ฟู่สือเหิงมองเฉิงหลิน เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายคงไม่ยอมเลิกราจนกว่าจะได้คำตอบ
เฉิงหลินจึงจำใจตอบว่า “คุณหนูเสิ่นน่ารักมากครับ”
แต่ฟู่สือเหิงกลับยังไม่พอใจ เขาเอนหลังพิงเก้าอี้ทำงาน มองเฉิงหลินอย่างพินิจพิเคราะห์ตั้งแต่หัวจดเท้า ก่อนแค่นเสียงว่า “น่ารักแค่ไหนก็ไม่ใช่น้องสาวนายอยู่ดี”
เฉิงหลิน: ……คุณเป็นอะไรหรือเปล่าครับ?
เห็นแก่เงินเดือนสูง เฉิงหลินจึงตอบด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดีว่า “ผมก็ไม่มีน้องสาวน่ารักขนาดนี้จริง ๆ ครับ”
คราวนี้ฟู่สือเหิงถึงได้พอใจ
เฉิงหลินเห็นเขาหวงแหน “น้องสาว” อย่างอวิ๋นชิงถึงเพียงนั้น จึงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเตือนด้วยความหวังดีว่า “ประธานฟู่ เลขาฯ หร่วนกับคุณหนูเสิ่นหน้าตาคล้ายกันมาก คุณหนูเสิ่นอาจเข้าใจผิดก็ได้นะครับ”
ฟู่สือเหิงขมวดคิ้วเมื่อได้ยิน “นายก็คิดว่าพวกเธอหน้าตาคล้ายกันมากหรือ?”
ก่อนหน้านี้ คนรู้จักที่เคยพบอวิ๋นชิง พอได้เห็นหร่วนเว่ยเว่ยก็มักพูดว่าพวกเธอหน้าตาคล้ายกัน แต่เขาไม่เคยใส่ใจ คิดว่าคนเราหน้าตาคล้ายกันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร
ส่วนเรื่องตัวแทนอะไรนั่น ยิ่งไร้สาระเข้าไปใหญ่ เขาคิดว่าพวกนั้นว่างมากถึงได้เอาแต่คิดฟุ้งซ่านทั้งวัน
หลังอวิ๋นชิงกลับมา เขาก็ยิ่งไม่ใส่ใจกับคำพูดพวกนั้น
เพราะเขาคิดว่าอวิ๋นชิงกับหร่วนเว่ยเว่ยไม่ได้คล้ายกันเลย มองแวบเดียวก็เห็นความแตกต่างชัดเจน
แต่ตอนนี้ แม้แต่เฉิงหลินที่เคยพบอวิ๋นชิงก็ยังบอกว่าหร่วนเว่ยเว่ยหน้าตาคล้ายเธอ
แม้เขาจะไม่ค่อยเข้าใจว่าคล้ายกันตรงไหน แต่ก็อดให้ความสำคัญไม่ได้
ถ้าอวิ๋นชิงเข้าใจผิดจริง ๆ ว่าเขามีน้องสาวคนอื่นที่สนิทสนมด้วย เธอจะร้องไห้เสียใจไหมนะ?