“เห็นภูเขาลูกนั้นไม่ ใต้พื้นดินมีคลังสมบัติซ่อนอยู่”
“นั่นคือสระหยกวิญญาณ มีต้นสมุนไพรจิตหยกงอกอยู่หนึ่งต้น มีเพียงหนึ่งเดียวในต้าฉิน”
“สมบัติวิเศษพิทักษ์ภูเขา คันศรไร้ขั้ว ก็เก็บไว้ในมหาศาลาบรรพชนของสำนัก”
หนึ่งในแปดสตรีอัศจรรย์แห่งสำนักศึกษา ไม่เพียงใบหน้างดงามประจำพิภพ ยังเป็นคนตาเหลือกเห็นเงินเป็นครั้งคราวอีกด้วย
อย่างม่งเฉี่ยน ก็ถูกลูกศิษย์ผู้เป็นสามีน้อยของศิษย์น้องหลอกล่อจนหน้ามืด ยืนอยู่บนยอดเขาหยิบดวงจัน ชี้ทางให้ศิษย์น้อง
ไม่ใช่ความโอ้อวด สำนักศึกษาไจซิงมีของวิเศษซ่อนอยู่ตรงไหน เธอรู้ทะลุปรุโปร่ง มาครั้งนี้ไม่ง่าย จึงต้องเลือกเอาของแพงที่สุด
คุณชายฉู่น้อยแสดงสีหน้าอย่างจริงจังอบอุ่นใจ ตั้งแต่รู้จักศิษย์พี่ผู้นี้ ยังไม่เคยได้พิจารณาดี ๆ สักครั้ง ณ บัดนี้ จึงแหงนมองอย่างเอาจริงเอาจัง
ปรากฏว่า แม้แต่สตรีอัศจรรย์ก็ยังซ่อนดวงใจที่ไม่เคยสงบนิ่ง ชี้ทางละเอียดยิบเช่นนี้ เหลือแค่จะเอ่ยสักคำว่า ขนไปเลย ขนของวิเศษของบ้านข้าไปให้หมด
“ยังตั้งราวนี่อีกทำไม มาชมดวงจันหรือ” ม่งเฉี่ยนแลบตามองฉู่เซียวหนึ่งวูบ
“รับประทาน!” ฉู่เซียวยิ้มฉีกปาก หันกายหายไปจากสายตา
ไม่ช้า มหาศาลาบรรพชนของสำนักศึกษาไจซิงก็ถูกกระชากจนพัง หลังคาทะยานขึ้นฟ้าเก้าชั้นแปดร้อยจั้ง ทำให้ผู้อาวุโสกับศิษย์ทั้งสำนักแหงนมองพร้อมกัน
สายตาเหล่านั้นเห็นเพียงชายผู้มีวงแหวนแสงรองรับเบื้องบน กอดคันธนูใหญ่ไว้แนบอก ทะยานออกจากศาลาขึ้นสู่แดนสวรรค์
คันศรไร้ขั้ว สมบัติวิเศษพิทักษ์ภูเขาของสำนักศึกษาไจซิง และยังเป็นหนึ่งในสิบอาวุธร้ายแห่งต้าฉิน
“นั่น... ฉู่เส้าเทียน?”
“ม่านพลังกั้นภูเขายังคงเปิดอยู่ เขาทะลุเข้ามาได้ไง”
“เป็นไปได้หรือไม่ ก่อนจะบูชาม่านพลัง เขาก็ลอบเข้ามาแล้ว”
เสียงตื่นตะลึงดังขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่า หลายคนไต่ขึ้นยอดเขาเพื่อมองจากที่สูง แต่แทบไม่มีใครกล้าเข้าไปใกล้