คืนหนึ่งแห่งการเริงรัก
วันต่อมา
เมื่อแสงแรกของยามเช้าสาดส่องลงมาบนเตียง เล่งซีเยว่ตื่นขึ้นด้วยประสาทสัมผัสอันไวสัมผัส ขมวดคิ้วเล็กน้อย ยกมือขึ้นบังแสง แล้วพลิกตัวอย่างเกียจคร้าน
เจ็บ เจ็บไปหมด ทั้งตัวปวดเมื่อยจนบอกไม่ถูก ทำไมถึงเป็นแบบนี้ ราวกับใช้แรงงานมาทั้งคืน ไม่ใช่การพักผ่อนเลย
เสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอดังขึ้นข้างหู กลิ่นกายของบุรุษแปลกหน้าลอยเข้ามาปะทะจมูก
มีคนอยู่ข้างกาย! เล่งซีเยว่เบิกตากว้างทันที
ใบหน้าหล่อเหลาคู่หนึ่งปรากฏต่อสายตา ผิวขาวสะอาด ขนตายาวดำงอนช้อยเรียงตัวอย่างเป็นระเบียบ จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากรูปทรงเซ็กซี่ ใบหน้าที่สมบูรณ์แบบเช่นนี้ประกอบเข้าด้วยกัน ดั่งงานศิลปะชิ้นเอกที่ประณีตยิ่ง
แม้จะหลับอยู่ แต่หว่างคิ้วของเขายากจะปิดบังความเย่อหยิ่ง เปล่งประกายเจ้านายที่มิอาจล่วงเกิน เขาเป็นใครกัน?
เล่งซีเยว่พยายามคิด ความทรงจำเมื่อคืนค่อย ๆ ผุดขึ้นในสมอง
เหมือนเธอดื่มหนักเกินไป แล้ววิ่งเข้าไปกอดพนักงานเสิร์ฟคนหนึ่ง…
พนักงานเสิร์ฟคนนี้หล่อจริง ๆ นะ! เล่งซีเยว่อดไม่ได้ที่จะมองอีกสองสามครั้ง
แอบถอนหายใจแทนพนักงานเสิร์ฟ ไอ้หนอนหนังสือดี ๆ แบบนี้ กลับให้หมูอย่างเธอเหยียบย่ำเสียได้
เพื่อเป็นการชดเชย หลังลุกจากเตียง เล่งซีเยว่หยิบธนบัตรออกมาห้าใบวางไว้ข้างหมอนอย่างใจกว้าง
วันนี้เป็นวันแต่งงานของเธอกับโจวเทียน ในฐานะเจ้าสาว ถ้าไม่ปรากฏตัวก็คงไม่เข้าท่า
ในงานแต่งงานเต็มไปด้วยแขกเหรื่อ โจวเทียนรอคอยเจ้าสาวอย่างกระวนกระวาย
เล่งซีเยว่ไม่ได้ปรากฏตัวต่อหน้าสาธารณะ แต่แอบเข้าไปในห้องหลังเวที แล้วนำภาพถ่ายเริงรักเมื่อคืนอัปโหลดขึ้นจอใหญ่
หลังจากภาพถูกเปิดเผย บรรยากาศในงานก็เดือดพล่านทันที
ท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของแขก เล่งซีเยว่ก้าวเดินออกเดินทางคนเดียว
สี่ปีต่อมา
สถานีรถไฟ
เล่งซีเยว่มือหนึ่งลากกระเป๋าใบใหญ่ อีกมือหนึ่งจับเชือกนำจูงหกเส้น นำเจ้าตัวน้อยร่างย่อส่วนหกคนออกจากชานชาลา
เจ้าตัวน้อยหกคนน่ารักยิ่งกว่าอีกคน ระหว่างทางดึงดูดสายตาของผู้คนมากมาย
“แม่คะ ผมหิวแล้ว” ตัวเล็กคนที่สองชี้ท้องน้อยที่ว่างเปล่า
“ผมก็หิวเหมือนกัน” ตัวเล็กคนโตยกมือขึ้นอาสา
“หนูอยากกินไอศกรีม!” ตัวเล็กคนที่หกยกมือเล็ก ๆ ขึ้นสูง
“หนูอยากกินเนื้อย่าง” ตัวเล็กคนที่ห้าน้ำลายแทบไหล
“หนูกินเฟรนช์ฟรายส์” ตัวเล็กคนที่สามเลียปาก
“หนูอยากกินเนื้อ ๆ มาก ๆ เลย” ตัวเล็กคนที่สี่กระโดดมาหยุดตรงหน้าเล่งซีเยว่ เงยหน้าจิ้มลิ้มน่ารัก
“ได้ ๆ เดี๋ยวแม่ซื้อให้ทุกคน ไอศกรีม ปีกไก่ เฟรนช์ฟรายส์ แล้วก็เนื้อ ๆ…”
โรงแรมเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง
เล่งซีเยว่เปิดห้องสวีทเล็ก ๆ สั่งอาหารส่งถึงห้องหกชุด
มองดูเจ้าตัวน้อยทั้งหกกินอย่างตะกละตะกลาม เล่งซีเยว่ทั้งปลื้มใจและเศร้าใจ
สี่ปีก่อน เธอเมาเพราะการทรยศซ้ำสองของโจวเทียนและหลินเสว่ คืนก่อนงานแต่งงานปล่อยให้ตัวเองเสียตัว แล้วในวันแต่งงานก็ทำให้โจวเทียนอับอายขายหน้า ต้องหนีไปต่างประเทศหลบ ๆ ซ่อน ๆ และพักผ่อนใจไปด้วย
คิดว่าพอหายโกรธเมื่อไหร่ก็กลับมา แต่ไม่คิดว่าจะตั้งท้องขึ้นมา
เธอเติบโตในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ไม่มีญาติสักคน เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ต้องพึ่งพาตัวเองเท่านั้น
เพื่อให้คลอดลูกอย่างปลอดภัย เธอจึงอยู่ต่างประเทศ ทำงานล้างจานยกจานในโรงแรมแห่งหนึ่ง โชคดีที่เจ้าของโรงแรมเป็นคนดี ไม่เพียงแต่ช่วยเหลือเธออย่างเต็มที่ หลังคลอดลูกก็ยังช่วยดูแลอีกด้วย
แต่เด็ก ๆ เริ่มโตขึ้น ใกล้จะเข้าโรงเรียนอนุบาล เธอจึงต้องพาเจ้าตัวน้อยทั้งหกกลับมา
กลับมาก็กลับมาแล้ว แล้วจะเลี้ยงตัวเองและลูก ๆ ยังไง? จะให้ไปยกจานให้คนอื่นอีกก็คงไม่ได้ ค่ากินของลูกทั้งหก บวกกับค่าเทอมในอีกไม่นาน เธอต้องหางานดี ๆ สักงานถึงจะเลี้ยงไหว
เจ้าตัวน้อยหกคนกินเสร็จก็หลับบนเตียงอย่างรวดเร็ว เตียงสองเตียงนอนเต็มจนแน่น ท่าทางการนอนน่ารักยิ่งกว่าอีก
เล่งซีเยว่ห่มผ้าให้เด็ก ๆ เก็บกวาดโต๊ะอาหารเสร็จ ก็ค้นหาตำแหน่งงานว่างใกล้ ๆ ในอินเทอร์เน็ต
ส่งเรซูเมไปกว่าสิบฉบับ พอตกเย็นก็มีเพียงฉบับเดียวที่ตอบกลับมา
“เป็นเล่งซีเยว่หรือเปล่าคะ? ที่นี่สปอร์ตคลับน้ำดอกไม้ เราเพิ่งได้รับเรซูเมของคุณ ตอนนี้มีเวลามาสัมภาษณ์ไหมคะ?”
“ตอนนี้เลยเหรอ…” เล่งซีเยว่ทำหน้าลำบากใจมองเด็ก ๆ “วันนี้ดึกแล้ว พรุ่งนี้ได้ไหมคะ?”
“คุณไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม? การสัมภาษณ์ของเรามาให้คุณเป็นคนกำหนดด้วยเหรอ? ถ้าจะมา ต้องมาถึงก่อนหนึ่งทุ่มคืนนี้ ถ้าไม่มา ก็ช่างเถอะ!”