อวิ๋นชิงหลับสนิทจนถึงบ้านก็ยังไม่ตื่น สุดท้ายฟู่สือเหิงต้องอุ้มเธอเข้าไปในห้อง
คุณนายเสิ่นห่มผ้าให้อวิ๋นชิงเรียบร้อย พอเดินออกจากห้องก็เอ่ยกับฟู่สือเหิงว่า “สือเหิง อยู่กินข้าวด้วยกันก่อนสิ คุณอาเสิ่นของเธอก็ใกล้กลับถึงบ้านแล้ว”
เสิ่นซีฉินมีงานสำคัญต้องเจรจา เดิมทีตั้งใจจะให้ผู้ช่วยไปรับอวิ๋นชิงกับแม่ของเธอ แต่พอฉินเหยียนรู้เรื่องก็เสนอตัวรับหน้าที่นี้ แถมยังลากฟู่สือเหิงไปด้วย คิดว่าตัวเองกำลังช่วยเพื่อนอยู่
ฟู่สือเหิงปฏิเสธ “ไม่เป็นไรครับ คุณน้าเสิ่น ผมจะแวะกลับไปหาแม่ด้วย”
ตระกูลฟู่กับตระกูลเสิ่นเป็นครอบครัวที่สนิทสนมกันมานาน ทั้งยังร่วมมือทางธุรกิจกันมาโดยตลอด บ้านของทั้งสองตระกูลก็อยู่ใกล้กัน นี่จึงเป็นเหตุผลที่ตอนเด็ก ๆ ฟู่สือเหิงมักถูกเสิ่นอวิ๋นชิงตามตื๊อ
จนถึงตอนนี้ตระกูลฟู่กับตระกูลเสิ่นก็ยังไม่ได้ย้ายบ้าน เพียงแต่ฟู่สือเหิงย้ายออกไปอยู่เองแล้ว ปกติจะกลับบ้านก็ต่อเมื่อมีเวลาว่าง
คุณนายเสิ่นไม่ได้ฝืนใจเขา เธอพยักหน้าแล้วกล่าวว่า “ก็ได้ น้าก็ไม่ได้เจอหว่านฉิงมานานแล้ว รออวิ๋นชิงพักอีกสักสองวัน น้าค่อยพาเธอไปเยี่ยม”
*
ทันทีที่ฟู่สือเหิงกลับถึงบ้าน คุณนายฟู่ก็รีบคว้าตัวเขาไว้ถาม “ไปรับอวิ๋นชิงมาแล้วเหรอ?”
“ครับ”
“ร่างกายอวิ๋นชิงเป็นยังไงบ้าง?”
“ไม่ค่อยดีครับ…”
คำตอบสั้น ๆ เพียงสามคำทำให้คุณนายฟู่ตกใจจนลุกพรวดจากโซฟา กำลังจะซักถามให้ละเอียด ก็ได้ยินเขาพูดต่อว่า “…ผอมเกินไปครับ”
คุณนายฟู่: …ลูกชายตัวดีนี่! พูดให้มันจบทีเดียวไม่ได้หรือไง!