เฮ้อ!
ฉินหลงจุนโกรธจริง ๆ โกรธจนเส้นผมสีดำที่พลิ้วไหวกลับเปลี่ยนสี ถูกย้อมไปด้วยแสงเงินอันระยิบระยับ
คนในโลกต่างรู้กันดี ว่าจักรพรรดิผู้สูงส่งเหนือใคร ถูกฉู่เซียวที่สู้แบบไม่เกรงชีวิตนั้นบีบให้ต้องรื้อวิชาต้องห้ามมาใช้อีกครั้ง
พลังอำนาจของเขาพุ่งทะยานขึ้นในพริบตา ไอมังกรครามอันเกรียงไกร ปั่นป่วนขึ้นสู่ฟ้าราวกับพลังชั่วร้ายแห่งวิถีมาร
ครั้งนี้มีปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติอันน่าสะพรึงกลัวปรากฏขึ้นเป็นเงา ๆ ภาพของฟ้าถล่มแผ่นดินแตก นั่นคือสะท้อนจิตใจของเขาชัดเจน
"คิดว่าข้าโตมากลัวการขู่หรือไง!" ฉู่เซียวตะโกนกึกก้องดั่งสายฟ้า จิตวิญญาณที่ไม่ยอมแพ้ทำให้เขาลุกเป็นเปลวเพลิงระอุ
เปลวนั้นเป็นสีเลือด เลือดสดฉ่ำชนิดนั้น ไม่ต้องพูดถึงชาวโลกธรรมดา แม้แต่ผู้แข็งแกร่งแห่งเชื้อพระวงศ์จำนวนมากยังมองแล้วตระหนกใจ
ศิษย์ของท่านปราชญ์นั้น ไม่เหลือชีวิตให้ตัวเองอีกแล้วจริง ๆ เผาอายุขัยเป็นฟืน โหดร้ายต่อตัวเองโดยไม่แคร์ราคา
"คนบ้า!"
ฉู่เซียวที่เป็นที่จับตามองของคนทั้งหลาย ไม่เหลือเส้นผมดำแม้เส้นเดียว วัยที่ควรรุ่งโรจน์เพียงใด กลับบั่นทอนตัวเองจนหัวขาวซีกหมด
สิ่งที่ไม่เปลี่ยนคือดวงตาคู่นั้น เปล่งประกายมั่นคงดั่งเหล็กกล้า แพ้เมื่อใดก็ได้ ยกเว้นสงครามครั้งนี้ห้ามแพ้เด็ดขาด
สู้!
"ข้าจะสังหารเจ้าให้ได้"
ยุทธการครั้งใหญ่พักห่างเพียงสองสามชั่วอึดใจ ก็เปิดม่านเลือดอีกครา
ทั้งสองสู้รบไปจนถึงห้วงมิติ ตะวันออกหนึ่งตะวันตกหนึ่ง เปิดเคล็ดลับปะทะกัน แสงดาบ แสงกระบี่ รอยฝ่ามือ เงาหมัด... ทุกคราที่ปะทะกัน ฟ้าดินสั่นสะเทือนไปทั้งผืน
ตั้งแต่วินาทีนั้น คนในโลกมองไม่เห็นรูปลักษณ์จริงของทั้งสองอีกต่อไป เห็นเพียงสองเงาร่างเลือนลาง ท่ามกลางพลังมังกรและสิงฆาตมาร หายนัดปรากฏนัด สู้กันจนฟ้าดินสะท้านสะเทือน
เลือดนอง
เลือดนองยิ่งกว่า
เลือดหลั่งรินดั่งสายฝน ทั่วฟ้าเต็มไปด้วยแสงเลือด เปื้อนแดงครึ่งฟากฟ้า