได้อีกเชียว” ชายชราเท้าเปล่าตนหนึ่งตกตะลึง ดวงตาเต็มเปี่ยมด้วยความไม่เชื่อ
“ท่านไม่ใช่นักบุญเปลวเพลิงหรอก” ผู้เปล่งเสียงเป็นเฒ่าน้อยหน้าตาธรรมดา บีบเคราอย่างมีความหมาย “ถ้าเดาไม่ผิด เขาคือปีศาจกระบี่กระดูกแดงในตำนาน”