เจิงเซิงหันกลับมามองเกี้ยวแดงคันหน้าด้วยสีหน้าหม่นหมอง
แม้จะเป็นคำพูดหวานซึ้ง แต่เสียงที่เปล่งออกมากลับเย็นเยียบถึงกระดูก
เขาไม่กล้ารีรอ รีบโยนหลี่หลงคงให้หนิวติงเทียน แล้วบีบขาม้าขาวตัวใหญ่ให้ก้าวไปข้างหน้า ตามเกี้ยวแดงก้าวเข้าสู่เมืองซานเฉียว
ขบวนแห่ดำเนินต่อไปอย่างรวดเร็ว
เจิงเซิงขี่ม้าอยู่บนหลังม้า ใบหน้าเคร่งเครียด ใคร่ครวญคำพูดของหลี่หลงคงเมื่อครู่
ทำไมเจ้าสาวผีตนนี้ถึงมาเจาะจงเขา?
ถึงแม้หวังหมิงจะถูกเขาฆ่าตาย แต่กลับรู้สึกว่าการตายครั้งนี้มีพิรุธบางอย่าง
ง่ายเกินไป!
คนที่กล้าคิดชิงอำนาจกับผีร้าย และเอาตัวรอดบนถนนเอาชีวิตรอดมาได้นานขนาดนี้ จะไม่มีไพ่ตายสักใบได้อย่างไร
ถึงแม้เขาจะจู่โจมโดยไม่ทันตั้งตัว แต่การตายมันง่ายเกินไปจริง ๆ!
และจากที่หลี่หลงคงพูด เจ้าสาวผีตนนี้ดูเหมือนจะใช้วิธีบางอย่างช่วงชิงความสามารถลำดับของหวังหมิงมา
สิ่งพิกลสามารถปล้นสะดมความสามารถของผู้ตื่นรู้ลำดับได้งั้นหรือ?
แล้วตอนนี้เจ้าสาวผีตนนี้ เป็นสิ่งพิกลระดับไหนกันแน่?
ไม่นานเฉินคุนก็เดินเข้ามาหา ใบหน้าเคร่งขรึม เห็นทีจะสอบปากคำหลี่หลงคงมาแล้วเช่นกัน
“นางน่าจะกำลังเลื่อนขั้น”
“จากระดับชางกุยเลื่อนขั้นเป็นสิ่งพิกลระดับฝันร้าย ตอนนี้พลังของนางอยู่ระหว่างทั้งสองระดับ!”
“ก็ถือว่าโชคดีในความโชคร้าย โอกาสรอดของพวกเรามีมากขึ้นเล็กน้อย”
เฉินคุนไม่ได้พูดถึงตัวเอง เขารู้ดีว่าอาณาจักรฝันร้ายหมายถึงอะไร ถึงแม้จะยังไม่ใช่ระดับฝันร้ายจริง ๆ แต่ก็คงไม่ต่างกันมากนัก
ระหว่างที่ทั้งสองกำลังคุยกัน ขบวนแห่ทั้งหมดก็ได้ก้าวเข้าสู่เมืองซานเฉียวอย่างเป็นทางการ