"ประหลาดชะมัด"
ฉู่เซียวอุ้มคัมภีร์ไว้แน่น จ้องมองอยู่นานเป็นเวลาช้านาน
เขาไม่สงสัยในวิชาความรู้ของบิดา ตำราที่แปลออกมาย่อมผิดพลาดมิได้ แล้วเพราะเหตุใดคัมภีร์ไร้ตัวอักษรจึงมีเนื้อหาเช่นนี้ซ่อนอยู่
คิดไม่ออก เขาจึงหยิบ 'ตำนานฮ่องเต้สิบพระองค์' ขึ้นมาศึกษาไล่เลียงไปมา
ตำราเล่มนี้ ได้มาจากอาจารย์ของลั่วหยาง เขาครอบครองมาช้านานแสนนาน จนถึงบัดนี้ยังมิได้ล่วงรู้ความลับภายใน กระทั่งแหวนหมึกก็ไม่เคยให้คำแนะนำแม้แต่น้อย
"ท่านพี่วานรข้านิ้วก่ายคำนวณดูแล้ว สองสิ่งนี้ต้องมีสายสัมพันธ์ถึงกันแน่นอน" ลิงน้อยศักดิ์สิทธิ์เอื้อมมือลูบคาง
"รอวันนางสาวแห่งเวิ้งเมฆาปรากฏตัวอีกครา ยืมคัมภีร์ไร้ตัวอักษรมาดูสักครั้ง ก็จะรู้ทันที" ฉู่เซียวว่าพลางหยิบคัมภีร์เล่มที่สองขึ้นมา
เล่มนี้ ว่าด้วยเรื่องฟ้าดิน อธิบายสรรพสิ่งมีชีวิตไว้มากมาย เสียเพียงตำหนิเพียงหนึ่ง คือตำหนิตกหล่นไม่ครบถ้วน
เล่มที่สาม ว่าด้วยการบำเพ็ญ มีข้อคิดจากการล่วงรู้ประสบการณ์ปนอยู่ แต่น่าเสียดายที่ตั้งแต่ต้นจนจบ ข้อความขาด ๆ ต่อ ๆ
เล่มที่สี่ บันทึกวิชาอาคมบทหนึ่ง มิได้ระบุนาม ทราบเพียงว่าเป็นวิชาฝ่ามือ ที่โปรยจากฟ้าลงมา
"เอ...นี่มัน" ฉู่เซียวครางเบา ๆ สีหน้าเปลี่ยนไปจนแปลกไป แม้ลิงน้อยศักดิ์สิทธิ์ในทะเลตันเถียนก็เห็นแล้วเกาหัวแกรก
ไม่ใช่ความผิดของคู่หูทั้งสองหรอก เพราะวิชาฝ่ามือนี้ มองอย่างไรก็เห็นเป็นมหาหัตถ์มหาสวรรค์ จิตวิธียิ่งคล้ายคลึงกันนัก
"ดำเนินต่อ" ท่านพี่วานรเริ่มร้อนใจ ตะโกนเร่งฉู่เซียวเสียงหนึ่ง
แม้เขาไม่ต้องบอก ฉู่เซียวก็หยิบเล่มที่ห้าขึ้นมาแล้ว เนื้อหาภายในมีตัวอักษรน้อยนิด แต่มีสามตัวอักษรปรากฏขึ้นบ่อยครั้งนัก นั่นคือ กระบี่ประหารเซียน
เล่มที่หก ทั้งคู่ขมวดคิ้วเล็กน้อย กวาดสายตาเพียงแวบก็พบคำที่คุ้นเคย...ฮ่องเต้สอง