เจ็บ...
เจ็บเหลือเกิน...
หรือว่ากลายเป็นซอมบี้แล้วยังรู้สึกเจ็บได้อีก?
ฐานที่มั่นถูกฝูงซอมบี้บุกยึด กองทัพที่ประจำการอยู่ถ่วงเวลาราชาซอมบี้ เพื่อเปิดโอกาสให้คนธรรมดาหนีเอาชีวิตรอด
ระหว่างหลบหนี สมาชิกในทีมของซูอวิ๋นหลานทยอยตายในสนามรบ
ซูอวิ๋นหลานเองก็ใช้พลังพิเศษจนหมด เพื่อคุ้มกันขบวนรถให้หนีออกจากฝูงซอมบี้ได้
แต่ผลที่ได้ล่ะ? เพียงเพราะพลังของเธอหมดลง กลายเป็นตัวถ่วง คนพวกนั้นก็ผลักเธอลงจากรถไปเป็นอาหารซอมบี้
ช่างไร้หัวใจจริง ๆ...
ซูอวิ๋นหลานค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็อย่าหาว่าเธอใจร้ายแล้วกัน
หลังกลายเป็นซอมบี้ สิ่งแรกที่เธอจะทำคือกลับไปกัดพวกมันให้ตาย!
ซูอวิ๋นหลานฝืนความเจ็บปวด พยายามลุกขึ้น แต่กลับพบว่ามีมีดสั้นปักอยู่บนอก
【ติ๊ง สวัสดีโฮสต์ ฉันคือศูนย์ศูนย์】
ซูอวิ๋นหลานยังไม่ทันได้ถาม ความทรงจำแปลกหน้าจำนวนมากก็ทะลักเข้าสู่สมอง
สวรรค์เอ๋ย
นี่เธอทะลุมิติมาแล้วหรือ?!
เจ้าของร่างเดิมเป็นคุณหนูใหญ่ในโลกสัตว์อสูรแห่งดวงดาว หมั้นหมายกับตระกูลหลินที่ร่ำรวยไม่แพ้กัน
ทว่าเมื่อบรรลุนิติภาวะแล้ว ซูอวิ๋นหลานกลับยังปลุกพลังจิตไม่สำเร็จ
คู่หมั้นของเธอเป็นมนุษย์สัตว์ระดับเอสอยู่แล้ว แต่กลับไม่ยอมแต่งงานตามที่ตกลงกันไว้เสียที
ในเวลานั้นเอง บุตรสาวแท้ ๆ ของตระกูลซูก็มาหาถึงบ้าน
แค่กลับมาถึงบ้านก็ว่าไปอย่าง แต่คุณหนูตัวจริงคนนั้นยังเป็นเพศเมียชั้นสูงที่มีพลังจิตระดับเออีกด้วย
พอเธอกลับมา คู่หมั้นของตระกูลหลินก็ยกเลิกการหมั้นกับเจ้าของร่างเดิมทันที
จากนั้นก็เข้าพิธีผูกสัมพันธ์กับคุณหนูตัวจริง กลายเป็นพันธมิตรทางการแต่งงาน
เดิมทีครอบครัวก็ไม่ได้คิดจะไล่เจ้าของร่างเดิมออกจากบ้านเพียงเพราะการหมั้นถูกยกเลิก
อย่างไรเสีย ในโลกมนุษย์สัตว์ เพศเมียมีจำนวนน้อย จะจับคู่เธอกับลูกเศรษฐีที่มีความสามารถไม่ต่างกันนักก็ได้
ถึงอย่างไรก็ยังเป็นคู่แต่งงานทางการเมืองได้อยู่
แต่เพศเมียกลับมีสถานะสูงในโลกสัตว์อสูร
ตระกูลซูที่เจ้าของร่างเดิมสังกัดอยู่ก็นับว่าร่ำรวยในสหพันธรัฐ ตั้งแต่เล็กจนโตเธอเองก็อาศัยอำนาจรังแกคนอื่นอยู่ไม่น้อย
หลังคุณหนูตัวจริงกลับมา ชีวิตความเป็นอยู่ของเจ้าของร่างเดิมก็ย่ำแย่ลงอย่างเห็นได้ชัด
เจ้าของร่างเดิมย่อมรับความเปลี่ยนแปลงที่ต่างกันราวฟ้ากับดินเช่นนี้ไม่ได้
คืนนั้นเธอจึงสวมกระโปรงสั้นสายเดี่ยว
หวังจะยั่วยวนคู่หมั้นระดับเอสที่ตอนนี้กลายเป็นสามีสัตว์ของคุณหนูตัวจริงไปแล้ว
หลังถูกปฏิเสธ เธอยังอับอายจนกลายเป็นโกรธ ใช้ยาต้องห้ามหวังขืนใจอีกฝ่าย
ผลลัพธ์แน่นอนว่าไม่สำเร็จ กลับยิ่งทำให้ตระกูลหลินเดือดดาล
ตระกูลซูจึงไล่เธอออกจากบ้านทันที
เดิมทีระบบคุ้มครองเพศเมียในโลกสัตว์อสูรสมบูรณ์แบบ
แม้ถูกไล่ออกจากบ้าน เจ้าของร่างเดิมที่ไม่มีพลังจิตก็ไม่ถึงกับต้องใช้ชีวิตลำบากนัก
แต่ก่อนถูกโยนออกจากบ้าน
คุณหนูตัวจริงที่กำลังเดือดดาลได้เปิดสมองกลของเจ้าของร่างเดิม แล้วสมัครจับคู่พันธุกรรมให้เธอ
อ้างว่าในเมื่อขาดผู้ชายมากนัก ก็จับคู่ให้สักหลายคนไปเลย
ลองใช้สมองคิดดูก็รู้แล้วว่าเพศผู้แบบไหนจะจับคู่กับเพศเมียที่ไม่มีพลังจิต
ยิ่งไปกว่านั้น เพศเมียระดับเอฟก็ไม่อาจปลอบประโลมเพศผู้ได้
หากโชคร้ายเจอคนที่มีค่าความคลุ้มคลั่งสูง สามีสัตว์ที่เสียการควบคุมอาจฆ่าเธอตายได้
เจ้าของร่างเดิมยอมรับการจัดการเช่นนี้ไม่ได้
ดังนั้นก่อนผลการจับคู่พันธุกรรมจะแสดงขึ้นอย่างสมบูรณ์ เธอก็โมโหจนทุบสมองกลแตกเสียแล้ว
ไม่มีสมองกล ก็ไม่มีระบบระบุตำแหน่ง
แน่นอนว่าไม่มีเงินด้วย
เจ้าของร่างเดิมไม่มีที่ไป จึงทำได้แค่ไปรับเงินช่วยเหลือเพศเมีย
ผลคือเพิ่งรับเงินช่วยเหลือเสร็จ หาที่พักเล็ก ๆ ได้แล้ว ก็ถูกคนลอบสังหาร
ความทรงจำจบลงกะทันหัน
ซูอวิ๋นหลานงุนงงอยู่บ้าง
ขอโทษที ศัตรูของเจ้าของร่างเดิมมีมากเกินไป
ชั่วขณะหนึ่งซูอวิ๋นหลานถึงกับระบุไม่ได้ว่าใครเป็นคนลงมือก่อน
ซูอวิ๋นหลานนวดขมับที่ปวดตุบ ๆ
เหมือนกับเธอไม่มีผิด พอหมดประโยชน์ก็ถูกทิ้ง เป็นเครื่องมือเหมือนกันสินะ
ไม่เป็นไร พี่สาวเจ้าของร่างเดิม ไม่ต้องกลัว
ในเมื่อฉันมาแล้ว ฉันจะล้างแค้นให้เธอเอง!
พอหาตัวคนร้ายเจอ ฉันจะหั่นมันเป็นชิ้น ๆ เอาไปเซ่นสรวงให้เธอ
ซูอวิ๋นหลานยื่นมือไปแตะด้ามมีดสั้น
อีกฝ่ายลงมือหมายเอาชีวิตชัด ๆ หากดึงมีดออกมา เลือดคงพุ่งทะลักทันที
แต่ถ้ามีดปักคาอกอยู่ เธอก็ขยับตัวไม่ได้ แผลจะยิ่งขยาย สุดท้ายก็ตายอยู่ดี
ยิ่งไปกว่านั้น เพราะเสียเลือดมาก ตอนนี้ภาพตรงหน้าของเธอก็เริ่มมืดลงราง ๆ แล้ว
ซูอวิ๋นหลานกวาดตามองรอบ ๆ ไม่มีชุดปฐมพยาบาล
“ศูนย์ศูนย์ ยังอยู่หรือเปล่า?”
【โฮสต์ ฉันอยู่นี่】
“หาทางช่วยห้ามเลือดให้ฉันก่อน”
【โฮสต์ ฉันพาพลังพิเศษจากวันสิ้นโลกติดตัวมาด้วย เพียงแต่คุณต้องฝึกฝนเพิ่มใหม่】
ซูอวิ๋นหลานรีบยกมือขึ้น เกล็ดน้ำแข็งบางเบาปรากฏตรงปลายนิ้ว
อ่อนแอจริง ๆ อ่อนแอยิ่งกว่าตอนที่เธอเพิ่งปลุกพลังในวันสิ้นโลกเสียอีก
แต่ก็พอไหว ขอแค่ห้ามเลือดได้ก็พอ
ซูอวิ๋นหลานยื่นมือดึงมีดสั้นออก แล้ววางเกล็ดน้ำแข็งลงบนบาดแผล ทำให้บริเวณหัวใจแข็งตัวอย่างรวดเร็ว
พอทำให้แผลแข็งตัวแล้ว ซูอวิ๋นหลานก็รีบลุกขึ้นจากไป
ใครจะไปรู้ว่าคนที่ฆ่าเจ้าของร่างเดิมจะย้อนกลับมาตรวจดูอีกครั้งหลังฟ้าสางหรือเปล่า
หากพบว่าเธอยังไม่ตาย คงต้องแทงซ้ำอีกสองทีแน่
“ศูนย์ศูนย์ ใครฆ่าฉัน?”
【ขอโทษนะโฮสต์ เพราะคุณถูกฆ่าตอนหลับ จึงค้นหาในความทรงจำที่รู้ได้ไม่เจอจ้ะ】
หึ นี่มันข่าวดีจริง ๆ
ช่างเถอะ ใครมาก็ฆ่าคนนั้น ตอนนี้รีบออกไปจากที่นี่ก่อนสำคัญกว่า
ซูอวิ๋นหลานลอบออกจากโรงแรมตอนกลางคืน คุ้ยถังขยะเจอเสื้อสวมหัวตัวหนึ่งที่เก่าขาดอยู่บ้าง
เพิ่งเปลี่ยนกระโปรงเปื้อนเลือดที่สวมอยู่ออก
เสียงในหัวก็ดังขึ้น
【โฮสต์ คุณกำลังทำอะไรอยู่】
ซูอวิ๋นหลานไม่สนใจมัน ยังคงคุ้ยหากางเกงขายาวต่อ
【การจับคู่พันธุกรรมจับคู่สามีสัตว์ให้คุณ 5 คน】
【ตามกฎของโลกนี้ พวกเขาต้องเลี้ยงดูคุณ】
ซูอวิ๋นหลานคุ้ยถังขยะไปหลายใบอย่างรวดเร็ว
ยังดีที่แม้เจ้าของร่างเดิมจะตกอับ แต่ก็ไม่ยอมไปอยู่เขตคนยากจน
ย่านที่อยู่ตอนนี้ยังถือว่ามั่งคั่ง ซูอวิ๋นหลานเลยหากางเกงขายาวที่ยังสะอาดพอมาใส่ได้จริง ๆ
คราวนี้เธอถึงมีเวลาตอบมัน
“ในเมื่อแกก็บอกแล้วว่าฉันไม่มีพลังจิต พวกไร้ประโยชน์ที่จับคู่ได้จะมีประโยชน์อะไร?”
กฎข้อแรกของคู่มือเอาชีวิตรอดในวันสิ้นโลก: อย่ารับคนไร้ประโยชน์เข้าทีม ไม่ช้าก็เร็วพวกมันจะกลายเป็นอาหารซอมบี้
【โฮสต์ อัตราส่วนเพศเมียต่อเพศผู้ของโลกนี้สูงถึง 1 ต่อ 100】
【เพราะฉะนั้น ระบบพันธุกรรมไม่มีทางจับคู่เพศผู้ไร้ประโยชน์ให้คุณ พวกเขาจะตายไปเองตามธรรมชาติ】
“อ้อ ถ้าไม่ใช่พวกไร้ประโยชน์ แล้วทำไมถึงยอมดูแลคนไร้ประโยชน์อย่างฉัน?”
“บางทีคนที่มาฆ่าฉันเมื่อคืนอาจเป็นหนึ่งในพวกนั้นก็ได้”
ระบบอยากโต้แย้ง แต่กลับไม่รู้ว่าจะโต้แย้งอย่างไร
ถึงอย่างไรมันก็ผูกพันกับซูอวิ๋นหลานเท่านั้น ไม่ได้ผูกพันกับเจ้าของร่างเดิม จึงไม่รู้ว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น
ซูอวิ๋นหลานนั่งพักครู่หนึ่ง เรี่ยวแรงฟื้นกลับมาบ้างเล็กน้อย
เธอพลันควบแน่นน้ำแข็งเป็นคมมีด แล้วตัดผมยาวด้านหลังออกจนหมด
แม้ดูเหมือนเพศเมียจะใช้ชีวิตได้สะดวกสบายกว่าในโลกนี้
แต่ในอีกแง่หนึ่งก็หมายความว่าเพศเมียย่อมสะดุดตากว่าเพศผู้
ในเมื่อยังไม่รู้ว่าใครคิดจะฆ่าเธอ การปลอมตัวเป็นเพศผู้ที่ไม่มีใครเหลียวมองจึงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด
ซูอวิ๋นหลานสวมหมวกลง ปกปิดใบหน้าไปกว่าครึ่ง
จากนั้นก็ค่อย ๆ เดินเข้าสู่รัตติกาล เริ่มสังเกตโลกใบนี้เงียบ ๆ
...
ในเวลาเดียวกัน ณ ชายขอบเขตดวงดาว
ไป๋ฉือเหยี่ยเพิ่งกวาดล้างสนามรบเผ่าแมลงเสร็จ
เมื่อกลับถึงฐานที่พักชั่วคราว เขาถอดสมองกลที่แตกพังวางไว้บนโต๊ะ
รองผู้บัญชาการซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของเขาคว้าไหล่เขาไว้
“พี่เหยี่ย ตอนนี้ค่าความคลุ้มคลั่งทางจิตของพี่สูงถึง 91 เปอร์เซ็นต์แล้ว ผู้บัญชาการให้พี่ลาพักยาว
“เขาบอกว่าเมื่อไหร่พี่จะหาภรรยาเจอ แล้วลดค่าความคลุ้มคลั่งให้ต่ำกว่า 80 เปอร์เซ็นต์ได้ เมื่อนั้นค่อยกลับเข้าหน่วย”