หอม
หอมจริง ๆ
ฉู่เซียวกำผลไม้นั้นไว้ สูดดมเบา ๆ เลือดพลังมารชะตาในกายก็ถึงกับตื่นตัวโซซัดโซเซ พอกลืนมันลงท้องไป มันไม่ใช่แค่ตื่นตัวแล้ว หากแต่เป็นการคลุ้งคลั่งของมารชะตาถึงขีดสุด อวี่เทียนหมิงที่ยังจ้องมองอยู่นั้นไม่ทันตั้งตัว ก็ถูกแรงกระแทกนั้นเหวี่ยงกระเด็นไปต่อหน้าต่อตา
เมื่อมองไปที่คนผู้นั้นอีกครั้ง เขาก็ลอยอยู่กลางอากาศราวกับภูตผี เศษผมสีเลือดพลิ้วไหว ร่างทั้งร่างแผ่รังสีแสงมารสว่างไสว ภายในกายยังมีเสียงระเบิดดังต่อเนื่อง
สิ่งที่แปลกประหลาดที่สุดคือ พลังสายเลือดมารของเขา ซึ่งเดิมบางเบาราวจะมองไม่เห็น กลับแข็งแกร่งขึ้นอย่างมั่นคงหนึ่งส่วนหลังจากกลืนผลมารหยวนลงไป
"อสูรกายจริง ๆ!" อวี่เทียนหมิงยืนหยุดหนึ่งก้าว ถอนใจแล้วก็ส่งเสียงลิ้นครวญ ไม่มีใครรู้หรอกว่าศิษย์ของท่านอาจารย์เดินมาบนเส้นทางแปลกพิลึกแบบไหน ในสภาพปกติ ความบริสุทธิ์ของพลังปราณดำยิ่งกว่าพลังสายเลือด พอแปลงร่างเป็นมารฉู่แล้ว เลือดพลังยิ่งแกร่งกล้ากว้างใหญ่ยิ่งขึ้น
ยังจับต้องไม่ได้อีก เจ้าหนูนี่ยังบำเพ็ญวิชาพุทธะอีกด้วย ทั้งมหาวัชระและธรรมเนียมพันมือพระตถาคต ใช้ได้คล่องแคล่วกว่าอี้หยงผู้เป็นสาวกพุทธะเสียอีก บำเพ็ญมารยันต์ฝึกพุทธธรรม แล้วยังมีชีวิตชีวาเช่นนี้ ผู้บำเพ็ญแบบนี้หายากยิ่ง คนแบบนี้ หนึ่งหมื่นปีกว่าจะมีสักตน
ฉู่เซียวในที่สุดก็ลงพื้น นั่งขัดสมาธิ มารชะตารอบกายคลุ้งคลั่ง แต่เขากลับราวกับพระเก่าองค์หนึ่ง พระพักตร์งามสงบ
อวี่เทียนหมิงไม่รบกวน หาที่นั่งลงแล้วขยันขันแข็งนับของที่ยึดมาได้
ของสะสมของเฒ่าภูตนั้นล้ำลึกนัก มีของดีจริง ๆ อย่างเช่นเม็ดโอสถหนึ่งเม็ด แม้ในโลกภายนอกก็หาได้ยากยิ่ง
เขาไม่เกรงใจเลย อ้าปากกลืนทันที เมื่อวิชาหมุนเวียนอย่างบ้าคลั่ง บำเพ็ญที่หยุดชะงักมาหลายวันก็ผ่านขอบเขตได้ในคราเดียว ทำให้เขายิ้มจนปากแทบหุบไม่ลง การเดินทางมานครหลวงครานี้ไม่เสียเปล่า หนึ่งภัยพิบัติ หนึ่งโอกาส