ปัง!
องครักษ์มังกรอันดับหนึ่งแห่งต้าฉิน มิใช่เพียงชื่อเสียงเลื่อนลอย ครั้งเมื่อแปลงร่างเป็นชายหนุ่ม ก็ปลดปล่อยพลังศึกออกมาเต็มเปี่ยม แกร่งเช่นอินพอแห่งโลงโลหิต ยังถูกเขาฟันเหวี่ยงลงด้วยดาบเพียงหนึ่ง
ฉู่เซียวบังเอิญพุ่งทะยานออกจากมหาสมุทรไอเย็นพอดี เห็นภาพนี้เข้า จิตใจสั่นคลอนจนตกตะลึง บรรพบุรุษสกุลไหนกัน กล้าหาญเช่นนี้?
สีหน้าของหลงคุยกลับประหลาดยิ่ง กวาดสายตามองคุณชายฉู่น้อยหนึ่งครั้ง แล้วก็เผลอหันกลับไปมองหลงชางเยวี่ยที่อยู่ไกลออกไป โดยให้ความสนใจเป็นพิเศษกับเครื่องแต่งกายของทั้งสอง
ชัดเจนนักว่าสองคนนี้สวมชุดคู่รักตัวเดียวกัน
นี่มันความหมายใดกัน?
จะเป็นการสมรสแล้วหรือ?
ชั่วขณะนั้น สายตาที่มังกรพิทักษ์อันดับหนึ่งมองใครบางคนก็ลึกซึ้งเป็นเชิงหมายมั่น ศิษย์ของท่านอาจารย์นั้น ได้ยินชื่อมานานไม่เคยเห็นตัว บัดนี้เห็นเสียแล้ว มีแววของผู้จะทรยศอาจารย์ล่วงบรรพบุรุษจริง ๆ
ฉู่เซียวโดนมองจนทั่วร่างไม่สบายตัว จึงยิ้มเบา ๆ "ด้วยพลังศึกเช่นนี้ ท่านผู้เฒ่าย่อมไม่ใช่ผู้ไร้นาม"
"ชาวนาธรรมดาจากหมู่บ้านห่างไกล ไม่ต้องพูดถึงก็ได้" หลงคุยกล่าวเรียบเย็น มิได้แนะนำนามตนเอง เกรงว่าเมื่อเอ่ยชื่อออกไปแล้ว เจ้าตัวจะแลบเท้าวิ่งหนีซะอีก
สองสามถ้อยคำ ชายทั้งสองก็กระชับอาวุธในมือแน่น จ้องมั่นไปยังมิติว่างเบื้องหน้า หยินพอที่ถูกฟันเหวี่ยงไป ได้กวาดไอเย็นคลื่นมโหฬารกลับมาพร้อมสังหารอีกครั้ง
พลังสถิตของมันแข็งแกร่งขึ้นอีกส่วน และเทียบกับก่อนหน้า กลับใช้เคล็ดลับเวทมนตร์ได้แล้ว แค่สะบัดแขนครั้งเดียว ก็เห็นร่างเงาหน้าผีบิดเบี้ยว ปากกว้างเปื้อนเลือดใหญ่โตเท่าครึ่งฟากฟ้า
"เจ้าไม่ใช่คู่มือของมัน...หลบไป" หลงคุยก้าวข้ามแผ่นฟ้าเข้าประลอง ดาบเดียวกวาดสะเทือนทั่วแปดทิศ
ถ้อยคำของบรรพชน ฉู่เซียวจะขัดได้อย่างไร จึงหลบไปข้างหนึ่งจริง ๆ ฝ่ายหนึ่งเดินเคล็ดวิชาโกลาหลบำบัดบาดแผล อีกฝ่ายก็จับตาดูผู้เกรี้ยวกราดผู้นี้แผ่อำนาจวิเศษ