“พวกเขาเป็นพี่น้องร่วมท้องเดียวกับฉัน” เฟิ่งหลานรู้สึกว่าแม่พูดใจร้ายเกินไป
“เธอจำได้ว่าพี่น้องร่วมท้องเดียว แต่ใครล่ะจำได้ว่าเป็นพี่น้องร่วมท้องเดียวกับเธอ? สามีเธอตายไป ใครมาช่วยเธอบ้าง? ชีวิตนี้เธอจะเจอเรื่องใหญ่แบบนี้ได้สักกี่ครั้ง แล้วพี่น้องร่วมท้องเดียวของเธอล่ะ!” อู๋จื้อชิวผลักหัวไม้ทื่อ ๆ ของลูกสาวแรง ๆ
“เอาเงินมาให้ฉัน!” เก็บไว้ที่เฟิ่งหลาน อู๋จื้อชิวไม่วางใจจริง ๆ
หลี่เฟิ่งหลานรีบส่งเงินให้แม่ ความคิดของเธอก็คือเก็บไว้ที่แม่นี่แหละ
อู๋จื้อชิวหยิบธนบัตรสองร้อยจากกระเป๋าอีกใบ “สองร้อยนี้เป็นเงินที่น้องชายใหญ่ของเธอยืมตอนแต่งงาน ตอนนี้คืนให้เธอ! เก็บรวมไว้ด้วยกัน”
“แม่ เงินนั้นฉันไม่เอาแล้ว! ให้ครอบครัวไปเถอะ!” เฟิ่งหลานรีบห้าม
“เธอหัวเสียหรือไง! ต่อไปเธอต้องเลี้ยงลูกด้วยตัวเอง แม่ม่ายลูกอ่อน ไม่คิดถึงหม่านหม่านบ้างหรือไง!” อู๋จื้อชิวตวาดลูกสาวคนโตด้วยความผิดหวังที่เหล็กไม่เป็นเหล็ก
หยูม่านม่านที่อยู่ข้าง ๆ เบิกตากลมโตดำขลับเหมือนองุ่นดำมองแม่กับยาย
“หม่านหม่านยังเล็ก ไม่ได้ใช้เงินมากมายอะไร แล้วฉันก็มีงานทำแล้วด้วย! เงินนี้ฉันไม่เอา!” เฟิ่งหลานยืนยันจะไม่รับเงินนี้
“รู้ไหมกว่าจะเลี้ยงคนหนึ่งให้เป็นมหาบัณฑิตต้องใช้เงินเท่าไหร่? เงินเดือนแค่นั้นของเธอพอหรือไง? ทำไมไม่นึกถึงอนาคตที่ดีของลูกบ้าง! ต่อจากนี้เธอกับหม่านหม่านต่างหากที่เป็นครอบครัวเดียวกัน จิตใจของเธอควรทุ่มเทให้ลูกมากขึ้น!”
“แม่ ฉันกับแม่และพ่อก็เป็นครอบครัวเดียวกัน!” เฟิ่งหลานสีหน้าเคร่งเครียด แม่พูดแบบนี้หมายความว่ายังไง ไม่ถือว่าเธอเป็นคนในครอบครัวแล้วงั้นหรือ