เฉิงหลินรายงานกำหนดการเสร็จก็ออกจากห้องทำงานไป ด้านนอกมีบอดี้การ์ดสองคน ส่วนในห้องเหลือเพียงอวิ๋นชิงกับฟู่สือเหิง
ฟู่สือเหิงหยิบจิ๊กซอว์ชุดหนึ่งออกมาให้เธอ “ชิงชิง ลองเล่นนี่ดูสิ”
อวิ๋นชิงมองจิ๊กซอว์ที่มีเพียงไม่กี่สิบชิ้น สีสันสดใส ชิ้นใหญ่ แถมแวบเดียวก็ดูออกว่าเป็นภาพโลกใต้ทะเล แล้วก็เงียบไป
เธอมองฟู่สือเหิงที่ไม่เห็นว่ามีอะไรผิดปกติ ก่อนอดพูดไม่ได้ว่า “พี่สือเหิง นี่มันของเล่นเด็กไม่ใช่เหรอคะ?”
ฟู่สือเหิงลูบศีรษะเธอ “เล่นอันนี้ไม่ทำร้ายสายตา ไม่ต้องใช้สมาธิมาก แถมมีตั้งหลายสิบชิ้น ต่อให้ต่อเสร็จก็คงไม่รู้สึกว่าไม่ได้ทำอะไรสำเร็จ ลองดูก่อนนะ ถ้าไม่ชอบเราค่อยเล่นอย่างอื่น”
“ก็ได้ค่ะ”
ก่อนจะเริ่มต่อจิ๊กซอว์ อวิ๋นชิงเปิดลิ้นชักโต๊ะทำงาน ข้างในไม่เพียงมีอมยิ้ม แต่ยังมีขนมขบเคี้ยวอย่างอื่นเพิ่มมาอีกหลายอย่าง
เธอถอนหายใจในใจ เดิมทีเธอน่าจะกินขนมพวกนี้ให้หมดเกลี้ยงไปแล้วแท้ ๆ!
แต่ตอนนี้ทำได้แค่เลือกไปเลือกมา ก่อนจะหยิบลูกอมรสมินต์เม็ดเล็ก ๆ มาอย่างเสียไม่ได้
เธอฉีกซองแล้วอมลูกอมเข้าปาก กลิ่นมินต์เข้มข้นพุ่งขึ้นสมองทันที ใบหน้าพลันย่นยู่ไปทั้งหน้า
ฟู่สือเหิงกำลังจะไปประชุม พอเห็นท่าทางของเธอก็ชะงักฝีเท้า แล้วถามอย่างขบขันว่า “ไม่อร่อยขนาดนั้นเลยเหรอ?”
อวิ๋นชิงถูกกลิ่นมินต์กระแทกใส่จนแทบไม่ไหว มองเขาด้วยแววตาน่าสงสาร
เธอชอบกลิ่นมินต์จาง ๆ แต่ถ้าเข้มข้นเกินไปก็ทนไม่ไหว อย่างน้อยร่างกายนี้ก็ทนไม่ได้ รู้สึกเย็นวาบไปถึงท้องเลย
ฟู่สือเหิงเห็นว่าเธอทรมานจริง ๆ จึงรีบพูดว่า “ส่งมาให้พี่”