“ครืน——”
เสียงฟ้าผ่าดังสนั่นขึ้นกะทันหัน ทำให้เล่งซีเยว่ที่อยู่หน้าบริษัทตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ
ตอนเช้าเธอรีบร้อนออกจากบ้านจนไม่ได้พกร่มมาด้วย ไม่คิดเลยว่าตอนเลิกงานจะต้องมาเจอฝนฟ้าคะนองหนักขนาดนี้
ขณะที่กำลังจะโทรหาโจวเทียน คู่หมั้นของเธอ ให้เขามารับ ทันใดนั้น รถคันหนึ่งที่คุ้นตาก็แล่นเข้ามาจากระยะไกล
ดวงตาของเล่งซีเยว่เป็นประกาย นี่ไม่ใช่รถของโจวเทียนหรอกหรือ? เขาต้องมารับเธอแน่
เธอเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า แล้วรอขึ้นรถด้วยความยินดีเต็มเปี่ยม
ทว่ารถคันนั้นกลับไม่ได้หยุดลง ราวกับมองไม่เห็นเธอ หลังสาดกระเซ็นน้ำขึ้นมาเป็นสายตรงหน้าเธอ ก็แล่นจากไปอย่างสง่างาม
เล่งซีเยว่เริ่มไม่พอใจ เธอล้วงโทรศัพท์ออกมาแล้วโทรหาโจวเทียนทันที
ยังไม่ทันที่เธอจะเอ่ยปาก โจวเทียนก็พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “ซีเยว่ ข้างนอกฝนตกใช่ไหม ฉันมาทำงานต่างจังหวัด เลยไปรับเธอไม่ได้ เรียกแท็กซี่กลับบ้านเองนะ ใส่เสื้อผ้าให้อุ่นหน่อย ระวังจะเป็นหวัด”
เขายังคงเอาใจใส่เธออย่างดีเช่นเคย
เล่งซีเยว่กดวางสาย อดสงสัยไม่ได้ว่า หรือเมื่อครู่นี้เธอจะมองผิดไป รถคันนั้นไม่ใช่รถของโจวเทียน?
ไม่ถูกสิ ตอนที่รถสาดน้ำใส่เธอ เธอจงใจมองป้ายทะเบียนแล้ว เห็นได้ชัดว่าเป็นรถของโจวเทียน
เมื่อนึกได้ว่าบ้านของเพื่อนสนิทอย่างหลินเสว่อยู่ใกล้ๆ เล่งซีเยว่จึงวิ่งเหยาะๆ ไปตลอดทาง เธอต้องการหาเพื่อนสนิทเพื่อพูดคุยกันให้ดี และวิเคราะห์ว่าเหตุใดโจวเทียนจึงต้องโกหกเธอ
เมื่อมาถึงหน้าบ้านของหลินเสว่ เล่งซีเยว่ก็ได้ยินเสียงคุ้นเคยโดยไม่คาดคิด
“โจวเทียน พรุ่งนี้นายก็จะแต่งงานแล้ว ยังกล้ามาหาฉันถึงที่นี่อีกหรือ?” หลินเสว่เอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อน
“จะกลัวอะไร? ยัยผู้หญิงโง่นั่นไม่มีวันรู้ไปชั่วชีวิตหรอก ไม่ต้องพูดถึงพรุ่งนี้เลย ต่อให้แต่งงานกันวันนี้ ฉันก็ยังอยู่กับเธอเหมือนเดิม ยัยนั่นอยากทำตัวเป็นสาวพรหมจรรย์ผู้บริสุทธิ์นักใช่ไหม ดีเลย ฉันจะทำให้คืนเข้าหอของเธอต้องอยู่คนเดียว”
“นายช่างร้ายกาจจริงๆ…”
ไม่นานนัก ภายในบ้านก็มีเสียงที่ไม่อาจบรรยายดังออกมา
เล่งซีเยว่ไม่เคยคาดคิดเลยว่า คนสองคนที่เธอไว้วางใจที่สุดในชีวิตจะหักหลังเธอพร้อมกัน เพียงเพราะเธอเป็นเด็กกำพร้า พวกเขาจึงกล้ารังแกเธออย่างไม่เกรงใจเชียวหรือ?
ลูกผู้ชายจะทนได้อย่างไรในเมื่อเรื่องนี้เกินจะทน?
เล่งซีเยว่ใช้แรงทั้งหมดที่มี เตะประตูบ้านของหลินเสว่จนเปิดออก
“แชะ แชะ แชะ แชะ แชะ” โทรศัพท์ถ่ายภาพต่อเนื่องห้าครั้ง
ก่อนที่คนทั้งสองจะทันได้ตอบสนอง เล่งซีเยว่ก็หายลับไปท่ามกลางสายฝนที่ตกหนัก
ภายในบาร์
เธอที่เปียกโชกไปทั้งตัวกระดกเหล้าจำนวนมากลงคอ ดื่มไปพลางร้องไห้ไปพลาง รู้สึกว่าการยืนหยัดและทุ่มเทมาตลอดหลายปีของตนนั้นช่างไม่คุ้มค่าเอาเสียเลย
“คุณผู้หญิง ต้องการความช่วยเหลือไหมครับ?” เสียงพนักงานบริการดังขึ้นข้างหู
“ต้องการ!”
เล่งซีเยว่ไม่แม้แต่จะมองอีกฝ่าย คิดว่าเขาเป็นพนักงานบริการของบาร์ จึงอาศัยฤทธิ์สุราโอบเอวอีกฝ่ายไว้ แล้วร้องไห้ด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “ฉันเปียกไปทั้งตัวแล้ว พาฉันไปอาบน้ำที……”
คนที่เอ่ยถามคือพนักงานบริการของบาร์ แต่เล่งซีเยว่กลับโอบชายที่อยู่ข้างพนักงานบริการไว้พอดี
“คุณกง เรื่องนี้……”
เฉินหยูผู้ช่วยแทบเป็นห่วงจนตาย ผู้หญิงคนนี้ใจกล้าเกินไปแล้ว ตัวเปียกโชกขนาดนี้ยังกล้าเข้าไปแนบชิดกับผู้มีอำนาจสูงสุดของกลุ่มบริษัทกงซื่ออีก!
คนในแวดวงธุรกิจต่างรู้กันดีว่า กงซินอี้ ผู้มีอำนาจสูงสุดของกลุ่มบริษัทกงซื่อ เป็นโรคกลัวความสกปรกอย่างรุนแรง
ผู้หญิงคนนี้ทั้งสกปรกทั้งเปียกโชก ยังกล้าพุ่งเข้าใส่กงซินอี้ คืนนี้เธอจบเห่แน่!
“ผู้หญิง อยู่ห่างจากฉันหน่อย!” กงซินอี้เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาและทุ้มลึก
“ไม่เอาน่า พาฉันไปอาบน้ำ……” เล่งซีเยว่กอดอีกฝ่ายไว้แน่น
ในหัวผุดความคิดแก้แค้นประหลาดขึ้นมา ในเมื่อโจวเทียนทรยศเธอ แล้วเธอจะต้องรักษาพรหมจรรย์ไว้ให้โจวเทียนอีกทำไม คืนนี้เธอจะเปลี่ยนตัวเองจากเด็กสาวให้กลายเป็นผู้หญิง
“พาฉันไปอาบน้ำให้หอม ๆ แล้วฉันจะมอบให้คุณ……” เล่งซีเยว่ซุกใบหน้าไว้ในอ้อมอกของกงซินอี้ ถูไถไปมาเหมือนกระต่าย
“ผู้หญิง เธอเรียกร้องเองนะ!” กงซินอี้อุ้มเล่งซีเยว่ขึ้น แล้วเดินตรงไปยังห้องของตน
“คุณกง……” เฉินหยูผู้ช่วยตกตะลึงกับภาพตรงหน้า