"แค่เผาก็จบ?"
"เผา"
ว่างั้น!
คุณชายฉู่น้อยไม่ใช่หมอ การรักษาโรคมิใช่สิ่งที่เชี่ยวชาญ แต่การเอาไฟเผาคนนั้น เขากลับมีภูมิเป็นทุนเดิม ปรมาจารย์เซี่ยวพูดไว้เองว่าไม่ต้องเกรงใจให้เกียรติ เปิดเพลิงเต็มกำลัง...เผา
มีคำของท่านผู้เฒ่าเช่นนี้ ท่าทีพับแขนเสื้อของเขาจึงเปี่ยมไปด้วยความหยิ่งผยอง ครั้นระดมเพลิงนรกขึ้นมา เพียงแค่ประชิดตัว ก็ทำให้เซียวเหล่าจู่เผ็ดร้อนจนแสยงฟันขบเขี้ยว
ไฟของเขานี่แหละ ช่างไกลเกินเพลิงแท้ธรรมดาจะเทียบ หยิ่งผยองถึงขีดสุด ความเย็นยะเยือกในกายปรมาจารย์เซี่ยวถูกปราบมอดไหม้ไปเกือบหมดในพริบตา
ตีเหล็กต้องตีตอนร้อน
เซียวหลิงมิได้ยืนดูเฉย ๆ นางอัญเชิญเปลวเพลิงวิญญาณไฟขึ้น ห้อมล้อมร่างของปรมาจารย์ไว้ เผาไหม้ด้วยกำลังเต็มที่
เปลวเพลิงสองสายร่วมแรง ย่อมมิใช่เรื่องเล่น แม้จะเผาจนเซียวเหล่าจู่มึนตึ้งตาลาย แต่พิษเยือกเย็นกลับถูกชะล้างมอดไหม้เป็นหย่อมเป็นแถบ
"เข้าท่าแล้ว" เซียวเย่เป็นเพียงผู้ชม แววตาเปล่งประกาย ใช่แล้ว! เพลิงนรกใช้ได้จริง หากเผาต่อไปแบบนี้ พิษเยือกเย็นย่อมถูกทำลายเป็นแน่
ซู่!
เมื่อใดไม่อาจทราบ ยันต์หนึ่งใบลอยออกจากแขนเสื้อของเขา
มีผู้ใช้ยันต์ส่งข่าวมาถึงเขา ครั้นคลี่คลายอาคมต้องห้ามของยันต์อาคมแล้ว ก็เห็นตัวอักษรหลายบรรทัดปรากฏขึ้นกลางอากาศ ทำให้สีหน้าเขาแปลกประหลาด
เห็นเช่นนั้น เซียวหลิงจึงเอ่ยถามตามสะดวก "มีธุระอันใด? ทำไมถึงได้ทำท่าเช่นนี้?"
เซียวเย่มองไปยังเย่เหยาสักครู่ จึงเอ่ยขึ้นอย่างยิ้มแย้ม "ในจดหมายว่า ปรมาจารย์ไจซิงกับเหล่าผู้อาวุโส มุ่งหมายจะค้นหาร่างหยินทมิฬ จึงมุ่งหน้าไปยังโหยวไห่อย่างคุกคาม"
"โหยวไห่?"
"โหยวไห่ดีนัก! เกาะมาก ปลาอ้วน ทิวทัศน์สวยงาม" คุณชายฉู่น้อยแทรกขึ้นมาหนึ่งประโยค กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังหนักแน่น ทำให้น้องเหยาต้องปิดปากหัวเราะเบา ๆ อีกครั้ง
นางเห็นมาตลอด ครั้งที่คู่สามีพานางออกจากถ้ำเจินหลงก่อนหน้านี้ ได้ฝากจดหมายไว้กับหัวเทียนตู และยังโยนศิลายันต์อสรพิษมังกรหนึ่งก้อนทิ้งไว้ที่มุมห้อง
ศิลายันต์หนึ่งก้อนมิได้สำคัญอันใด แต่ร่องรอยเพียงเท่านี้ ย่อมยากที่คนจะไม่เกิดนิทานนึกฝัน