“พละกำลังมหาราชาแห่งซวน!”
“พระนางฮองเฮาทรงฤทธิ์!”
บนกำแพงประตูนครหลวงของจักรวรรดิ ยืนเต็มไปด้วยเงาร่างมนุษย์ เสียงโห่ร้องสั่นสะเทือนสวรรค์ปฐพี เป็นการเป็นกำลังใจให้ฉู่เซียวและหงส์
ไม่ว่าจะโห่หรือไม่โห่ อนัตตาทั้งสามนั้นคืนนี้ก็พ่ายแพ้ถ้วนหน้าแล้ว ฝ่ายสามต่อสาม ล้วนถูกกดทุบจนแทบไม่มีทางสู้
“เจ้าว่าไง จะมีอนัตตาอีกมาฆ่ามาอีกหรือไม่” เยาวชนหน้าแหลมคล้ายลิงตัวหนึ่ง แอบอยู่หัวมุมฝูงชน ครูดคางแล้วพูดทิ้งไว้ประโยคหนึ่ง
ผู้ใดได้ยินก็ไม่มีใครไม่หันมอง สายตาเบ้ข้างหนึ่งมากกว่าข้างหนึ่ง อ้าวเด็กตัวดีนี่ หน้าตาดูดีแท้ๆ แต่ใจคอกลับหวังให้โลกวุ่นวาย!
ถ้อยคำเป็นเช่นนั้นจริง แต่ดวงตาของหลายคนก็เพิ่มความหวังขึ้นบ้าง คนดูละครย่อมไม่กลัวเรื่องใหญ่! หากยังมีอนัตตาอีกจริง ก็ครึกครื้นไม่เบา
ปึก!
ขณะกำลังพูดกันนั้นเอง ห้วงอากาศก็ฉายประกายเลือด ปีศาจมารดาวร่วงถูกฟันอีกครั้ง เพลงดาบของหงส์ทะลวงผ่านร่างเข้าไป
ไม่ต่างจากนั้นนัก มารดาบกระดูกชาดก็เปรอะเลือดกลางแดนฟ้า ถูกอวตารจักรพรรดินีจิ้มหนึ่งนิ้ว กลางคิ้วถูกเจาะเป็นรูเลือด
“อาาา...!” ปีศาจมารดาวร่วงตาพร้อมด้วยไฟ โกรธจนระบายวิชาสละชีวิต บุนวมดวงดาวทั่วฟ้าให้ส่องสว่างทั่วสวรรค์ปฐพี
แสงดาวระยิบระยับ แต่ก็คมดั่งดาบคมดั่งใบมีด สมรภูมิกว้างใหญ่ถูกส่องกระชากโดยไม่เลือกหน้า ชั่วขณะเดียวก็เป็นรูเป็นรอยไปทั่ว
จักรพรรดินีย่อมไม่เมตตา ชักดาบชี้ไปยังห้วงฟ้า แสงดาบแผ่ออกไป ทิ่มลึกสู่ฟ้าเก้าชั้น ก่อให้เมฆหมอกเปลี่ยนสี ดวงดาวแตกสลาย
“จงถูกผนึกใต้ฝ่ามือข้า” ปีศาจมารดาวร่วงผมเผ้ากระจัดกระจาย ก้าวเท้าขึ้นสู่ฟ้า อาศัยเวทมนตร์จำแลงเจดีย์วิเศษหนึ่งองค์ ทุบลงมาดั่งขุนเขา
โครม!
หงส์ตบฝ่ามือขึ้นสู่ฟ้า ทุบแตกกระจายโดยตรง คลื่นพลังที่แรงกล้ายังกระแทกให้ปีศาจมารดาวร่วงล้มคว่ำ กระดูกเอ็นขาดหลายท่อน
ไม่เป็นไร เพราะมีคู่ซี้ร่วมชะตากรรมอยู่เช่นกัน คือประมุขต้าอวี่นั่นเอง ถูกฉู่เซียวปล่อยพลังดาบกิเลนหนึ่งสาย ทะลวงผ่านกระหม่อมเข้าไป