ลูกชายหลายคนของลุงใหญ่อวี้เห็นแม่ถูกทำร้ายก็จะเข้าไปช่วย ทหารกองหนุนหลายนายยืนขวางอยู่ข้างหน้าพวกเขา
ลูกชายพวกนั้นก็เป็นพวกหัวดื้อ ไม่กลัวทหาร ลงไม้ลงมือกับทหาร
แต่ร่างกายที่อ่อนแอแบบนั้น ไม่ทันได้ตั้งตัวก็ถูกทหารจัดการ
ไม่กี่ทีก็ถูกต่อยจนเลือดกำเดาไหล นอนกองกับพื้นเหมือนหมาดาย
ลุงใหญ่อวี้ที่ถูกกดลงกับพื้นเบิกตากว้างด้วยความแค้น "ข่มเหงกันเกินไปแล้ว! ข้าราชการข่มเหงชาวบ้าน!" ลุงใหญ่อวี้ตะโกนเสียงดัง
สตรีจากสหพันธ์สตรียืนขึ้นพูด
"ครอบครัวพวกเธอยึดบ้านของวีรชน ทำร้ายครอบครัววีรชน ยังกล้าตะโกนอีกเหรอ!"
"นี่คือทรัพย์สินของตระกูลหยูเรา น้องชายฉันตายแล้ว เขาไม่มีลูกชาย ก็ต้องตกเป็นของหลานชายสิ!" ลุงใหญ่อวี้ดิ้นรนตะโกน รู้สึกว่าตัวเองพูดมีเหตุผลมาก
"คุณอวี้เจี้ยนหมินวีรชนมีทั้งภรรยาและลูกสาว จะไปให้เธอยึดทรัพย์สินของเขาหรือ?" สหพันธ์สตรีไม่รู้จะพูดกับคนแบบนี้ยังไงดี ที่ชอบอ้างเรื่องผู้ชายผู้หญิงมาเป็นข้ออ้างเพื่อยึดทรัพย์สินคนอื่น
"เขาไม่มีลูกชาย บ้านก็ต้องยกให้ลูกชาย ต้องเก็บไว้ให้ตระกูลหยู!" ลุงใหญ่คิดว่าที่ตัวเองพูดนั้นถูกต้องที่สุด
"ต่อให้เขาไม่มีลูก ทรัพย์สินก็ต้องตกเป็นของภรรยาเขา จะไปถึงเธอไม่ได้! เธอคิดว่าลูกชายสำคัญนัก ก็ไปหาทรัพย์สมบัติมาด้วยตัวเองสิ จะได้ส่งต่อให้ลูกชาย อย่ามาคิดอยากได้ของคนอื่น!"
"นี่คือทรัพย์สินของตระกูลหยู จะไปยกให้เด็กนี่ได้ยังไง!" ลุงใหญ่ชี้ไปที่หยูม่านม่าน
ลี่หมานชางหน้านิ้วทันที ไม่สนใจว่าลุงใหญ่อวี้จะถูกทหารกองหนุนกดอยู่หรือเปล่า เดินเข้าไปถีบหน้าลุงใหญ่อวี้ไปหลายที