ไม่รู้ผ่านมากี่วันแล้ว เมฆอันไพศาลถึงได้โปรยปรายลงจากฟ้า ตกสู่แผ่นดินที่หมอกฝนครอบงำ ณ ห้วงเมฆาเบื้องลึกนั้น ซ่อนยอดธาราภูเขาอันขรุขระสูงตระหง่านอยู่
นามนั้นคือเขาฉีซาน ที่ประทับของผู้ทรงภูมิผู้หนึ่ง นางคือศิษย์น้องคนสุดท้องของจางเทียนซือ...เซียนหญิงแห่งสำนักเต๋า
สถานที่นี้ ฉู่เซียวเคยติดตามจงอี้มาเยือนครั้งหนึ่ง คุ้นชินนัก หากเกรงการรบกวนที่ไม่ควรจะเกิด จึงแฝงกายล่องหนเข้ามา
"ทัศนียภาพงดงามนัก" ภูตมารวิญญาณมาครั้งแรก
แต่เรื่องเทียนซือแห่งฝ่ายเต๋า นางมิได้เป็นคนแปลกหน้า ตั้งแต่จางเต้าหลิงยังสวมกางเกงเป้าเปิดอยู่ นางก็เป็นกึ่งขั้นอนัตตาแล้ว
เอ๊ะ?
เมื่อผ่านแนวไผ่ลี้ ฉู่เซียวพลันหยุดฝีเท้าเล็กน้อย เบื้องในมีผู้อยู่ และเป็นคนรู้จักมักคุ้นด้วย
ใครเล่า? นางหญิงศักดิ์สิทธิ์แห่งสำนักศึกษาหยุนเซียว ผู้นับถือฝ่ายพุทธเพียงครึ่งหนึ่ง ไม่ไปบวงสรวงในวิหาร กลับมาอยู่ ณ สถานบำเพ็ญเงียบสงบของเทียนซือฝ่ายเต๋า
พูดถึงพุทธะ หญิงสาวผู้นี้ยามนี้ช่างแตกต่างจากวันวานโดยสิ้นเชิง ทั้งร่างทั้งกายไม่เหลือแสงพุทธแม้แต่นิด กลับมีความลี้ลับแห่งเต๋าเพิ่มขึ้นมาแทน
หากคาดไม่ผิด นางเปลี่ยนสืบทอด จากฝ่ายพุทธหันเข้าสู่ฝ่ายเต๋า
เรื่องเช่นนี้ไม่ใช่ของแปลก ยังมีชาวเต๋าจำนวนไม่น้อย กลางทางกลับบวชเข้าฝ่ายพุทธ เชื่อฟังเถิง อาจารย์น้องของพุทธผู้นั้น พระภิกษุมารก็เคยเป็นศิษย์ฝ่ายเต๋ามาก่อน
เหตุที่เขาบวชเข้าพุทธ ก็เพียงปรารถนาจะร่วมหลอมปราณทั้งพุทธและเต๋า แต่บำเพ็ญไม่สำเร็จ กลับกลายเป็นร่วมหลอมปราณทั้งมารและพุทธ
ส่วนนางหญิงศักดิ์สิทธ์แห่งหยุนเซียว เหตุใดจึงหันเหมาสู่ฝ่ายเต๋า ตามความคิดของเขา คงเพราะตำราไร้ตัวอักษรเล่มนั้น
ดูเถิด ยามวิกาลสัพพัญเงียบงัน มีเพียงนางคนเดียว จุดตะเกียงอ่านหนังสือยามค่ำ ดุจหนอนหนังสือตัวหนึ่ง
ภูตมารวิญญาณก็มองตามด้วย ดวงตางามหรี่ลงเล็กน้อย ตำราโบราณในมือของเด็กสาวนั่น หาใช่ตำราสวรรค์ไร้ตัวอักษรแห่งฝ่ายเต๋ากระมัง?