กองถ่ายเต็มไปด้วยผู้คนที่เดินขวักไขว่ ทุกคนกำลังเตรียมถ่ายฉากสุดท้ายกันอย่างคึกคัก ขอเพียงถ่ายฉากนี้เสร็จ ละครเรื่องนี้ก็จะปิดกล้องได้อย่างสมบูรณ์
ซูอวิ๋นชิงนั่งอยู่ใต้ร่มกันแดด สีหน้าเหม่อลอยเล็กน้อย
หลินเซียว ผู้ช่วยของเธอ ยื่นน้ำเย็นขวดหนึ่งให้ ก่อนถามอย่างเป็นห่วงว่า “ซูซู วันนี้ดูไม่มีชีวิตชีวาเลย เป็นลมแดดหรือเปล่า?”
“ไม่อย่างนั้นเรากลับโรงแรมกันก่อนเถอะ ยังไงบทของเธอก็ถ่ายเสร็จแล้ว”
อวิ๋นชิงเอาขวดน้ำเย็นแตะหน้าผาก รู้สึกสมองปลอดโปร่งขึ้นทันที “ฉันไม่เป็นไร อาจเป็นเพราะเมื่อคืนหลับไม่สนิท วันนี้เลยรู้สึกเหมือนกำลังฝันอยู่”
พูดจบ เธอกำลังจะรับข้อเสนอของหลินเซียว กลับโรงแรมไปพักผ่อนก่อน ทว่าจู่ ๆ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น
เธอรับสาย สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว “ว่าไงนะ? ซ่งเยี่ยนหลินประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เหรอ? เขาตาย...” แล้วหรือ?
เธอกลืนประโยคสุดท้ายลงคอได้อย่างหวุดหวิด ก่อนเปลี่ยนคำพูดว่า “เขาไม่เป็นไรใช่ไหม? ฉันจะไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้”
*
ซ่งเยี่ยนหลิน ผู้กุมอำนาจแห่งเครือซ่ง เป็นคนบ้างานหนุ่มที่ประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุยังน้อย
ซูอวิ๋นชิง นักแสดงตัวประกอบที่แทบไม่มีใครรู้จักในวงการบันเทิง ผู้มุ่งมั่นอยากโด่งดัง
คนสองคนที่ไม่น่าจะมีอะไรเกี่ยวข้องกัน กลับกลายเป็นแฟนกันในตอนนี้
เรื่องนี้ต้องเริ่มเล่าจากคุณนายซ่ง
หัวใจของคุณนายซ่งไม่ค่อยแข็งแรงนัก ครั้งหนึ่งตอนเธอกำเริบ แม่ของซูอวิ๋นชิงได้ยื่นมือช่วยเหลือทันท่วงที ช่วยชีวิตเธอไว้ได้ คุณนายซ่งจึงรู้สึกซาบซึ้งใจมาโดยตลอด
พ่อของซูอวิ๋นชิงเสียชีวิตตั้งแต่เธอยังเด็ก ตอนที่คุณแม่ซูป่วยเสียชีวิตเมื่อสองปีก่อน ท่านเป็นห่วงลูกสาวเพียงคนเดียวมาก โดยเฉพาะเมื่อซูอวิ๋นชิงตั้งใจจะเข้าสู่วงการบันเทิงอันซับซ้อน