หลังจากหร่วนเว่ยเว่ยปรับอารมณ์ได้แล้ว เธอก็กลับมาที่ห้องทำงานเพื่อเตรียมเริ่มงาน แต่กลับได้รับข่าวร้ายราวฟ้าผ่า เธอกำลังจะถูกย้ายตำแหน่ง!
หร่วนเว่ยเว่ยมองเฉิงหลิน ผู้ที่มาแจ้งข่าวนี้ให้เธอโดยไม่รู้ตัว ดวงตาที่เพิ่งร้องไห้มาก่อนยังบวมแดงอยู่เล็กน้อย ตอนนี้เธอกลับอดกลั้นน้ำตาไม่ไหวอีกครั้ง
“ทำไมคะ? ผู้ช่วยพิเศษเฉิง ฉันไม่ได้ทำผิดอะไร แล้วประธานฟู่จะย้ายฉันไปไหนก็ได้อย่างนั้นเหรอ!”
เฉิงหลินอธิบายว่า “ประธานฟู่จะชดเชยให้คุณตามสมควรครับ”
ใบหน้าของหร่วนเว่ยเว่ยซีดเผือด เธอยิ้มอย่างขมขื่น “เขาจะชดเชยให้ฉันยังไงคะ? เขาทำให้บาดแผลในใจฉันหายดีได้หรือเปล่า?”
เฉิงหลิน: …
“เป็นเพราะคุณเสิ่นใช่ไหมคะ?”
หร่วนเว่ยเว่ยถามอย่างตื่นตระหนก “เขาอยากย้ายฉันไป จะได้ไม่ขวางหูขวางตาคุณเสิ่นใช่ไหมคะ?”
“เขาทำกับฉันแบบนี้ได้ยังไง?”
ปกติพนักงานในสำนักงานประธานบริษัทต่างยุ่งกับงานจนแทบไม่มีแรงเหลือไปสนใจเรื่องซุบซิบ
แต่เสียงของหร่วนเว่ยเว่ยดังเกินไป
ยิ่งก่อนหน้านี้พวกเขาเห็นฟู่สือเหิงประคองอวิ๋นชิงเข้าไปในห้องทำงานของประธานบริษัทอย่างทะนุถนอม ก็อดแปลกใจไม่ได้ อีกทั้งคุณเสิ่นคนนั้นยังหน้าตาคล้ายหร่วนเว่ยเว่ยอยู่ไม่น้อย จึงไม่แปลกที่ความอยากรู้อยากเห็นจะถูกกระตุ้นขึ้นมา
เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ของหร่วนเว่ยเว่ย และเห็นท่าทางเหมือนถูกหักหลังจนหัวใจแหลกสลาย ในหัวของพวกเขาก็ผุดคำว่า ‘ตัวแทน’ ขึ้นมาอย่างอดไม่ได้
เฉิงหลินขมวดคิ้ว “เลขาฯ หร่วน ประธานฟู่ไม่ได้ทำอะไรผิดต่อคุณเลย หลังย้ายตำแหน่ง เงินเดือนของคุณจะสูงกว่าตอนนี้ ถ้าตั้งใจทำงาน อนาคตก็ยังไปได้ดี ทำไมต้องทำให้เรื่องมันน่าเกลียดด้วยครับ”