【ระบบ นี่เป็นความผิดของผู้ชายสารเลวทั้งหมดใช่ไหม ไม่นับว่าฉันทำเนื้อเรื่องพังใช่หรือเปล่า?】
【ใช่ ๆ ๆ เป็นความผิดของเขาทั้งหมด แถมเหตุการณ์นี้ก็ไม่เคยเกิดขึ้นในเนื้อเรื่องด้วย ขอแค่เธอไม่ทำตัวหลุดจากบทก็พอแล้ว】
คู่สามีภรรยาตระกูลเสิ่นมองทั้งสองคนที่สนิทสนมกันเช่นนี้แล้ว ต่างก็รู้สึกปลื้มใจมาก
คนที่รู้ว่าฟู่สือเหิงเลี้ยงตัวแทนไว้คนหนึ่ง นอกจากแม่ของเขาแล้วก็มีแต่คนหนุ่มสาวรุ่นเดียวกัน ปกติพวกเขาก็แค่พูดคุยกันลับหลัง ไม่ได้ป่าวประกาศออกไปอย่างเอิกเกริก และยิ่งไม่ถึงกับเอาเรื่องไปฟ้องผู้ใหญ่
เสิ่นซีฉินยุ่งจนแทบไม่มีเวลาหายใจอยู่แล้ว จึงไม่รู้เรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย
เขารู้ดีว่าลูกสาวของตนเป็นคนอย่างไร และไม่ได้หวังให้เธอแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์เพื่อสร้างผลประโยชน์แก่ครอบครัว ขอแค่ได้แต่งกับคนที่รักและเอ็นดูเธอ ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขก็พอ
ชาติตระกูลและความสามารถของฟู่สือเหิงเป็นเพียงเรื่องรอง ที่สำคัญคือรู้จักมักคุ้นกันดี อีกทั้งเขายังเอ็นดูอวิ๋นชิงมาตั้งแต่เด็ก เสิ่นซีฉินจึงวางใจมาก
ขนมหนึ่งกล่องมีปริมาณไม่มากนัก แต่เพราะอวิ๋นชิงกินได้น้อย เธอจึงกินไม่หมดเสียอย่างนั้น
ฟู่สือเหิงขมวดคิ้วน้อย ๆ พลันตระหนักว่าเธอกินได้น้อยแค่ไหน
เขาหยิบขนมที่อวิ๋นชิงกินเหลืออยู่สองชิ้นมาจัดการเสีย แล้วเอ่ยว่า
“ยังมีรสชาติอื่นอีก เดี๋ยวฉันให้ผู้ช่วยซื้อมาให้เธอวันละกล่องแล้วกัน แต่จะกินแต่ขนมอย่างเดียวก็ไม่ได้ เธออยากกินอย่างอื่นอีกไหม?”
อวิ๋นชิงส่ายหน้า ก่อนจะเริ่มง่วงขึ้นมาอีก ศีรษะผงกลงทีละน้อย
ฟู่สือเหิงกลัวว่าเธอจะเผลอหัวโขกโต๊ะ จึงอดเอ่ยไม่ได้ว่า “ง่วงแล้วก็ไปนอนพักสักหน่อยเถอะ”