หนทางที่ดีที่สุดคือออกไปหาอาหารมาเสบียงไว้ การนั่งรอวันหมดตัวไปเรื่อยๆ คงอยู่ได้ไม่นาน
โรลันด์ไล่เรียงแผนการต่างๆ ที่พอจะทำได้ในหัว
ปล่อยเวลาตอนกลางคืนให้ผ่านไปเปล่าๆ เสียดายแย่ ถ้าทำอะไรได้บ้างก็คงดี...
เขากดเปิดแผนที่ และจมอยู่กับความคิด
"หลานหลาน เธอออกไปกับฉันหน่อยสิ!"
"หา? ทำไมต้องเป็นฉันด้วย..."
"จมูกเธอไง จะได้ช่วยหาทางกลับได้ไงล่ะ"
เหตุผลฟังขึ้น หลานหลานไม่อาจปฏิเสธได้ และก็แปลกใจที่อีกฝ่ายรู้จักชื่อตัวเองด้วย : "เธอรู้ได้ยังไงว่าฉันชื่อหลานหลาน?"
โรลันด์อธิบาย : "ก็ตอนที่หลินจื่อเรียกชื่อเธอ ฉันได้ยินไง..."
"เธอรู้จักชื่อหลินจื่อด้วยหรา?" หลานหลานยิ่งสงสัยหนักขึ้น
"วิล่าเรียกชื่อหลินจื่อเอง" โรลันด์รีบกลบเกลื่อน
"เธอรู้จักชื่อวิล่าอีกเหรอ?" หลานหลานถึงกับไม่อยากเชื่อ
คำโกหกหนึ่งคำ ต้องใช้คำโกหกอีกนับพันมาปกปิด โรลันด์เลยเลิกคิดจะแก้ตัว
หลานหลานไม่คิดจะเค้นต่อซักแป๊บ และคิดว่าการมีอยู่ของทุกสิ่งในโลกแฟนตาซีนี้ล้วนสมเหตุสมผล : "เฮ้ คุณลุง... ฉันยังไม่รู้จักชื่อคุณเลยนะ?"
"ฉันชื่อโรลันด์"
ใต้แสงจันทร์อันสว่างไสว ทั้งสองค่อยๆ เดินลึกเข้าไปในป่า
"เราไปทำอะไรกันเหรอ?" หลานหลานถามด้วยความอยากรู้
"หาของกินไง ฉันว่าใครๆ ก็ยังไม่อิ่มกันหรอก!" โรลันด์จ้องมองไปยังที่ไกลๆ ด้วยแววตาลึกล้ำ
แสงเรืองรองอันริบหรี่ราวกับความฝัน เป็นได้ทั้งความหวังและต้นตอของอันตราย ป่ายามราตรีมิได้เป็นเพียงความมืดมิดอันเงียบงัน หิ่งห้อยเรืองแสงว่อนไปทั่ว หญ้ามอสเรืองแสงขึ้นตามพื้นดิน
หลานหลานเห็นหญ้าหางกระรอกเรืองแสงเป็นกระจุก รีบวิ่งเข้าไปถอนทั้งรากมา คงพอส่องสว่างได้ทั้งคืน พอวันรุ่งขึ้นเอาไปตากแดด ก็สว่างได้อีกคืนหนึ่ง ตราบใดที่ไม่เหี่ยวเฉา ก็ใช้ได้เรื่อยๆ นำไปขายในเมืองใหญ่ๆ ก็ได้ราคาถึงหนึ่งเหรียญทองแดงเลยทีเดียว
โรลันด์ลองใช้ฟังก์ชันตรวจสอบในช่องเก็บสิ่งของ
ชื่อ : หญ้าแสงสว่าง
ป้ายกำกับ : ขายได้, หายาก, พืชเรืองแสง
หมายเหตุ : หญ้าหางกระรอกทุกต้นไม่ได้ชื่อว่าหญ้าแสงสว่างไปหมดซะหน่อย
สัตว์ร้ายมากมายที่อาศัยอยู่ในป่าลืมเลือนชอบกินพืชเรืองแสงเป็นอาหาร ตามกฎของเกม แค่กินพืชเวทมนตร์เข้าไปมากพอ สัตว์ร้ายก็มีโอกาสเกิดสติปัญญา หรือแม้กระทั่งกลายพันธุ์เป็นมอนสเตอร์เวท
ดังนั้น...
โรลันด์ทำท่าทางให้เงียบ
สาวหมาจิ้งจอกที่กำลังตื่นเต้นสั่นหางอยู่ก็เงียบลงทันที
"เธอคอยสังเกตกลิ่นไว้! มีอะไรผิดปกติก็เตือนฉันด้วย..."
หลานหลานพยักหน้าอย่างตั้งใจ
ทั้งสองค่อยๆ ลึกเข้าไปในป่าลืมเลือน จะเรียกว่าป่านิรนามเลยยังเหมาะกว่า ชาวเมืองในแถบนี้ตั้งชื่อแปลกๆ ไว้มากมาย แต่ก็ไม่เคยตกลงกันได้สักที แม้แต่ผู้เล่นทั้งหลายเองก็ยังตั้งชื่อป่ามือใหม่กันคนละแบบ
โรลันด์ค่อยๆ ขุดเห็ดเรืองแสงที่ขึ้นอยู่ใกล้โคนต้นไม้ออกมาหนึ่งดอก แล้วตรวจสอบทันที
ชื่อ : เห็ดแฟลช
ป้ายกำกับ : กินได้, ขายได้, หายาก, อร่อย, พืชเรืองแสง, อาวุธลับ
หมายเหตุ : โดนบีบเมื่อไหร่จะระเบิดแสงจ้า ระวังตากันด้วยล่ะ
โรลันด์วางแผนจะเก็บให้เยอะที่สุด เดี๋ยวค่อยต้มเป็นซุปเห็ดหอมๆ สักหม้อ ไม่เสียเที่ยวที่ออกมา
จู่ๆ ก็มีเสียงดังแว่วมาจากพุ่มไม้มืดๆ
หลานหลานพุ่งตัวเข้าไปโดยสัญชาตญาณ เกือบจะจับเหยื่อได้แล้ว แต่ก็ต้องมองกระต่ายป่าที่วิ่งหนีไปอย่างเสียดาย
"บ้าเอ๊ย ถ้าฉันอิ่มท้อง ฉันต้องจับมันได้แน่!"
สาวหมาจิ้งจอกเป็นนายพรานโดยกำเนิด และหลานหลานก็เป็นอัจฉริยะขั้นสุดยอดในหมู่พวกเดียวกัน ความว่องไวและประสาทสัมผัสเหนือกว่าเพื่อนร่วมเผ่าอยู่หลายขั้น
ในกลุ่มเพื่อนสาวน้อยทั้งเจ็ด มีเพียงเธอคนเดียวเท่านั้นที่เอาตัวรอดในป่าได้ ถ้าไม่ใช่หน้าหนาวอันโหดร้ายน่ะนะ
โรลันด์ตอบสนองช้ากว่าหนึ่งจังหวะ เห็นเหยื่อวิ่งหนีไปไกลแล้วถึงรู้สึกตัว จึงหยิบไส้กรอกรมควันจากกระเป๋าเวทยื่นให้หลานหลาน : "กินเนื้อนี่ไปก่อน ทำได้ดีมาก"
หลานหลานไม่เกรงใจอยู่แล้ว ไม่สนใจว่าไส้กรอกจะยังไม่ร้อน เอาเข้าปากเคี้ยวไม่กี่คำก็หมด อิ่มเอมจนต้องแลบลิ้นเลียมุมปาก : "คุณเป็นคนดีจริงๆ คราวหน้าไปด้วยกันอีกนะ!"
สาวหมาจิ้งจอกส่ายหางอย่างเอาใจ นี่คืออินเทอร์แอคชันที่จะเปิดใช้งานก็ต่อเมื่อระดับความชอบถึงขั้นเป็นมิตรเท่านั้น ถ้าสนิทกันมากขึ้นไปอีก จะลูบหางเธอยังไงเธอก็ไม่โกรธ
ทั้งสองเดินลึกเข้าไปในป่ามือใหม่ต่อไป
โรลันด์เก็บเห็ดแฟลชได้ดอกที่สอง หัวใหญ่กว่าดอกแรกหน่อย ยิ่งเข้าไปในที่ที่คนห่างไกลมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งได้ของดีๆ มากเท่านั้น เสียดายที่ตอนกลางคืนมองไม่ค่อยชัด หากินผักป่ามาไม่ได้เลยสักอย่าง
หลานหลานสูดดมกลิ่น ดูเหมือนจะรับรู้ถึงความผิดปกติทางต้นลม จึงยกมือชี้ทิศทางให้โรลันด์
ทั้งสองย่องเดินบนใบไม้แห้งอย่างระมัดระวัง พยายามลดเสียงลง ค่อยๆ เข้าใกล้
ข้างกอมอสเรืองแสง กวางน้อยในป่ากำลังก้มลงแทะเล็มมอสเรืองแสงอยู่ บางครั้งก็เงยหน้าขึ้นมองรอบตัวอย่างระแวดระวัง
ความมืดคือพรางตัวที่ดีที่สุดของนายพราน...
โรลันด์กลั้นหายใจ เข้าใกล้ เข้าใกล้อีก จนกระทั่งระยะแค่สามเมตร จึงแทงดาบออกไปอย่างเต็มแรง
ทักษะดาบพื้นฐานในเกมอาจจะมีการแบ่งระดับความชำนาญ แต่ในโลกความจริงมีแต่เคล็ดลับ เร็ว แม่น หนัก เท่านั้น! ความสมจริงยิ่งกว่า Dream Engine เสียอีก เสียงครวญครางอันเจ็บปวดทำลายความเงียบสงบของราตรี
เหยื่อที่บาดเจ็บพยายามหนี เลือดอุ่นๆ กระเซ็นไปตามทาง
สาวหมาจิ้งจอกได้กลิ่นคาวเลือดก็แทบคลั่ง สัญชาตญาณนักล่าโบราณเข้าครอบงำเหตุผล ไล่ตามไปอย่างไม่ลืมหูลืมตา
โรลันด์แทบวิ่งตามไม่ทัน
ในที่สุด กวางน้อยที่เสียเลือดมากก็ล้มลงใต้ต้นไม้ต้นหนึ่ง
แถบประสบการณ์ในหน้าต่างคุณสมบัติตัวละครเพิ่มขึ้นสิบห้าเปอร์เซ็นต์
หลานหลานพุ่งเข้าไป ฉีกกัดอย่างดุร้าย
"ใจเย็นๆ..." โรลันด์คว้าหางหลานหลานไว้ ลากเธอออกไปอีกทางอย่างใช้แรง
สาวหมาจิ้งจอกน้อยหันกลับมาขู่คำราม ใบหน้าเลอะเลือด ดวงตาแดงก่ำ
เด็กน้อยที่พยายามต่อกรกับผู้ใหญ่ ฝีมือช่างน่าขัน...
เหมือนปลาเค็มที่พลิกตัวไม่ได้ ถูกใครบางคนกดหัวไว้แน่น ขยับไม่ได้แม้แต่นิด จนกว่าเธอจะสงบลงสนิท สีแดงในดวงตาค่อยๆ จางหายไป
โรลันด์ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน แล้วเตือนด้วยสายตาดูถูก : "หลานหลาน เธอเป็นคน ไม่ใช่สัตว์ป่า!"
"ฉันหิวมากจริงๆ นะ..." สาวหมาจิ้งจอกส่ายหางอย่างเอาใจ
"เดี๋ยวกลับไป ฉันจะปิ้งให้กิน"
เหยื่อหนักประมาณสิบห้ากิโลกรัม ยกในมือรู้สึกเบากว่าสาวน้อยนิดหน่อย แต่เพราะไม่มีคนช่วยปรับจุดศูนย์ถ่วงให้ พอถือได้นานๆ ก็รู้สึกหนักหน่วงอย่างบอกไม่ถูก โรลันด์เลือกเส้นทางลัดจากแผนที่ ระหว่างทางกลับไม่มีอุปสรรคอะไรอีก
"เรากลับมาแล้ว!"
หลานหลานที่เสื้อผ้าเปื้อนเลือดโผล่พรวดเข้ามาทางประตู ทำเอาทุกคนตกใจกันหมด ยังไม่ทันที่เกรซ่าจะถาม โรลันด์ก็ลากเหยื่อเดินตามเข้ามา
"โชคดีมาก ได้หลานหลานช่วย"
"ว้าว! พวกคุณเก่งจังเลย..." หลินจื่อลูกครึ่งเอลฟ์กระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ
"เนื้อ... เนื้อเยอะมาก..." มังกรสาวหลี่หลี่ตาเป็นประกาย
แองเจิลนักบวชสาวสีหน้าไม่ค่อยดีนัก ยกมือทั้งสองขึ้นอธิษฐานอย่างเงียบๆ
ทุกคนตื่นเต้นวางแผนจัดการกับเหยื่อ ถ้าจะต้มซุปก็คงต้องใช้หม้อที่เล็กเกินไป อย่างไรมันก็ต้องย่าง
โรลันด์หยิบเกลือกับพริกไทยออกจากกระเป๋าเวทเพื่อใช้เป็นเครื่องปรุง
เกรซ่าอาสาช่วยจัดการเอง มือแกะหนังลื่นไหลไม่ขาดตอน ควักไส้ในได้คล่องแคล่วผิดปกติ แล้วเอาเหล็กจากขาตั้งหม้อเหล็กเสียบตลอดทั้งตัว ขึ้นไปย่างบนไฟ