“ของขวัญชิ้นใหญ่เพียงนี้ ถูกอัธยาศัยหรือไม่?” รอยยิ้มเยือกเย็นของหมิงโพ่ดังขึ้น แฝงพลังล่องหนที่ต้านทานได้ยาก ส่งมาจากดวงตาขาวประหลาดคู่นั้น
ครานี้ผู้ที่ตกหลุมพรางคือฉู่เซียว ชั่ววูบก่อนยังยืนเคียงข้างเจียงซูเหยียน แต่วินาทีต่อมา ก็ถูกอาคมย้ายถ่าย เหวี่ยงดันขึ้นไปประจันอยู่บนหว่างเวหา
การประสานมือกันนี้ ประมุขต้าอวี่เชี่ยวชาญเป็นมือหนึ่ง นางเฝ้ารออยู่ ณ ทิศนั้นนานแล้ว จึงปลดปล่อยกระจกมังกรช้างออกมา แสงนับหมื่นสายพร่างพราย ส่องให้เลือดลมของเขาแตกสลาย
“ตายเสีย!”
ยามคู่ต่อสู้เจ็บป่วย ย่อมต้องเก็บชีวิต
ปรมาจารย์ยันต์เป็นผู้เชี่ยวชาญการลงมือซ้ำสังหาร แววหน้าบิดเบี้ยว ปลดปล่อยอักขระอาคมนับหมื่นนับพัน ระเบิดขึ้นทีละดวง จนเปลวเพลิงลุกท่วมห้วงว่างเวหาอันไพศาล
ยังไม่จบ เบื้องหลังยังมีบรรพชนขุยซานผู้ตาแดงก่ำ เรียกสายฟ้าจากฟ้าเก้าชั้นมาหนึ่งเส้น อาบอานุภาพทำลายล้าง คำรามลงมาดังสนั่นหวั่นไหว
สิ่งเหล่านี้ล้วนเกิดขึ้นในพริบตา อาคมสังหารที่ตามมาต่อกัน ต่อให้ฉู่เซียวมีรากฐานเพียงใด ยังถูกตีจนร่างกายแตกกระจัดกระจาย
พุ!
ฝ่ายเขาคือสามต่อหนึ่ง ส่วนประมุขนิกายรักษะต้องเผชิญหนึ่งต่อสอง ถูกราชาหมัดยาพิษและยายตาบอดล้อมประหาร
ผู้แรกนางเคยประมือมาแล้วที่เกาะมังกรหมื่น แม้วิชากู่จะเจ้าเล่ห์ร้ายกาจเพียงใด ก็ยังทำร้ายรากฐานนางไม่ได้
ที่ยากยิ่งคือยายตาบอด ดวงตาประหลาดคู่นั้น นอกจากสลับตำแหน่งแล้ว ยังย้ายถ่ายร่างผู้อื่นได้จากกลางอากาศ ป้องกันยากยิ่ง
และสิ่งที่ทรมานนางยิ่งกว่า คือหมัดยาคลุ้มราคะ ช่วงต้นยังต้านทานได้ด้วยร่างกาย แต่พอลงมือต่อสู้ พลังหมัดยาก็ระเบิดราวจักรวาลน้อย กดไว้ไม่อยู่เสียแล้ว
ความรู้สึกนี้ ดั่งตกลงไปในหนองบึง หากนิ่งเฉยไว้ยังพอทรหวังต่อไปได้อีกชั่วคราว ยิ่งดิ้นรน ร่างกายยิ่งจมดิ่งเร็วขึ้น ดึงตัวขึ้นมาได้ยากเย็นยิ่ง
“ไสหัวไป!”
หว่างเวหาด้านหนึ่ง ฉู่เซียวก้าวย่ำลงหยุดนิ่งดังฮึ่ม หมัดหนึ่งเทียนกัง เหวี่ยงปรมาจารย์ยันต์กระเด็น แปรฝ่ามือเป็นฝ่ามือหนึ่งที ตีบรรพชนขุยซานถอยหนี