ซูอวิ๋นหลานเดินดูตลาดมืดอยู่รอบหนึ่ง ก่อนจะเลือกแผงของเถ้าแก่ที่จัดวางสินค้าเป็นระเบียบเรียบร้อย
คนแบบนี้ไม่ใจร้อน ไม่วู่วาม ต่อให้อยู่ในตลาดมืดก็คงคิดทำการค้าระยะยาว
ซูอวิ๋นหลานเดินเข้าไปใกล้ ชายคนนั้นกำลังดูวิดีโอจากคอมพิวเตอร์พกพา
【วันนี้เวลา 8 นาฬิกาตรง เกิดรูหนอนปริศนาขึ้นอย่างกะทันหันในเขตดาวที่สาม】
ซูอวิ๋นหลานวางกระต่ายลงบนแผง
เมื่อเห็นลูกค้ามาถึง เถ้าแก่ก็ไม่ได้ปิดวิดีโอ ปล่อยให้คอมพิวเตอร์พกพาเล่นต่อไป
【พลตรีไป๋ฉือเย่จุดชนวนอุปกรณ์เพียงลำพังเพื่อปิดรอยแยกมิติ ช่วยชีวิตกำลังพลและยานรบทั้งกองรบไว้ได้สำเร็จ สหพันธ์มอบเกียรติยศ “วีรบุรุษแห่งดวงดาวชั้นพิเศษ” แก่เขา...】
เถ้าแก่ถ่มน้ำลายอย่างไม่สบอารมณ์
“สหพันธ์นี่มันไร้หัวใจจริง ๆ เอาแต่ยัดเยียดของไร้สาระพวกนี้ให้คนอื่น”
ซูอวิ๋นหลานสงสัยขึ้นมา
“ทำไมถึงว่าไร้หัวใจล่ะ?”
“เฮ้อ หนูยังเด็ก ไม่รู้อะไรหรอก”
“พลตรีไป๋ฉือเย่เป็นอัจฉริยะที่ไต่เต้าขึ้นมาจากดาวขยะ แถมยังโสดด้วย”
“ครอบครัวเขาไม่มีใครเหลือแล้ว เงินรางวัลหลังเสียชีวิตกับเงินชดเชยก็ถูกสหพันธ์ฮุบไปเองไม่ใช่หรือไง”
ซูอวิ๋นหลานเงียบไป เธอนึกถึงกองทัพที่ประจำการอยู่ในฐานทัพช่วงวันสิ้นโลก
หลายคนสูญเสียครอบครัวไปนานแล้ว
แต่ก็ยังสู้สุดชีวิตเพื่อปกป้องผู้รอดชีวิตในฐานทัพที่ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องทางสายเลือดกับตน
ทหารแบบนี้ ไม่ว่าอยู่ที่ไหนก็ล้วนควรค่าแก่การเคารพ
ไป๋ฉือเย่สินะ เธอจำชื่อนี้ไว้แล้ว
เมื่อจัดการทุกอย่างลงตัว เธอจะนำดอกเบญจมาศขาวไปมอบให้เขาที่สุสานวีรชนแน่นอน
ในตอนนั้นเอง เสียงของศูนย์ศูนย์ก็ดังขึ้นในหัวอย่างกะทันหัน
【ติ๊ง ตรวจพบภารกิจหลัก ช่วยเหลือไป๋ฉือเย่】
ซูอวิ๋นหลานถึงกับมึนงงไปเลย
【ศูนย์ศูนย์ เขายังไม่ตายเหรอ? ถ้ายังไม่ตาย ทำไมถึงมีข่าวแบบนี้ล่ะ?】
【ยังไม่ตายสิ พลังชีวิตของมนุษย์สัตว์ระดับเอสเอสแข็งแกร่งมาก ระเบิดฆ่าเขาไม่ตายหรอก】
【แค่กลายร่างเป็นสัตว์อย่างสมบูรณ์แล้ว สภาพแบบนั้นก็ไม่ต่างจากตาย ถูกโยนไปไว้ที่ดาวรกร้างแล้ว】
ที่แท้ก็ถูกทิ้งเหมือนขยะนี่เอง
พอเทียบกันแล้ว เถ้าแก่ก็พูดไม่ผิด สหพันธ์ทำตัวไร้หัวใจจริง ๆ
ต่อให้เป็นช่วงวันสิ้นโลก หลังจากกองทัพดาวฟ้าสังหารซอมบี้หมดแล้ว ก็ยังหาทางเก็บศพของพวกพ้องกลับมา
แต่ไป๋ฉือเย่น่าจะมีชื่อเสียงพอตัว ข่าวนี้คงตั้งใจทำขึ้นมาเพื่อปลอบขวัญประชาชน
เถ้าแก่เองก็คงเป็นแฟนคลับของไป๋ฉือเย่ ตอนนี้เห็นได้ชัดว่าอารมณ์หม่นหมอง
หลังตรวจสินค้าเสร็จ เขาถึงกับไม่ต่อราคาเลยสักนิด
เพียงยื่นเหรียญดวงดาว 8,ศูนย์ศูนย์0 เหรียญให้ซูอวิ๋นหลาน แล้วโบกมือให้เธอไป
ซูอวิ๋นหลานหยิบเหรียญดวงดาว 7,ศูนย์ศูนย์0 เหรียญออกมา
กัดฟันซื้อสารอาหารระดับสูงหนึ่งหลอดกับยากระตุ้นพลังพิเศษระดับต่ำหนึ่งขวด
เธอกำยาไว้ในมือแล้วมุ่งตรงไปยังสนามประลองสัตว์
ซูอวิ๋นหลานเข้ารับการตรวจในสภาพที่อ่อนแอที่สุด
ทำเช่นนี้จะช่วยลดความระแวดระวังของทุกคนได้มากที่สุด
เครื่องตรวจวาบขึ้น แสดงข้อมูลของซูอวิ๋นหลาน
【เผ่าแมวระดับดี ธาตุน้ำแข็ง】
ไม่มีเพศ ไม่มีอายุ ไม่มีสถานะ
เห็นได้ชัดว่าสนามประลองสัตว์ในตลาดมืดไม่สนใจเรื่องพวกนี้ ซูอวิ๋นหลานพอใจมาก
“เจ้าหนู อยากลงแข่งระดับไหนเป็นคู่แรก?”
ซูอวิ๋นหลานชี้ไปยังมนุษย์สัตว์สองคนที่กำลังต่อสู้กันบนเวที
“หนูจะสู้กับคนที่ชนะ”
“ฮ่า ๆ ๆ ทั้งคู่เป็นมนุษย์สัตว์ระดับบี เด็กน้อยระดับดีอย่างเธอกล้าท้าทายด้วยหรือ รนหาที่ตายชัด ๆ”
ซูอวิ๋นหลานไม่สนใจคำเยาะเย้ย เพียงพูดซ้ำอย่างสงบนิ่ง
“หนูจะสู้กับคนที่ชนะ”
เมื่อเห็นว่าเด็กน้อยคนนี้หัวแข็งไม่ยอมฟัง ชายคนนั้นก็ยักไหล่ มองเธอราวกับคนตาย
“ได้ ถือว่าใจกล้า การแข่งคู่แรกจะตั้งอัตราต่อรองให้เธอ 1 ต่อ 2ศูนย์ศูนย์”
ซูอวิ๋นหลานไม่มีข้อโต้แย้ง นี่แหละคือสิ่งที่เธอต้องการ เธอจึงวางเหรียญดวงดาวที่เหลืออีก 1,ศูนย์ศูนย์0 เหรียญลงไปเดิมพัน
การต่อสู้บนเวทียังไม่จบ
ซูอวิ๋นหลานถือป้ายหมายเลข เดินไปนั่งตรงมุมหนึ่ง แล้วเงยหน้าดื่มสารอาหารระดับสูงจนหมดหลอด
ของเหลวเย็นเฉียบไหลลงคอ ก่อนเปลี่ยนเป็นพลังงานอย่างรวดเร็วและกระจายไปทั่วร่าง
เธอหลับตา สัมผัสได้ว่าร่างกายซึ่งอ่อนแอกำลังฟื้นตัวด้วยความเร็วสูง
สมแล้วที่ของระดับสูงราคาแพงกว่าระดับกลาง
ซูอวิ๋นหลานหยิบยากระตุ้นพลังพิเศษออกมาอีกครั้ง โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย เธอฉีดมันเข้าสู่ร่างกายทันที
พลังงานร้อนระอุระเบิดขึ้นในเส้นลมปราณทันที เข็มเล็กนับไม่ถ้วนทิ่มกระตุ้นสมอง
ซูอวิ๋นหลานกัดฟันแน่น ความรู้สึกคล้ายตอนดูดซับแก่นผลึก แต่ไม่มั่นคงเท่า
“หมายเลขเจ็ดสิบสาม ระดับปิง ขึ้นเวที!”
ซูอวิ๋นหลานดึงปีกหมวกลงมาปิดบังใบหน้าไปกว่าครึ่ง แล้วเดินไปยังเวทีอย่างสงบนิ่ง
“ฮ่า ๆ ๆ! ตลาดมืดไม่มีคนแล้วหรือไง ถึงส่งเด็กน้อยขึ้นมาฆ่าตัวตาย?”
“ขนยังขึ้นไม่ครบก็กล้าเลียนแบบคนอื่นมาชกในสนามใต้ดินแล้ว”
ในตอนนั้น ข้อมูลของการแข่งขันก็ปรากฏขึ้นบนจอแสดงผล
【ระดับบี จระเข้เกล็ดเทา ปะทะ ระดับดี เผ่าแมวนิรนาม】
【อัตราต่อรอง 1:2ศูนย์ศูนย์】
เสียงหัวเราะครืนดังขึ้นจากด้านล่างเวที
“แค่ระดับดีกล้าท้าทายระดับบีด้วยหรือ”
“จระเข้เกล็ดเทยำมันให้ตาย!”
“ฉันวางเดิมพัน 1ศูนย์ศูนย์ เหรียญดวงดาว พนันว่าเด็กนั่นทนไม่ถึง 10 วินาที!”
“10 วินาที? ประเมินมันสูงไปแล้ว ฉันพนัน 3 วินาที!”
“ยังเป็นเด็กอยู่เลย คงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าการต่อสู้ในร่างสัตว์เป็นยังไงกระมัง?”
จระเข้เกล็ดเทาเป็นชายร่างกำยำสูงสองเมตร กล้ามเนื้อทั่วร่างแน่นเป็นมัด ก่อนหน้านี้เขาเพิ่งฉีกคู่ต่อสู้ออกเป็นสองท่อนทั้งเป็น
แม้จะเพิ่งสู้จบไปหนึ่งรอบ และยังมีบาดแผลอยู่บนตัว
แต่จัดการระดับดีคนหนึ่ง จระเข้เกล็ดเทาไม่จำเป็นต้องพักเลยด้วยซ้ำ
“เจ้าหนู ถ้ายอมแพ้ตอนนี้ ปู่คนนี้ยังอาจยอมปล่อยให้แกเดินลงไปทั้งเป็น”
ซูอวิ๋นหลานกดปีกหมวกลงเล็กน้อย แล้วเลือกลงมือก่อน
ในสนามรบ การประมาทศัตรูคือช่องโหว่ที่ใหญ่ที่สุด
คมมีดน้ำแข็งในมือวาบแสงเย็นเยียบ แทงตรงไปยังลำคอของอีกฝ่าย
จระเข้เกล็ดเทาเองก็เป็นนักสู้มากประสบการณ์ เขากลายร่างอย่างรวดเร็ว เกล็ดปรากฏขึ้นปกป้องลำคอ
เมื่อการโจมตีถูกปัดออก ซูอวิ๋นหลานก็ไม่ฝืนสู้ต่อ
เธอหมุนข้อมือตามแรง แล้วอาศัยแรงสะท้อนถอยลอยไปด้านหลังครึ่งฉื่อ
หลบหางยักษ์ของจระเข้เกล็ดเทาที่กวาดเข้ามาได้พอดี
ซูอวิ๋นหลานรู้สถานการณ์ของตัวเองดี
ร่างกายของเธอเล็ก ทั้งยังเป็นเผ่าแมว จึงใช้ข้อได้เปรียบของนักฆ่าได้เต็มที่
จระเข้เกล็ดเทาโกรธจัด เปลือกเกราะหนาหนักปกคลุมทั่วร่าง ก่อนพุ่งชนซูอวิ๋นหลาน
ซูอวิ๋นหลานไม่ปะทะกับการโจมตีที่พุ่งเข้ามาตรง ๆ ปลายเท้าแตะเวทีเบา ๆ
ความเร็วของสัตว์ตระกูลแมวถูกดึงออกมาใช้จนถึงขีดสุด ร่างของเธอเลือนรางไปฉับพลัน ราวกับหลอมรวมไปกับสายลม
กรงเล็บยักษ์ฟาดลงตรงตำแหน่งที่เธอยืนอยู่เมื่อครู่เสียงดังสนั่น
หินแตกกระจายปลิวว่อน แต่ซูอวิ๋นหลานกลับอาศัยกระแสลมจากแรงระเบิดพุ่งเข้าใกล้จระเข้เกล็ดเทาอย่างฉับพลัน
เธอหมุนข้อมือเล็กน้อย สอดคมมีดเข้าไปตามช่องว่างในการขยับของข้อไหล่ แล้วเสียบเข้าร่องกระดูกสะบัก
ไม่มีบาดแผลให้เห็นชัด ไม่มีเลือดสาดกระเซ็น
มีเพียงเสียงกระดูกบดอัดทึบ ๆ ที่ฟังแล้วชวนเสียวฟัน
คมมีดน้ำแข็งเจาะทะลุข้อไหล่ เข็มน้ำแข็งนับไม่ถ้วนไหลตามเส้นเลือดเข้าสู่ร่างกาย
จระเข้เกล็ดเทาระเบิดอารมณ์ พุ่งตัวอย่างบ้าคลั่ง ยื่นแขนอีกข้างที่ยังดีออกมา หมายคว้าตัวซูอวิ๋นหลาน
ซูอวิ๋นหลานอาศัยแรงส่งกระโดดหนี หลบการโจมตีของจระเข้เกล็ดเทา
เธอไม่สิ้นเปลืองแรงเปล่า ไม่ตะโกน และไม่ประกาศกระบวนท่า
สมาธิทั้งหมดจดจ่ออยู่กับการหาเสี้ยววินาทีที่จะปิดฉากการต่อสู้
ในที่สุด หลังจากจระเข้เกล็ดเทาระดมโจมตีอย่างหนักหน่วงซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความเหนื่อยล้าก็เริ่มปรากฏ
“เด็กเหลือขอ แกเป็นแต่หลบหรือไง?”
ซูอวิ๋นหลานลงมายืนด้านหลังจระเข้เกล็ดเทา หลบเปลือกเกราะหนาหนักได้อย่างแม่นยำ
แล้วแทงเข้าไปที่ข้อพับหลังเข่าอย่างแรง ตรงจุดอ่อนระหว่างรอยต่อ
จระเข้เกล็ดเทาส่งเสียงกรีดร้องอย่างเจ็บปวด ก่อนคุกเข่าลงกับพื้น
ซูอวิ๋นหลานฉวยโอกาสประชิดเข้าไป เธอไม่ได้เล็งหลอดเลือดใหญ่ที่คอซึ่งถูกเกล็ดปกคลุม แต่ยกมือฟันใส่ศีรษะของจระเข้เกล็ดเทา
วิธีสู้แบบวันสิ้นโลก ฟาดหัวให้แตกแล้วเอาแก่นผลึก!
ขณะที่คมมีดน้ำแข็งแทงทะลุร่องเว้าฐานกะโหลก จระเข้เกล็ดเทาก็ตะโกนลั่น
“ฉันยอมแพ้ ฉันยอมแพ้!”
ซูอวิ๋นหลานเงียบไปครู่หนึ่ง เพราะเธอพบแล้วว่าในหัวของจระเข้เกล็ดเทาไม่มีแก่นผลึก
ช่างเถอะ กฎสนามประลองสัตว์ระบุว่าถ้าอีกฝ่ายยอมแพ้ก็ถือว่าชนะแล้ว
เขาไม่ใช่ซอมบี้ ไม่จำเป็นต้องฆ่าให้สิ้นซาก
ซูอวิ๋นหลานลุกขึ้น เตรียมเดินจากไป
แต่ในตอนนั้น จระเข้เกล็ดเทากลับลุกขึ้นมาแล้วกระชากหมวกของเธอออกอย่างกะทันหัน
“เจ้าหนู ให้ปู่ดูหน่อยสิว่าหน้าตาเป็นยังไง!”
ซูอวิ๋นหลานไม่คิดเลยว่าจระเข้เกล็ดเทาจะเล่นลูกไม้แบบนี้ขึ้นมา
หมวกหล่นลง เผยให้เห็นผมสั้นสีชมพูยาวประบ่าของเธอบนเวที