สายฟ้าลงทัณฑ์สิ้นสุดลงแล้ว ห้วงฟ้าแผ่นดินพังยับเยินเฉกดินร้าง เหลือไว้เพียงเงาร่างงดงามประปรายด้วยโลหิต ก้าวเตลิดสะท้านสะเทือน แทบจะล้มถล่ม
นางคือจักรพรรดินีต้าซวน ในที่สุดก็ฝ่าทัณฑ์สวรรค์ผ่านมาได้ ทว่าก็บาดเจ็บจนไม่มีส่วนไหนเป็นปกติ
ส่วนฉู่เซียวนั้นล้มลงไปนานแล้ว เปี่ยมดุจศพไร้จิตวิญญาณ ทอดกายไร้เรี่ยวแรงอยู่กลางก้อนหินปรักปัก กองโลหิตแผ่ขยาย
เงียบ...ห้วงจักรวาลเงียบสนิทราวแดนมรณะ ประชาชนแห่งต้าซวนสั่นสะท้านใจ แม้แต่ผู้ชมจากภายนอกสนามก็หน้าซีดเผือด
ฟ้าแลบดินสั่นด้วยสายฟ้าทัณฑ์ห้าสาย ช่างหยิ่งผยองนัก แม้แต่ร่างนกฟีนิกซ์วิญญาณเทพก็เลือดนอง บุตรศิษย์ของอาจารย์บาดเจ็บสาหัส แทบจะจมสูญในวิบากสวรรค์ หากเป็นพวกเขา จิตวิญญาณคงสลายเกลื่อนไปนานแล้ว
"เส้าเทียน" นกหงส์ปราดมาเฉกสายลม อุ้มฉู่เซียวที่หมดสติหายไปจากสายตา
"เร็ว เร็ว เร็ว" ประชาชนต้าซวนถอนตัวเฉกน้ำลงธาร ไม่มีผู้ใดหยุดพำนัก พร้อมเพรียงกันทยอยกลับสู่นครหลง
ต่อจากนั้น เสียงฮือฮาก็ดังกึกก้อง
ม่านพลังคุ้มครองภูเขาแห่งราชธานีเปิดออกอีกครั้ง ผู้บรรลุอนัตตาก้าวครึ่งนับสิบประดังประจำหลักค่ายกล กลัวว่าจะมีผู้ทรงพลังฉวยยามที่จักรพรรดินีและจักรพรรดิเสวียนอ่อนแอ ยกพลมาฆ่าฟันสร้างความวุ่นวาย
แต่ในสายตาชาวโลกกลับเต็มเปี่ยมด้วยความเสียดาย หากประมุขใหญ่แห่งต้าอวี่ ปีศาจมารดาวร่วง และมารดาบกระดูกแดงไม่หนีตายไป หรือไม่ก็ย้อนกลับมาสังหารอีกครา ย่อมเหยียบราบต้าซวนได้แน่นอน
น่าเสียดาย ผู้บรรลุอนัตตาทั้งสามช่างขี้ขลาดนัก หนีเร็วเกินไป ไม่มีโอกาสได้เห็นสายฟ้าทัณฑ์ถล่มลงหัว โอกาสหาได้ยากยิ่งนับพันปีเช่นนี้!
"ไปกันเถอะ" ชาวโลกมองนครหลงเป็นครั้งสุดท้ายแล้วทยอยสลายไปอย่างยังหวนรำพึง จิตใจไม่เคลื่อนไหวง่ายนัก