ฮึม!
วันนี้ป่ากระบี่ตระกูลเซียวก็ถูกผนึกปิดไว้เช่นกัน เช่นเดียวกับป่าไม้ไผ่น้อย ถูกจัดให้เป็นเขตต้องห้าม ห้ามผู้ใดย่างก้าวเข้าโดยเด็ดขาด
บุรุษและสาวน้อยตระกูลเซียวต่างพรั่งพรูความสงสัย แต่คำตอบที่ได้รับกลับเป็นเพียงข้อความว่าท่านประมุขเฒ่ากำลังบำเพ็ญประจักษ์กระบี่อยู่ภายในนั้น จำเป็นต้องการความเงียบสงบ ห้ามรบกวน
"บำเพ็ญได้เพียงใด ก็ขึ้นอยู่กับบุญวาสนาของเจ้า"
บรรพชนเซียวยิ้มอย่างอ่อนโยน แล้วก็พลิกตัวปีนลงไปในเตาทองแดงใบหนึ่ง ในเตาจะเย็นสบาย? ไม่ใช่ ไม่ใช่ ข้างในอบอุ่น เพราะมีเปลวเพลิงนรกป่านของฉู่เซียวลุกโชนอยู่
โรคของท่านมิใช่พิษเย็น หากแต่เป็นคำสาปเวท แต่นั่นไม่ได้แปลว่าความเย็นเยียบจะไม่บุกรุกร่างกาย ก่อนที่คำสาปจะถูกทำลาย ท่านยังคงทรมานอยู่ไม่รู้จบ ต้องอาศัยเปลวไฟอันดุร้ายมาปราบปราม
รอกันเถิด!
รอฟ้าผ่าสายฟ้าลงมา
"วิเศษจริง ๆ วิเศษนัก"
ฉู่เซียวนั่งอยู่ริมเตาทองแดง มือหนึ่งเติมไฟ อีกใจจมดิ่งอยู่กับการบำเพ็ญแผนภาพค่ายกลของป่ากระบี่ เมื่อคราใดได้แง่มุมใด ยังเดินไปสำรวจหลักค่ายกลตามจุดต่าง ๆ ของป่ากระบี่อีกต่อ
ลี้ลับนัก ความแปรเปลี่ยนนับไม่ถ้วนซ่อนอยู่ภายใน ดาบทุกเล่มล้วนไม่มีเล่มใดเป็นของส่วนเกิน ดาบเล่มหนึ่งขยับ ดาบหมื่นเล่มก็ขยับตาม ล้วนมีตำแหน่งและวิถีโคจรของตนเอง ชั่วขณะยากจะบำเพ็ญให้แจ้ง
ยามว่างอันงดงาม
ต่างคนต่างมีภารกิจของตนเอง
เย่เหยาผู้อยู่ในป่าไม้ไผ่น้อยก็มิได้ว่างเว้นเช่นกัน โอบกอดคัมภีร์ลับเล่มหนึ่ง เปิดอ่านอยู่โดยไม่เสื่อนใจไปสู่สิ่งภายนอก
นั่นคือ "หนึ่งพลังแปรสามบริสุทธิ์" ที่ฉู่เซียวถ่ายทอดให้นาง เมื่อแรกพบวิชานี้ นางถึงกับตะลึงงัน วิชาสูงสุดแห่งลัทธิเต๋า ล่มสลายสูญสิ้นไปนานแสนนาน มิคาดฝันว่าสามีจะมีฉบับส่วนที่เหลืออยู่
สติปัญญาของนางก็ไม่เลว ผ่านไปไม่กี่วัน ก็เริ่มเหลือบเห็นแก่นแท้บางประการ ลองใช้มาหลายครั้ง แต่ก็เช่นฉู่เซียวในวันวาน ร่างแยกที่แตกออกมาล้วนเป็นเพียงร่างเหลวไหลอัปลักษณ์