ลี่ซิงกั๋วไอแห้งๆ สองทีด้วยความเก้อเขิน
“ปู่ ย่า ตอนนี้ค่าใช้จ่ายในการไปต่างประเทศค่อนข้างสูง หลานเองก็จนปัญญาจริงๆ เลยต้องเชิญท่านทั้งสองมาที่นี่”
แววตาชายชราเป็นประกายวาบหนึ่ง
“ปู่กับย่าเป็นคนไม่มีเรี่ยวแรงจะทำมาหากินแล้ว ยังต้องพึ่งพ่อกับลุงแกเลี้ยงดูอยู่!”
“ปู่ หลานไม่ได้หมายความอย่างนั้น หลานไม่ได้มาขอเงินท่าน แต่อยากให้ท่านไปพูดกับพ่อกับแม่ของหลาน ให้พวกเขาช่วยหาทางให้หลานหน่อยต่างหาก!” ลี่ซิงกั๋วรีบอธิบาย
“ไปต่างประเทศต้องใช้เงินเท่าไหร่?” ย่าสงสัยถามขึ้น
“ค่าใช้จ่ายในการไปต่างประเทศรวมตั๋วเครื่องบินและวีซ่าอะไรต่างๆ แล้ว อย่างน้อยต้องหนึ่งหมื่น!”
“หนึ่งหมื่น?” เสียงย่าสูงขึ้นอย่างแหลมคม
ชายชราก็มองหลานชายคนโตด้วยความไม่อยากเชื่อ
“แกอยากเอาชีวิตพ่อแกหรือไง!” ชายชราพูดออกไปโดยไม่ทันคิด
หนี้สินที่พี่ใหญ่ติดพี่น้องไว้ เพิ่งจะใช้คืนไปเมื่อสองสามวันก่อน
พี่ใหญ่ถึงจะทำงานเป็นกรรมกรในเมือง แต่ดูเสื้อผ้าที่ใส่ ดูร่างกายที่ผอมแห้งสิ! ไม่ใช่เพราะต้องแบกรับค่าใช้จ่ายในการส่งหลานชายคนโตเรียนมหาวิทยาลัยและแต่งงานหรือไง
อายุห้าสิบกว่าแล้ว ยังมีหนี้สินอีกหลายร้อย
หลานชายคนโตปากพูดหนึ่งหมื่นได้ลงคอ! เขารู้ไหมว่าหนึ่งหมื่นมันเท่าไหร่! ขายพี่ใหญ่กับภรรยาพี่ใหญ่ก็ไม่คุ้มหนึ่งหมื่น!
ชายชราจู่ๆ รู้สึกว่าหลานชายคนโตตรงหน้าช่างแปลกหน้าเหลือเกิน!
นี่เป็นคำพูดที่ลูกชายคนโตควรพูดหรือ?
ลูกชายคนโตของพวกเขา ถึงตัวเองจะลำบากแค่ไหน ก็ไม่เคยปริปากบ่นสักคำให้ปู่ย่าฟัง
เพื่อไม่ให้พวกเขากังวล กลับมาบ้านทีไรก็มีแต่เรื่องดีๆ มาเล่า ไม่เคยเอาความทุกข์มาให้ฟัง
หลานชายคนโต้นี่มันเป็นแบบนี้ไปได้ยังไง!