ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร ทั้งสองคนก็ฝ่าดงพนาไพรมาจนถึงช่องเขาแห่งหนึ่ง
นี่คือทางเข้าที่แท้จริงของภูเขากู่ ยังปลูกสารพัดแมลงพิษไว้อีกด้วย เมื่อใช้ดวงตาเพลิงทองแหงนมอง ยังเห็นลวดลายลับไหลเวียนอยู่ตามแห่งลับ ซึ่งก็คือค่ายกลประจำประตู
ค่ายกลระดับเช่นนี้ หุบเขาฉื่อเซียนและภูเขาซ่อนมังกรก็มีเช่นกัน หากต้องการแวะเข้าไปเยี่ยมเยือน ต้องให้เจ้าของเปิดประตู แน่นอนว่า ถ้าหมัดหนักพอ จะเตะประตูพังเข้าไปก็ไม่ใช่ว่าทำไม่ได้
ฉู่เซียวมองไปรอบ ๆ แล้วสูดหายใจเข้าลึก ๆ ประตูภูเขากู่นี่ เขากลัวว่าจะเตะไม่ไหว เพราะเชื่อมโยงไปถึงอาคมต้องห้ามป้องกันนับไม่ถ้วน ความแน่นหนาไม่เป็นรองหุบเขาฉื่อเซียนแม้แต่นิด
ยามวิกฤตเช่นนี้ ก็ต้องให้ท่านเทพออกโรง เขาจึงสะกิดลิงน้อยศักดิ์สิทธิ์ "ท่านพี่วานร?"
ถูกปลุกจากฝันหวานเสียฉะอึ้ง องค์ชายน้อยวานรศักดิ์สิทธิ์ยังไม่ทันลืมตาก็ด่าออกมา "ไสหัวไป!"
"มีถ่ายทอดสดให้ดู"
อ้าว!
ท่านพี่วานรนี่เป็นคนทำตามใจตัวเองเป็นทุนเดิม พลันสะบัดกายพุ่งขึ้น ดวงตาเพลิงทองเปล่งประกายวิบวับ แต่พอเห็นภายนอกมืดมิดเป็นแถบเดียว ใบหน้าฟูฟูขนนุ่มของมันก็มืดครึ้มทันที
"จุดไฟหน่อย ไว้หน้าจะไปหาวานรสาวตัวจิ๋วให้" ฉู่เซียวยิ้มเห็นฟัน
ลิงน้อยศักดิ์สิทธิ์ไม่ฟังคำเพ้อเจ้อของเขาหรอก ด่าเสียงดังคำหนึ่งแล้วก็กลับนอนต่อ แต่ก่อนจะนอนกลิ้ง มันก็จุดไฟหนึ่งลูก เล็งตรงไปที่ค่ายกลประจำประตู
วับ!
ไฟแห่งมิตินี่แหละ โหดร้ายเหลือหลาย ลายค่ายกลเป็นผืนถูกเผาพังทลาย ประตูที่มั่นคงดั่งป้อมปราการก็ถูกเผาจนแตกร้าวในเวลาไม่นาน อวี่เทียนหมิงมองจนต้องยกหัวแม่มือต่อไม่หยุด
ค่ายกลของภูเขากู่สืบทอดมาแต่โบราณ มองไปทั่วทั้งราชวงศ์ต้าฉินก็นับได้ไม่ถึงฝ่ามือ แม้ผู้กึ่งขั้นอนัตตามาก็อาจเข้าไม่ได้ แต่บัดนี้ กลับถูกใครบางคนจุดไฟลูกเดียวเผาเปิดออกมา
"เปิดออก!" คราวนี้เตะประตูได้แล้ว ฉู่เซียวรวบพลังปราณดำไว้เต็มที่ หมัดเทียนกังพร้อมมหาวิชาพลังวานรเพชร ทะลวงทะลุประตู แรงสั่นสะเทือนสยองขวัญกระทบจนทั้งภูเขาสะเทือนฮั่นเฮือก