เมื่อเห็นอวิ๋นชิงยืนลังเลอยู่ตรงนั้น เหยียนเฉินก็ทำหน้าบึ้ง เอ่ยเสียงประชดประชันเล็กน้อยว่า “ทำไมไม่ไปแล้วล่ะ?”
อวิ๋นชิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบว่า “ไปเดี๋ยวนี้แหละค่ะ”
พูดจบเธอก็เดินจากไปทันที ไม่อาลัยอาวรณ์แม้แต่น้อย พอพ้นประตูบ้านของเหยียนเฉิน เธอก็ถามระบบอย่างมีความหวังว่า 【ระบบ แบบนี้ถือว่าฉันทำภารกิจถูกเหยียนเฉินไล่ออกไปสำเร็จแล้วหรือเปล่า?】
ระบบ: ……แน่ใจหรือว่าเขาอยากไล่คุณไปจริง ๆ?
อวิ๋นชิงไม่ได้รับคำตอบ จึงหยิบโทรศัพท์ออกมาอย่างห่อเหี่ยว เตรียมเรียกรถ
หลังจากหน้าจอสว่างขึ้น ภาพพื้นหลังเป็นรูปวิวธรรมดา ๆ รูปหนึ่ง เธอเห็นจนชินตาแล้ว จึงไม่รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ
ขณะนั้นเอง รถคันหนึ่งแล่นเข้ามาจอดตรงหน้า คนขับยิ้มอย่างเป็นมิตรแล้วพูดว่า “คุณหนูลู่ ให้ผมไปส่งกลับนะครับ!”
อวิ๋นชิงลังเลเล็กน้อยก่อนบอกว่า “ฉันยังไม่กลับบ้านค่ะ รบกวนไปส่งที่ห้างสรรพสินค้าที”
ไม่ต้องเดาก็รู้ว่านี่เป็นความคิดของเหยียนเฉิน ตามบทบาทที่เธอได้รับ เธอคงดีใจจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ และย่อมไม่ปฏิเสธแน่ แต่ถ้ากลับตระกูลลู่ตรง ๆ แล้วบังเอิญเจอคนในตระกูลเข้า ก็อาจถูกจับได้
แต่ถ้าเหยียนเฉินยังทำแบบนี้ต่อไป เธอคงต้องแอบอวดอย่างลับ ๆ อยู่ทุกที่ ไม่อย่างนั้นก็ไม่สมกับบทบาทของเธอน่ะสิ!
อวิ๋นชิงกลุ้มใจอยู่บ้าง เธอควรทำให้เหยียนเฉินตระหนักอย่างลึกซึ้งหรือเปล่าว่านางรองตัวร้ายอย่างเธอนั้นเลวร้ายแค่ไหน?
ระหว่างครุ่นคิด เธอก็ส่งข้อความไปหาเหยียนเฉิน ขอบคุณที่เขาเอาใจใส่
ถ้อยคำขอบคุณที่ดูราวกับหวานเลี่ยน แต่กลับฉาบฉวยและไร้ความจริงใจแม้แต่น้อย ทำให้เหยียนเฉินซึ่งอัดอั้นอยู่ในใจอยู่แล้วหมดความอยากอาหารไปเลย