เมื่อเห็นอวิ๋นชิงก้มหน้าไม่พูดไม่จา สีหน้าของฟู่สือเหิงก็ยิ่งไม่น่ามอง แววตาเย็นเยียบขึ้นหลายส่วน
เขาลุกขึ้นเดินไปด้านหลังอวิ๋นชิง แล้วหมุนเก้าอี้ทั้งตัวเธอให้หันมาหาเขา
จากนั้นก็ยื่นมือไปบีบคาง บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้น สายตาอำมหิตไล้สำรวจใบหน้าของเธอ น้ำเสียงกลับแฝงความอ่อนโยนสนิทสนมอันชวนขนลุก เขาถอนใจแล้วเอ่ยว่า “ชิงชิง เชื่อฟังหน่อยนะ”
ขณะพูด มือที่บีบคางเธอก็เลื่อนไปยังลำคอ
นิ้วเรียวยาวลูบไล้ลำคอขาวผ่องของเธอ แผ่กลิ่นอายอันตรายออกมา จนรู้สึกว่ามือนั้นอาจบีบคอเธอให้หักได้ทุกเมื่อ
อวิ๋นชิง: ……ท่าทางป่วยจิตแบบนี้ ไม่ผิดแน่! พระเอกเลวที่ทั้งทำร้ายร่างกายและจิตใจ!
ในเนื้อเรื่องเดิมมีฉากพระเอกเลวบีบคอนางเอกอยู่ไม่น้อย
แต่เธอไม่ใช่หญิงสาวในดวงใจที่พระเอกเลวทะนุถนอมไว้ในฝ่ามือ ไม่ยอมให้เส้นผมสักเส้นต้องเป็นอันตรายหรอกหรือ?
แล้วนี่มันอะไรกัน เธอถูกพระเอกเลวมองเป็นน้องสาวอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยไปก่อน ตอนนี้ยังต้องโดนเขาทำร้ายอีกหรือ?
เนื้อเรื่องตอนนี้เหมือนม้าหลุดบังเหียน จนเธออดสงสัยไม่ได้ว่าตัวเองทำอะไรผิดไปหรือเปล่า ทั้งยังกังวลว่าจะมีสายฟ้าฟาดลงมาที่หัวขึ้นมากะทันหัน
ในเมื่อเนื้อเรื่องดำเนินมาถึงขั้นนี้ อวิ๋นชิงก็ทำได้เพียงรักษาบทบาทของตัวเองเอาไว้ก่อน
เธอไม่ได้แข็งแกร่งอย่างนางเอกที่จะทนรับการถูกทำร้ายได้ ทั้งยังไม่มีกระดูกสันหลังพอจะเชิดคอเถียงกับพระเอก