ลู่เหมี่ยวเหมี่ยวแค้นจนกัดฟันกรอด ในใจเต็มไปด้วยความเสียใจ เธอหลงเชื่อคำพูดเหลวไหลของเหยียนซิวไปได้อย่างไร!
ตอนนี้ไม่เพียงไม่ได้เหยียนเฉินมา แถมยังต้องเสียตัวเองไปอีก
เหยียนซิวมองเรือนร่างที่เต็มไปด้วยร่องรอยชวนให้คิดของเธอ ก่อนเอ่ยอย่างไม่รีบร้อนว่า “วางใจเถอะ เป็นสามีภรรยากันวันหนึ่ง ย่อมผูกพันกันร้อยวัน ขอแค่เชื่อฟังหน่อย ฉันจะช่วยให้เธอได้เหยียนเฉินมาแน่นอน”
ลองนึกดูสิว่าเหยียนเฉินจะได้เก็บของเหลือจากเขาไปใช้ แค่คิดก็ทำให้รู้สึกตื่นเต้นแล้ว!
เพียงเพราะเรื่องนี้ เขาก็ยินดีช่วยลู่เหมี่ยวเหมี่ยวอยู่แล้ว
เขาอารมณ์ดีเดินออกจากห้องไป
ส่วนลู่เหมี่ยวเหมี่ยวนั่งร้องไห้ด้วยความโมโหอยู่บนเตียง ในใจเกลียดเหยียนซิวแทบตาย และพลอยเกลียดอวิ๋นชิงไปด้วย
เธอคิดว่าถ้าอวิ๋นชิงไม่ตามเหยียนเฉินไป แผนการอาจสำเร็จก็ได้
ใครจะรู้ว่าเหยียนเฉินหายตัวไปกะทันหัน จะเป็นฝีมืออวิ๋นชิงหรือเปล่า?
ขณะเดียวกัน เธอก็แค้นเหยียนเฉินที่ใจร้ายกับเธอถึงเพียงนั้น
ทั้งที่ตอนเขาลำบากที่สุด เธอก็คอยอยู่เคียงข้างมาตลอด แต่เขากลับไม่สำนึกบุญคุณแม้แต่น้อย ตาบอดใจบอด ในใจมีแต่ลู่หยุนชิงนางดอกบัวขาวคนนั้น
สิ่งเดียวที่ปลอบใจเธอได้ในตอนนี้ก็คือความสามารถพิเศษของเธอยังไม่เปลี่ยนแปลงอะไร แม้เธอกับเหยียนซิวจะมีความสัมพันธ์กัน ก็ไม่ได้ส่งผลต่อความสัมพันธ์ “สามีภรรยา” ระหว่างเธอกับเหยียนเฉิน
เธอยกมือเช็ดน้ำตา ปลอบใจตัวเองว่า ในเมื่อความสามารถพิเศษที่ทำให้สามีภรรยาแบ่งปันโชคชะตานี้ไม่เปลี่ยนแปลงเลย และยังคงยึดมั่นว่าเหยียนเฉินคือคู่ของเธอ นั่นก็หมายความว่าไม่ว่าจะอย่างไร สุดท้ายเธอกับเหยียนเฉินก็ถูกกำหนดให้เป็นสามีภรรยากัน!