ท่าทางของเธอเป็นแบบนี้ ลู่เส้าอันย่อมไม่เชื่อว่าเธอไม่เป็นไร เขาจับแขนเธอไว้แน่นอย่างไม่ยอมให้ขัดขืน แล้วดึงมือที่ซ่อนอยู่ด้านหลังออกมา
เห็นมือเรียวขาวนุ่มที่เดิมทีขาวผ่อง ตอนนี้หลังมือกลับแดงก่ำเพราะถูกลวก ลู่เส้าอันเห็นแล้วก็โกรธจัด «ลู่เหมี่ยวเหมี่ยว ทำไมเธอถึงได้ใจร้ายขนาดนี้! ลงมือกับพี่สาวตัวเองได้ยังไง?»
อวิ๋นชิงรีบคว้าแขนเสื้อเขาแล้วกระตุกเบา ๆ พลางพูดอย่างร้อนใจว่า «พี่คะ น้องไม่ได้ตั้งใจ ฉันเองที่ไม่ระวัง เกือบลวกเธอเข้า...»
ลู่เส้าอันตัดบทเธอทันที «อวิ๋นชิง ไม่ต้องช่วยปกปิดให้เธอหรอก เธอใจดีเกินไป ถึงทำให้เขาคิดว่ารังแกเธอได้»
อวิ๋นชิง: ...
【ฉันเริ่มสงสารนางเอกขึ้นมานิดหน่อยแล้ว】
ที่จริงกลอุบายของนางร้ายพวกนี้ไม่ได้แยบยลอะไรนัก แต่ไม่รู้ทำไมถึงสำเร็จทุกครั้ง
ต้นเหตุพูดไปแล้วก็เพราะคนตระกูลลู่รักและเชื่อใจเธอมากกว่า
อย่างไรเสียพวกเขาก็ใช้ชีวิตร่วมกันมานานกว่า 20 ปี ความผูกพันที่มีต่อกันย่อมเทียบกับลู่เหมี่ยวเหมี่ยวไม่ได้ แม้จะมีสายเลือดเดียวกันแต่กลับไม่คุ้นเคยกันเลย
ระบบเอ่ยเสียงเนือย ๆ 【เธอนี่ถึงกับสงสารคู่แข่งหัวใจเลยเหรอ?】
ได้ยินดังนั้น อวิ๋นชิงก็รีบปรับสีหน้าให้เข้าที่
เธอเป็นนางร้าย นางเอกโชคร้าย เธอก็ควรจะดีใจสิ
อวิ๋นชิงจึงแอบส่งสายตาเยาะเย้ยให้นางเอก ทำเอาอีกฝ่ายกำหมัดแน่นในทันที
เสียงตวาดของลู่เส้าอันเรียกลู่เฉวียนหย่วนกับคุณนายลู่ให้เข้ามา
คุณนายลู่มองมือของอวิ๋นชิงด้วยสีหน้าเจ็บปวดสงสาร ก่อนจะหันไปถามลู่เหมี่ยวเหมี่ยวว่า «เหมี่ยวเหมี่ยว นี่มันเรื่องอะไรกัน?»
ลู่เหมี่ยวเหมี่ยวมองคนในครอบครัวที่พากันล้อมอวิ๋นชิงอยู่ แล้วหัวเราะเยาะในใจ ไม่อยากพูดอะไรสักคำ
ถ้าเชื่อใจเธอจริง ทำไมถึงถามเอากับเธอ ไม่ไปถามลู่หยุนชิงล่ะ
ใจของพวกเขาลำเอียงไปแล้ว เธอจะอธิบายไปเพื่ออะไร?
เห็นเธอไม่พูด ลู่เฉวียนหย่วนก็โกรธขึ้นมา
ช่วงหลายวันนี้ ลู่เฉวียนหย่วนไม่พอใจท่าทีของลู่เหมี่ยวเหมี่ยวอยู่ก่อนแล้ว ตอนนี้เธอยังทำเหมือนยอมรับว่าทำให้อวิ๋นชิงบาดเจ็บ แถมยังแสดงท่าทีไม่ยอมรับผิดอีก
ยิ่งไปกว่านั้น ถ้วยชาที่แตกยังเป็นส่วนหนึ่งของชุดน้ำชาที่เขาชอบที่สุด ซึ่งมีราคาแพงมาก
เขาจึงตำหนิทันทีว่า «ลู่เหมี่ยวเหมี่ยว นี่เธอทำท่าอะไร? ลวกพี่สาวแล้วยังคิดว่าตัวเองมีเหตุผลอีกเหรอ?»
คุณนายลู่ยังคิดจะไกล่เกลี่ยให้เรื่องจบ แต่ลู่เหมี่ยวเหมี่ยวกลับรู้สึกหนาวเหน็บไปถึงหัวใจ เธอไม่รอให้คุณนายลู่เอ่ยปาก ก็หัวเราะเยาะแล้วพูดว่า «ใช่ ฉันเป็นคนลวกเธอเอง!»
«ฉันลวกเธอแล้วจะทำไม? เธอแย่งชีวิตของฉันไป แล้วยังทำท่าเหมือนตัวเองน่าสงสารมาก เธอมีอะไรให้น่าสงสารกว่าฉัน? ทำเป็นพี่สาวแสนดี แต่ที่จริงกลับทนให้ฉันอยู่ร่วมบ้านไม่ได้ด้วยซ้ำ!»
คุณนายลู่อดพูดไม่ได้ว่า «เหมี่ยวเหมี่ยว ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะ? แม่รู้ว่าลูกลำบากมามาก แต่เรื่องนี้ก็ไม่ใช่ความผิดของพี่สาวนะ! ถ้าจะโทษก็โทษแม่ที่อุ้มลูกสลับกันโดยไม่ระวัง แม่ขอโทษลูกเอง ลูกไม่ควรคอยผูกใจเจ็บกับอวิ๋นชิงอยู่ตลอด»
ไม่ควรผูกใจเจ็บงั้นเหรอ?
ลู่เหมี่ยวเหมี่ยวโกรธจนแทบหัวเราะออกมา หลังจากเธอกลับมาตระกูลลู่ ลู่หยุนชิงก็คอยเล่นงานเธอมาตลอดแท้ ๆ แต่พวกเขากลับตาบอดมองไม่เห็น
ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าเธอเป็นฝ่ายผิดเสียอย่างนั้น
พูดไปพูดมา พวกเขาต่างหากที่เป็นครอบครัวเดียวกัน ส่วนเธอก็เป็นแค่คนนอกที่เกินมา!
อวิ๋นชิงก้มหน้า น้ำตาหยดแหมะ ๆ ดูน่าสงสารยิ่งกว่าลู่เหมี่ยวเหมี่ยวเสียอีก «เป็นความผิดของฉันเอง ฉันแย่งสถานะกับครอบครัวของน้องมา เธอเกลียดฉันก็สมควรแล้ว»
เดิมทีลู่เส้าอันก็โกรธอยู่แล้ว พอเห็นอวิ๋นชิงน่าสงสารขนาดนั้น เขาก็พูดอย่างขุ่นเคืองว่า «ถ้าจะพูดแบบนี้ ลู่เหมี่ยวเหมี่ยวก็แย่งสถานะกับครอบครัวของเธอไปเหมือนกันไม่ใช่เหรอ? แล้วเธอมีสิทธิ์อะไรมาโกรธอวิ๋นชิง?»
อวิ๋นชิง: ...
คราวนี้ลู่เหมี่ยวเหมี่ยวโกรธจนหัวเราะจริง ๆ เธอไปแย่งสถานะกับครอบครัวของลู่หยุนชิงตอนไหน?
หรือว่าเธออยากได้พ่อแม่ที่อายุสั้นของลู่หยุนชิง อยากได้สถานะเด็กกำพร้างั้นเหรอ?
เธอมองอวิ๋นชิงอย่างเย็นชาแล้วพูดว่า «ถ้าพี่คิดว่าฉันแย่งสถานะกับครอบครัวของพี่ไป ฉันคืนให้ได้นะ พี่เอาไหม?»
ลู่เฉวียนหย่วนเอ่ยขึ้นด้วยความโกรธก่อนที่อวิ๋นชิงจะทันตอบ
«พอได้แล้ว! ลู่เหมี่ยวเหมี่ยว เธอต้องทำให้บ้านวุ่นวายจนอยู่ไม่เป็นสุขถึงจะพอใจหรือไง? กลับห้องไปทบทวนตัวเองซะ งานเลี้ยงคืนนี้ก็ไม่ต้องไปร่วม!»
ลู่เหมี่ยวเหมี่ยวหัวเราะเยาะ «ไม่ไปก็ไม่ไป คิดว่าฉันอยากไปนักหรือไง?»
เธอรู้สึกว่าตัวเองช่างน่าขันจริง ๆ ถึงกับยังคาดหวังกับญาติแบบนี้
งานเลี้ยงวันเกิดในค่ำคืนนั้นคึกคักมาก หลังงานเลี้ยงเริ่มขึ้น อวิ๋นชิงก็ไปรวมกลุ่มกับเพื่อนสาวของเจ้าของร่างเดิม ฟังพวกเธอซุบซิบไปพลาง คอยดูเวลาไปพลาง
พอคิดว่าได้เวลาแล้ว เธอก็ลุกขึ้นพูดว่า «ฉันไปห้องน้ำแป๊บนะ»
ในนิยาย ลู่หยุนชิงเฝ้ารอเหยียนเฉินอยู่ในงานเลี้ยงวันเกิดมาตลอด แต่เวลาผ่านไปทีละน้อย เหยียนเฉินก็ยังไม่มา
เธอคิดว่าเหยียนเฉินคงไม่มาแล้ว ในใจก็ทั้งหงุดหงิดและกระวนกระวาย รอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าแทบจะประคองไว้ไม่อยู่ สุดท้ายจึงต้องหาข้ออ้างเดินออกมา
จากนั้นเธอก็พบลู่เหมี่ยวเหมี่ยวตรงมุมมืดในสวน เพราะอารมณ์ไม่ดี เธอจึงไม่ปิดบังความมุ่งร้าย แถมยังลงมืออีกด้วย
แต่เธอไม่รู้เลยว่า ทันทีที่เธอเดินออกมา เหยียนเฉินก็มาถึงพอดี
เพื่อหลีกหนีความวุ่นวาย เขายังเดินมาที่สวน และบังเอิญตรงไปถึงมุมมืดแห่งนั้น จึงเห็นพฤติกรรมของเธอทั้งหมด
ขณะเดียวกัน เขาก็เริ่มสงสัยในนิสัยของลู่หยุนชิง คู่หมั้นของตน และได้พบกับลู่เหมี่ยวเหมี่ยว นางเอกของเรื่องเป็นครั้งแรก
ตอนอวิ๋นชิงพบลู่เหมี่ยวเหมี่ยว อีกฝ่ายกำลังทอดสายตามองความครึกครื้นอยู่ไกล ๆ อย่างเหม่อลอย
อวิ๋นชิงถอดหน้ากากอันสง่างามและอ่อนโยนออก ก่อนจะพูดเหน็บแนมว่า «เลิกคิดได้แล้ว ของที่ไม่ใช่ของเธอ ต่อให้ผ่านไปนานแค่ไหนก็ไม่มีวันเป็นของเธอ»
ลู่เหมี่ยวเหมี่ยวเองก็ไม่ใช่ลูกพลับนิ่มที่ใครจะบีบคั้นได้ตามใจ เธอสวนกลับทันทีว่า «ของปลอมก็เป็นของปลอมอยู่วันยังค่ำ»
เห็นสีหน้าของอวิ๋นชิงเปลี่ยนไปฉับพลัน เธอก็หัวเราะเยาะว่า «กลัวแล้วเหรอ? ที่รีบเล่นงานฉันแบบนี้ ก็เพราะกลัวว่าฉันจะเอาของทุกอย่างที่เดิมเป็นของฉันกลับคืนไปใช่ไหม?»
คำพูดของเธอทิ่มแทงอวิ๋นชิงจนเจ็บใจ เสียงของเธอจึงสูงขึ้นโดยไม่รู้ตัว «ลู่เหมี่ยวเหมี่ยว! พ่อแม่กับพี่ชาย คนที่พวกเขาใส่ใจคือฉัน เธอต่างหากที่หน้าด้านหน้าทนอยู่บ้านนี้ไม่ยอมไป!»
ลู่เหมี่ยวเหมี่ยวขยับเข้าไปใกล้ แล้วพูดเสียงเบาว่า «นี่คือบ้านของฉัน คนที่หน้าด้านหน้าทนอยู่ไม่ยอมไปก็คือของปลอมอย่างเธอต่างหาก!»
สีหน้าอวิ๋นชิงหม่นคล้ำ เธอตวาดว่า «นังสารเลว!»
เธอยกมือขึ้นแล้วฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าลู่เหมี่ยวเหมี่ยว
แรงครั้งนี้เต็มกำลัง
ลู่เหมี่ยวเหมี่ยวเซถอยหลังไปสองก้าว ก่อนจะล้มลงกับพื้น ฝ่ามือบังเอิญกดโดนก้อนกรวดเม็ดเล็กบนพื้น ความเจ็บปวดแล่นลึกถึงขั้วหัวใจขึ้นมาทันที จนดวงตาเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา
«ลู่หยุนชิง เธอกำลังทำอะไร?»
ได้ยินเสียงที่ดังมาจากด้านหลัง ร่างของอวิ๋นชิงก็แข็งค้างไปชั่วขณะ พอหันกลับไปก็เห็นเหยียนเฉินยืนมองเธออยู่ไม่ไกล
แสงตรงนี้สลัว ใบหน้าของเขาจมอยู่ในเงามืด ยิ่งทำให้สีหน้าเย็นชาเข้าไปอีก
อวิ๋นชิงมีสีหน้าตื่นตระหนก รีบพูดว่า «เหยียนเฉิน ฟังฉันอธิบายก่อน»
เหยียนเฉินเม้มริมฝีปาก มองสีหน้าลนลานของเธอด้วยแววตาไม่สบอารมณ์นัก
ต่อหน้าเขา ลู่หยุนชิงมักทำตัวอ่อนโยนและรู้จักเอาใจใส่ผู้อื่นเสมอ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นเธอในด้านนี้
เขาไม่พูดอะไรสักคำ แล้วเดินไปหาลู่เหมี่ยวเหมี่ยว ตั้งใจจะพยุงเธอให้ลุกขึ้นก่อน
อวิ๋นชิงคว้าเขาไว้ทันที สีหน้าลนลานกระวนกระวาย สายตาที่มองเขาแฝงแวววิงวอน «เหยียนเฉิน...»
เหยียนเฉินสบตากับแววตากระวนกระวายของเธอแล้วหยุดฝีเท้า เขาจ้องเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะไม่เดินไปทางลู่เหมี่ยวเหมี่ยวอีก แต่ยืนอยู่ที่เดิมแล้วหันไปบอกลู่เหมี่ยวเหมี่ยวว่า «พื้นเย็นนะ ลุกขึ้นมาก่อน»
อวิ๋นชิง: !!!
【ระบบ! เหยียนเฉินเป็นอะไรไป? เขาควรจะสะบัดมือฉันทิ้งทันที แล้วไปพยุงลู่เหมี่ยวเหมี่ยวขึ้นมาอย่างอ่อนโยน จากนั้นก็ตำหนิฉันสักยก แล้วพาลู่เหมี่ยวเหมี่ยวไปใส่ยาไม่ใช่เหรอ? ฉันก็แสดงไม่ผิดนี่นา ทำไมเขาไม่เล่นไปตามเนื้อเรื่องล่ะ?】