ระบบไม่ตื่นตระหนกเลยสักนิด 【ไม่เป็นไร นี่ไม่ใช่ปัญหาของคุณ อีกทั้งยังไม่ส่งผลกระทบต่อเนื้อเรื่องโดยรวมมากนัก ไม่ต้องกังวล】
อวิ๋นชิงขมวดคิ้วลับ ๆ ไม่ส่งผลต่อเนื้อเรื่องโดยรวมงั้นหรือ?
ในเนื้อเรื่องเดิม ลู่เหมี่ยวเหมี่ยวจะตกหลุมรักเหยียนเฉินตั้งแต่แรกพบในครั้งนี้ หลังจากนั้นที่เธอตกลงแต่งงานเข้าตระกูลเหยียนแทนลู่หยุนชิง ก็มีเหตุผลข้อนี้อยู่ด้วย
แต่ตอนนี้เป็นแบบนี้แล้ว ลู่เหมี่ยวเหมี่ยวจะยังตกหลุมรักเหยียนเฉินได้อยู่ไหม?
เหยียนเฉินยังคงอ่อนโยนกับลู่เหมี่ยวเหมี่ยวอยู่บ้าง ทว่าความอ่อนโยนนั้นดูจะมีไม่มากเท่าไรเลย!
แต่พอเห็นลู่เหมี่ยวเหมี่ยวนิ่งงัน มองเหยียนเฉินอย่างใจลอย อวิ๋นชิงก็วางใจลงได้ทันที ดูท่าสาเหตุหลักที่ลู่เหมี่ยวเหมี่ยวตกหลุมรักเหยียนเฉิน น่าจะเป็นเพราะเขาหน้าตาดี
ความผิดพลาดเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้ ดูเหมือนจะไม่ส่งผลต่อเนื้อเรื่องโดยรวมจริง ๆ
รางวัลของเธอคงรักษาไว้ได้แล้ว
เหยียนเฉินหยิบโทรศัพท์ออกมา แตะหน้าจอสองสามครั้ง จากนั้นก็หันไปพูดกับลู่เหมี่ยวเหมี่ยวว่า “คุณบาดเจ็บ ผมให้ผู้ช่วยเอากล่องยาเข้ามาแล้ว รอตรงนี้สักครู่นะ”
จากนั้นเขาก็หันมามองอวิ๋นชิง สีหน้าเคร่งขรึม “ลู่หยุนชิง มากับผม”
พูดจบก็หมุนตัวเดินจากไป
อวิ๋นชิงรีบร้อนเดินตามไปอย่างลนลาน ทว่าในใจกลับโล่งอก ไม่ผิดแน่ ต่อจากนี้เขาต้องตำหนิเธอแล้ว
แม้รายละเอียดจะคลาดเคลื่อนไปบ้าง แต่โดยรวมแล้วก็น่าจะไม่มีปัญหา
ขณะที่อวิ๋นชิงกำลังคิดอยู่ เหยียนเฉินที่เดินนำหน้าก็หยุดกะทันหัน เธอใจลอยจึงไม่ทันสังเกต เผลอชนแผ่นหลังเขาเข้าอย่างจัง
เหยียนเฉินหันกลับมาประคองแขนเธอไว้ ขมวดคิ้วถาม “ลนลานอะไร!”
อวิ๋นชิงมองเขาด้วยดวงตาคลอหยาดน้ำตา รีบร้อนอยากอธิบาย “เหยียนเฉิน ไม่ใช่อย่างที่คุณเห็นนะ ฉัน...”
เหยียนเฉินขัดจังหวะเธอทันที “ผมเคยบอกแล้วว่าในอนาคตคุณจะเป็นนายหญิงเหยียน คุณไม่ได้ฟังที่ผมพูดเลยหรือไง?”
อวิ๋นชิง: ???
【ระบบ เขาหมายความว่ายังไง?】
ทำไมเธอถึงรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง?
เวลานี้ เหยียนเฉินมองเธอที่ดวงตาเอ่อคลอด้วยน้ำตาและมีสีหน้าเหม่อลอย น้ำเสียงจึงอ่อนลงเล็กน้อย “คุณยังมีผมเป็นคู่หมั้นอยู่นะ”
ลางสังหรณ์ไม่ดีในใจอวิ๋นชิงยิ่งแรงขึ้นเรื่อย ๆ 【ระบบ! ระบบ!】
ระบบตอบอย่างกระอักกระอ่วน 【ดูเหมือนเขาอยากปลอบคุณ บอกว่าไม่ต้องกลัวว่าจะถูกตระกูลลู่ทอดทิ้ง】
อวิ๋นชิง: !!!
【ลองบอกมาซิว่าเนื้อเรื่องนี่มันสมเหตุสมผลตรงไหน?】
ระบบครุ่นคิดก่อนตอบ 【เหยียนเฉินแค่มีความรับผิดชอบมากเกินไป ไม่เป็นไร ถึงเวลานั้นถ้าคุณไม่ยอมแต่งงานกับเขา ก็เท่ากับทรยศเขาแล้ว เขาย่อมไม่ทำดีกับคุณอีก ตอนนั้นลู่เหมี่ยวเหมี่ยวต่างหากที่เป็นภรรยาของเขา ต่อให้เขามีความรับผิดชอบมากแค่ไหน ก็ต้องรับผิดชอบต่อลู่เหมี่ยวเหมี่ยวอยู่แล้ว】
อวิ๋นชิงลองคิดดูก็รู้สึกว่ามีเหตุผล
เวลานี้เหยียนเฉินเอ่ยขึ้นกะทันหัน “คุณบาดเจ็บหรือ?”
อวิ๋นชิงมองตามสายตาเขา ก็เห็นมือซ้ายที่ถูกน้ำร้อนลวกของตัวเอง พันผ้าก๊อซไว้ชั้นหนึ่งแล้ว
เธอพยักหน้าอย่างน่าสงสารทันที “เจ็บจัง”
ที่จริงไม่เจ็บเลยสักนิด ระบบปิดกั้นความรู้สึกเจ็บที่มือให้เธอแล้ว
เหยียนเฉินจ้องมือเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นว่า “ผ้าก๊อซสกปรกแล้ว ไปเถอะ ผมจะทำแผลให้ใหม่”
ผ้าก๊อซสกปรกอยู่บ้างจริง ๆ
เพราะมือไม่เจ็บ เธอจึงไม่ค่อยได้ใส่ใจ ไม่รู้ว่าไปถูโดนอะไรเข้าตอนไหน
แต่ตามเนื้อเรื่องเดิม คนที่เหยียนเฉินควรทำแผลให้คือลู่เหมี่ยวเหมี่ยวไม่ใช่หรือ? ทำไมจู่ ๆ ถึงกลายเป็นทำแผลให้ตัวร้ายหญิงอย่างเธอไปได้?
【ระบบ คุณแน่ใจนะว่าฉันไม่ได้ทำอะไรผิด?】
ระบบตอบอย่างมั่นใจ 【แน่ใจ ถ้าเป็นเพราะคุณทำให้เนื้อเรื่องผิดเพี้ยน ตอนนี้สายฟ้าสวรรค์คงฟาดใส่หัวคุณไปแล้ว】
แต่เนื้อเรื่องนี่ชักจะผิดเพี้ยนขึ้นเรื่อย ๆ แล้วนะ!
อวิ๋นชิงเริ่มทบทวนรายละเอียดการแสดงของตัวเองในคืนนี้อย่างละเอียด อยากรู้ว่าพลาดตรงไหนกันแน่ แต่พอเทียบกับเนื้อเรื่องอย่างถี่ถ้วนแล้ว เธอก็เห็นชัด ๆ ว่าไม่มีปัญหาเลย!
เธอแสดงตามเนื้อเรื่องอย่างเคร่งครัดแล้วแท้ ๆ!
อวิ๋นชิงเดินนำเหยียนเฉินกลับไปที่ห้องของตัวเองอย่างใจลอย
เหยียนเฉินหยุดอยู่หน้าประตูครู่หนึ่ง ก่อนจะก้าวเข้าไป
ตอนนี้ในใจเขารู้สึกผิดกับอวิ๋นชิงอยู่บ้าง
เขาคิดว่าอวิ๋นชิงมุ่งเป้าไปที่ลู่เหมี่ยวเหมี่ยวเพราะรู้สึกไม่มั่นคง และในฐานะคู่หมั้น เขาเองก็มีส่วนต้องรับผิดชอบต่อความรู้สึกไม่มั่นคงของเธอไม่น้อย
แม้จะหมั้นหมายกันมานาน แต่เขากลับไม่ได้ทำตัวเหมือนคู่หมั้นทั่วไปจริง ๆ
บางทีอาจเป็นเพราะแบบนี้ เธอถึงรู้สึกว่าการหมั้นหมายครั้งนี้พึ่งพาไม่ได้ และกังวลว่าหากถูกตระกูลลู่ไล่ออกไป เธอจะไม่เหลืออะไรเลย
อวิ๋นชิงหยิบกล่องยาในห้องออกมา พอหันกลับไปก็สบเข้ากับแววตาซับซ้อนของเหยียนเฉิน
แต่ก่อนที่เธอจะทันได้สังเกต เขาก็กลับเป็นปกติ ยื่นมือมารับกล่องยาจากเธอ บอกให้เธอนั่งลง แล้วเตรียมทำแผลให้ใหม่
อวิ๋นชิงยื่นมือออกไป พร้อมบอกระบบในใจ 【เปิดความรู้สึกเจ็บให้ฉันด้วย เดี๋ยวจะได้ไม่โป๊ะแตก】
เห็นได้ชัดว่าเหยียนเฉินไม่ค่อยได้ทำเรื่องแบบนี้ เพราะไม่ชำนาญ ท่าทางจึงเชื่องช้า แต่เขาพยายามทำอย่างเบามือที่สุด โดยเฉพาะหลังจากอวิ๋นชิงเจ็บจนมือสั่นไปครั้งหนึ่ง เขาก็ยิ่งระมัดระวังมากขึ้น
อวิ๋นชิงมองเขาก้มหน้าก้มตาทำแผลให้อย่างตั้งใจ แล้วพูดกับระบบว่า 【เรามาคุยกันดีกว่าว่าต่อจากนี้จะดำเนินเรื่องยังไง】
ระบบเสนอความเห็น 【ตอนนี้เนื้อเรื่องแค่คลาดเคลื่อนไปเล็กน้อย รักษาบทบาทของตัวเองไว้ก่อน】
อวิ๋นชิงคิดอย่างละเอียด แม้ตอนนี้เนื้อเรื่องจะเบี่ยงเบนไปบ้าง แต่หลังจากลู่เหมี่ยวเหมี่ยวแต่งเข้าตระกูลเหยียนแทนเธอแล้ว ก็น่าจะกลับเข้าร่องเข้ารอยได้
ความคลาดเคลื่อนเล็กน้อยตอนนี้ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ อีกอย่างเธอก็ดำเนินเรื่องตามบทที่วางไว้ เรื่องนี้โทษเธอไม่ได้
ตรงกันข้าม เธอห้ามหลุดจากบทบาทเด็ดขาด
ระบบพูดต่อ 【ถ้าเป็นลู่หยุนชิง ตอนนี้ควรจะกระตือรือร้นอยากคว้าเหยียนเฉินไว้ให้ได้ ยิ่งตอนนี้เหยียนเฉินทำให้เธอเห็นความหวัง เธอก็ควรจะยิ่งรุกหนักขึ้น คุณอย่าสงบนิ่งขนาดนี้สิ กระตือรือร้นหน่อย เป็นฝ่ายเข้าหาก่อนบ้าง】
อวิ๋นชิง: ...ก็ได้
ดังนั้นตอนเหยียนเฉินทำแผลให้เธอเสร็จแล้วเงยหน้าขึ้นมา อวิ๋นชิงจึงหลับตา ทำใจเด็ดเดี่ยว แล้วโน้มตัวเข้าไปจูบเขาทันที
เหยียนเฉินชะงักไป ก่อนจะรีบเบี่ยงหน้า จูบที่เดิมทีควรตกลงบนริมฝีปากจึงไปแตะลงบนแก้มแทน
อวิ๋นชิงไม่คิดว่าตัวเองจะจูบโดนจริง ๆ จึงเบิกตากว้างด้วยความตกใจ แล้วรีบถอยออกมา
【ระบบ! ทำไมเขาไม่ผลักฉันออก? ทำไมไม่หลบ?】
แม้เธอจะเป็นฝ่ายเริ่มก่อน แต่ตามเหตุผลแล้วเหยียนเฉินควรจะผลักเธอออกหรือไม่ก็หลบสิ
ถึงอย่างไรพระเอกก็ต้องรักษาพรหมจรรย์ไว้ให้นางเอก
ในนิยายก็เขียนไว้อย่างชัดเจนว่า แม้เหยียนเฉินกับลู่หยุนชิงจะหมั้นหมายกัน แต่ทั้งคู่ไม่เคยใกล้ชิดกันเลย
ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม เหยียนเฉินก็ดูจะต่อต้านการสัมผัสเนื้อต้องตัวกับเธออยู่พอสมควร
ก่อนหน้านี้ตอนเธอกอดเขาร้องไห้ เขาไม่ผลักเธอออก ยังพออธิบายได้ว่าเขาเป็นคนใจดี เห็นคู่หมั้นอย่างเธอน่าสงสาร จึงอดทนไม่ผลักออกไป
แต่เมื่อครู่นี้เขาทำแบบนั้นหมายความว่ายังไง?
เหมือนเขาจะหลบ แต่ก็หลบไม่พ้นทั้งหมด?
นี่เป็นเพราะความรับผิดชอบเหมือนกันหรือ?
แม้จะสับสนอยู่เต็มหัว แต่อวิ๋นชิงก็มีไหวพริบดี เธอรู้ตัวทันทีว่าเมื่อครู่ตกใจเกินไปจนแสดงท่าทีไม่เข้ากับบทบาท จำเป็นต้องแก้สถานการณ์สักหน่อย
ดังนั้นพอเหยียนเฉินมองมา เธอก็เปลี่ยนเป็นสีหน้าเจ็บปวด ก้มหน้าลงอย่างหม่นหมองแล้วพูดว่า “ขอโทษ ฉันนึกว่า... ฉันล้ำเส้นไปแล้ว ต่อไปฉันจะระวัง”
เหยียนเฉินมองท่าทางน่าสงสารและระมัดระวังตัวของเธอแล้ว ในใจก็รู้สึกอึดอัดขึ้นมา
พวกเขาเป็นคู่หมั้นกัน อวิ๋นชิงจูบเขาสักครั้งเป็นเรื่องปกติแท้ ๆ แต่เธอกลับทำราวกับก่อความผิดมหันต์
การหลบเลี่ยงของเขาเป็นการทำร้ายเธออย่างหนึ่ง
เหยียนเฉินอดทบทวนตัวเองไม่ได้