อวิ๋นชิงรีบก้มลงสำรวจตัวเอง แล้วแอบเทียบมือของตัวเองกับมือของจงอวิ๋นเจ๋อ ก่อนจะพบว่าตอนนี้ตัวเธอเล็กเสียจนเขาสามารถกำไว้ในมือได้อย่างสบาย ๆ
ร่างกายสวมชุดกระโปรงสีเหลืองอ่อนตัวจิ๋ว
เสื้อผ้าตัวน้อยนี่ถึงกับเป็นศาสตราวิญญาณด้วย
ศาสตราวิญญาณไม่เพียงปกป้องร่างกายและไม่เปื้อนฝุ่น แต่ยังเปลี่ยนขนาดได้ตามใจอีกด้วย
ก่อนหน้านี้เธอนึกว่าตัวเองนอนอยู่บนพื้น ที่จริงแล้วไม่ใช่ เธอนอนอยู่บนโต๊ะหินต่างหาก
จงอวิ๋นเจ๋อเห็นเธอสำรวจร่างกายตัวเองไม่หยุด จึงเอ่ยอธิบายว่า “วัสดุมีไม่พอ ตอนนี้เลยทำได้แค่นี้ แต่วัสดุชิ้นนี้ค่อนข้างพิเศษ หากภายหลังใช้สมบัติล้ำค่าฟ้าดินที่เหมาะสมช่วยเสริม ก็ยังเติบโตต่อได้”
ขณะพูด เขายกมือปัดครั้งหนึ่ง กระจกวารีก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าอวิ๋นชิงทันที เผยให้เห็นรูปร่างของเธอในตอนนี้อย่างชัดเจน
อวิ๋นชิงพินิจดูรูปร่างของตัวเองอย่างละเอียด
จงอวิ๋นเจ๋อน่าจะปั้นเธอตามหน้าตาของร่างเดิม ไม่ได้ปั้นตามใจชอบ ดูแล้วก็ถือว่าให้เกียรติกันดี
แต่แก้มยุ้ยแบบเด็กทารกนี่จะเกินไปหน่อยหรือเปล่า?
ตอนนี้เธอดูไม่เหมือนฉู่อวิ๋นชิงฉบับผู้ใหญ่ที่ย่อส่วนลงมา แต่เหมือนฉู่อวิ๋นชิงฉบับเด็กที่ย่อส่วนลงมาเสียมากกว่า
อวิ๋นชิงรักษาภาพลักษณ์เย็นชาไว้ ใบหน้าไร้อารมณ์ขณะหยิกเนื้อนุ่มบนแก้มตัวเอง เธออยากถามจงอวิ๋นเจ๋อเหลือเกินว่าทำไมถึงปั้นเธอให้อ้วนขนาดนี้ แต่ความเย็นชาทำให้เธอปิดปากเงียบ
จงอวิ๋นเจ๋อคล้ายเดาได้ว่าเธอกำลังคิดอะไร จึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเรียบว่า “ถ้าใช้วัสดุไม่หมดก็เสียของ”
อวิ๋นชิง: ???
ถ้าอย่างนั้นทำไมไม่ปั้นให้ฉันสูงขึ้นหน่อยล่ะ? ทำไมต้องปั้นให้อ้วนด้วย!