และถึงแม้จะมีสิ่งพิกลสามตัวยืนอยู่ตรงนั้น แต่ทุกคนกลับไม่มีใครสังเกตเห็น แม้แต่เฉินคุนและสามผู้มีประสบการณ์ก็เช่นกัน
แต่พวกเขาก็จัดการกับสิ่งพิกลพวกนี้ไม่ได้เช่นกัน
กับรอยเท้าดำเมื่อครู่ เฉินคุนก็ไม่มีทางจัดการ เพียงแต่ฝืนใจผลักพวกเขาออกไป
เสียงพูดของเฉินคุนสองสามประโยคดังขึ้นข้างหูเจิงเซิงกระทันหัน:
“สิ่งพิกลไม่สามารถถูกฆ่าได้……”
“คนธรรมดาที่เจอสิ่งพิกล ทำได้แค่หนี สุดชีวิต!”
อยู่ต่อกับทีมนี้ไม่ได้แล้ว!
เจิงเซิงหมุนตัวเงียบๆ เขาต้องรีบวิ่งก่อนที่สิ่งพิกลจะจ้องมาที่เขา!
……
“ได้เวลาแล้ว เราพร้อมออกเดินทาง”
เฉินคุนนับจำนวนคน กำลังจะขนของทั้งหมดขึ้นรถ
“หัวหน้าทีม คนกลุ่มสี่ยังไม่กลับมาเลย?”
เฉินคุนไม่สนใจคนพูด แค่หันกลับไปมองถนนเอาชีวิตรอดเบื้องหลัง สายตาแฝงความหมายลึกซึ้ง
กลุ่มสี่เป็นกลุ่มที่เขาจงใจแยกออกไป จำนวนคนน้อยที่สุด ในนั้นครึ่งหนึ่งถูกสิ่งพิกลลึกลับรุมสิง เดิมทีก็เสี่ยงเป็นเสี่ยงตาย
ตอนนี้พวกเขาถูกแมงมุมปีศาจร้ายนั่นจ้องอีก รู้ไว้ว่าอย่างน้อยก็ระดับชางกุย ความตายแน่นอน
“ไม่ต้องรอแล้ว เป็นเคราะห์ของพวกเขา เรารอดมาได้ก็ถือว่าโชคดีที่สุดแล้ว”
เฉินคุนถอนหายใจ กำลังจะขนของต่อ เห็นเงาดำข้างกายพุ่งออกไป ไกลมากในพริบตา
เขามองดีๆ คนที่พุ่งออกไปคือเจิงเซิงขี่จักรยาน บนจักรยานมีห่อสัมภาระเต็มไปหมด บนห่อมีหมาดำตัวใหญ่หมอบอยู่