คนดูฟินจนแทบคลั่งกันไปหมดแล้ว
【อย่าทำตัวห่างเหินกันขนาดนั้นสิ! ปกติพวกคุณต้องไม่ได้ทำกันแค่นี้แน่ ๆ ต่อเลย!】
【ทำไมไม่ตีกันล่ะ! พวกคุณควรตีกันจากโซฟาไปถึงเตียง จากเตียงไปห้องน้ำ จากห้องน้ำไปห้องครัว……】
【พี่สาวที่คอมเมนต์ก่อนหน้านี้ใจเย็นก่อน พวกเขาอยู่ในร้านอาหารนะ!】
ครั้งนี้เมิ่งเล่ออียังพอรู้กาลเทศะ ไม่หน้าด้านเข้าไปหาอีก เพียงมองอวิ๋นชิงกับซ่งเยี่ยนหลินแวบหนึ่ง ก่อนเดินคอตกไปนั่งอีกมุม
ตอนนั้นเอง ทีมงานก็เดินเข้ามาบอกว่า “พี่เฟ่ยกับเมิ่งจือยังต้องใช้เวลาอีกหน่อยกว่าจะมาถึง เรามาคุยกับคนดูกันก่อน แล้วค่อยรอพวกเขานะครับ”
อวิ๋นชิงหงอยลงทันที หิวจัง!
ซ่งเยี่ยนหลินเหลือบมองเธอ แล้วส่งของชิ้นหนึ่งให้จากใต้โต๊ะ
อวิ๋นชิงก้มมอง ดวงตาเป็นประกายขึ้นมาทันที เธอเกี่ยวปลายนิ้วเขาเบา ๆ อย่างดีใจเพื่อขอบคุณ
แล้วนิ้วก็ถูกจับตัวไว้
อวิ๋นชิงไม่ได้ใส่ใจ เธอเงยหน้ามองทีมงานที่กำลังพูดอย่างตั้งใจ แต่กลับใช้มือคลำแกะห่อสายไหมอยู่
จากนั้นเธอก็วางแขนบนโต๊ะ ฟุบหน้าลง แล้วรีบยัดสายไหมเข้าปาก
ทันใดนั้นทีมงานก็เรียกขึ้นว่า “ซูซู”
อวิ๋นชิงรีบตัวตรงขึ้นมา ราวกับกำลังแอบกินขนมในห้องเรียนแล้วจู่ ๆ ก็ถูกครูเรียกชื่อ
เธอเม้มปากแน่น พยายามไม่ให้ใครรู้ว่ามีอะไรอยู่ในปาก แล้วมองทีมงานด้วยสีหน้าไร้เดียงสา
ทีมงานกำลังจ้องแท็บเล็ตในมือ จึงไม่เห็นว่าเธอแอบกินขนม ที่เรียกเธอกะทันหันก็เพราะคนดูคึกคักกันมาก เลยอยากให้เธอตอบคำถามก่อน