“เธอยกโทษให้ฉันเถอะ ฉันอยากจะอยู่กับเธอจริงๆ อยากปกป้องเธอไปตลอดชีวิต!”
“……ฉันรู้ว่าเธอยังโกรธฉันอยู่……แต่ฉันรู้สึกว่า……ถ้ายังไม่พูดออกมาอีก……อาจจะไม่มีโอกาสแล้ว……”
ลุงหนิวจับมือหลี่กุ้ยฮวาเอาไว้ สารภาพรักอย่างสุดซึ้ง
หลี่กุ้ยฮวามองชายแก่หัวล้านที่จ้องตาหวานซึ้งอยู่ตรงหน้า รู้สึกเหมือนเส้นเอ็นที่ตึงอยู่ในใจถูกดีดขึ้นมา ดวงตาคลอไปด้วยน้ำตา
“ฉันรู้ ฉันรู้ทั้งหมด”
“ถ้า……ได้เจอเธอก่อนหน้านี้คงดี!”
ท่ามกลางบรรยากาศน่ากลัวสุดขีด ทั้งสองกอดกันไว้ เหมือนคู่รักที่กำลังจะพรากจากกันเป็นครั้งสุดท้าย
ไม่นานนัก
กลางคืนก็มาถึง
ที่มุมหนึ่งของขบวน รถสามล้อของลุงหนิวกลับตั้งเต็นท์ขึ้นมา แล้วเริ่มโยกเยกเบาๆ เป็นจังหวะ
……
[ติ้ง! รอดชีวิตหนึ่งวัน แต้มเอาชีวิตรอด +100]
[แต้มเอาชีวิตรอดคงเหลือ: 4700 แต้ม]
……
ฟ้าสว่างเล็กน้อย
ขบวนแห่เจ้าสาวออกเดินทางอีกครั้ง
คืนนี้กลับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทำให้ทุกคนในขบวนที่ลุ้นระทึกโล่งอก
ในฝูงชน ผู้คนกระซิบกระซาบกัน
“พวกเราจะต้องตามสิ่งพิกลพวกนี้ไปไหนกันแน่? เดินมาได้ทั้งวันแล้ว ไม่ลองหาโอกาสหนีกันบ้างหรอ?”
“จะหนีก็หนีไปคนเดียวสิ เมื่อคืนฉันเห็นคนหลายคนหนีออกไป ร่างกายถูกบิดเป็นเกลียวทันที โหดร้ายจะตาย”
“ฉันก็เห็นเหมือนกัน ยังไงก็ตามหัวหน้าทีมเฉินคุนไปเถอะ ถ้าหนีได้พวกเขาคงหนีไปนานแล้ว”
“แต่ถ้าเดินย้อนกลับไปแบบนี้ อีกไม่นานก็จะถึงเมืองซานเฉียวแล้ว ถ้าเจอแมงมุมหน้าคนตัวใหญ่นั่นเข้า……”
ทุกคนยังจำแมงมุมหน้าคนในเมืองซานเฉียวได้ ฆ่าคนเหมือนกินถั่ว