เสียงกึกก้อง!
ต่อจากฉู่เซียว หลงคุยก็ถูกตบตกลงสู่ห้วงอวกาศ ทะลุทะลวงผ่านภูเขาหลวงหนึ่งลูก พอถึงพื้นร่างกายก็พังยับ
ท่ามกลางเศษหินปะทะระเบิด เห็นได้ว่าร่างของเขากลับคืนเป็นชายหนุ่มอีกครั้ง สง่าราศีตกฮวบจนแทบไม่เหลือ
เป็นครั้งแรกเสียด้วย ที่ดวงตาของท่านผู้เฒ่านั้นแลดูหนักอึ้งขึ้นมา
มิใช่ว่ากำลังศึกของเขาเสียเปรียบ หากแต่ศพหยินนั่นช่างเหลือเชื่อ ประดุจร่างอมตะ จะตีก็ไม่ตายสักที
"แสงหิ่งห้อยเพียงเม็ดธุลี กล้าแย่งรัศมีวันเดือน" หยินพอยืนมั่นอยู่บนนภากาศ พลังมืดคลุ้มคลั่ง ประดุจนางพญาผู้สูงส่งเหนือสรรพสิ่ง ก้มมองโลกลงมา
ถ้อยคำยังไม่ทันจบ นางก็ยกแขนขึ้นเล็กน้อย ฝ่ามือหนึ่งกดลงจากแผ่นฟ้า ฝ่ามือยักษ์ปกคลุมแผ่นดินปรากฏขึ้นทันที ปลายนิ้วยังมีลวดลายลับหมุนเวียน แรงกดดันหนักหน่วงดั่งภูเขาหลวง
หลงคุยกัดฟันแน่น ใช้อายุขัยเป็นฟืนเป็นไฟ เผาให้เลือดลมพลี้พล่าน บีบบังคับกำลังศึกให้สูงขึ้น จนระหว่างคิ้วปรากฏลายมังกรสีทองหนึ่งเส้น
แต่ก่อนที่เขาจะทันพุ่งขึ้นฟ้าไปแลกชีวิต หยินพอกลับสะดุดก้าวหนึ่ง แทบล้มลงสู่ห้วงอวกาศ ตัวอักษรสีดำที่หมุนเวียนอยู่ในร่างนาง กำลังจางหายไปทีละเส้น
"อืออือ...!"
ท่าทีของนางกลายเป็นทรมานอย่างยิ่ง ใบหน้าบิดเบี้ยวแทบไม่เป็นรูปร่าง ปากครางเสียงห่อเหี่ยว เสียงร้องโหยหวนเจ็บแค้น
หลงคุยมองจนดวงตาหรี่ เห็นด้วยตาตัวเองว่าศพหยินนั้นเน่าสลายไปทีละนิ้ว เนื้อหนังเลือดเนื้อหลุดร่วงแทบทั้งร่าง แรงกดดันอนัตตาสูญสลายไปหมดสิ้น
ยามคนเจ็บ ย่อมต้องเอาชีวิตให้ขาด เขาไม่คิดมาก ชักดาบสลอนขึ้นชี้ตรงนภากาศ
ทันใดนั้น ฟ้าเก้าชั้นก็สั่นสะเทือน สายฟ้านับหมื่นนับแสนแหวกอากาศ ตกลงมาเกรียวกราวดั่งพายุฝน
"อา...!"
หยินพอที่รากฐานถูกทำลาย ยืนหยุดยืนไม่อยู่อีกต่อไป โดนสายฟ้าฟาดฟัน ร่างเนื้อแตกร้าวสลายเป็นหมอกเลือดกลางอากาศ
เมื่อนางสิ้นใจ พลังมืดหยินก็ล่มสลายเป็นหว่าง ๆ แผ่นฟ้าแผ่นดินในที่สุดก็ชื่นบาน เงยหน้าขึ้นเห็นดาวระยิบระยับเต็มท้องฟ้า แม้แต่สายลมก็อบอุ่นขึ้นไม่น้อย