ฟู่สือเหิงบอกให้อวิ๋นชิงนอนต่อ จากนั้นก็ลุกไปเปิดประตู «แม่ มาหาผมแต่เช้ามีธุระอะไรครับ?»
«แม่มาเยี่ยมอวิ๋นชิงน่ะ»
ฟู่ฮูหยินพูดพลางเขย่งปลายเท้าพยายามมองเข้าไปในห้อง แต่น่าเสียดายที่ฟู่สือเหิงเปิดประตูแง้มไว้เพียงนิดเดียว แถมยังยืนขวางอยู่ตรงปากประตูราวกับกำแพงสูง บดบังสายตาของเธอจนมิด
เธอคิดว่าเจ้าลูกชายจงใจขวางเธอไว้เพราะรู้สึกผิดหรือเปล่า จึงอดไม่ได้ที่จะมองเขาสำรวจอย่างพินิจพิเคราะห์ เพียงแวบเดียวก็เห็นความผิดปกติ
มุมปากของฟู่สือเหิงแตก แต่ยังไม่ทันได้จัดการ แถมยังมีคราบเลือดติดอยู่
ฟู่ฮูหยินจ้องมุมปากที่เห็นชัดว่าเพิ่งถูก «กัดจนแตก» ของเขา ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ ก่อนยื่นมือทุบเขาสองที «ไอ้ลูกชายตัวแสบ แกบังคับอวิ๋นชิงหรือเปล่า?»
ฟู่สือเหิง: ……นี่แม่แท้ ๆ ของเขาแน่หรือ? คิดถึงเขาในแง่ดีสักหน่อยไม่ได้หรือไง?
ฟู่ฮูหยินโมโหจนยื่นมือผลักเขา «หลีกไป!»
ฟู่สือเหิงขวางประตูไว้ ไม่ยอมให้เธอเข้าไป «แม่ อย่าทำวุ่นวายสิ เดี๋ยวอวิ๋นชิงตกใจ»
ฟู่ฮูหยินโมโหจนหยิบกระเป๋าฟาดเขา «แม่ทำให้เธอตกใจ หรือแกทำให้เธอตกใจกันแน่? แกทำอะไรอวิ๋นชิง? จะหลีกไหม?»
อวิ๋นชิงมองฟู่สือเหิงถูกฟาดสองทีอย่างสะใจ ก่อนจะลงจากเตียงวิ่งไปหา แล้วโผล่หน้าออกมาจากด้านหลังเขา ผลคือเกือบถูกฟู่ฮูหยินฟาดหัวเข้าให้
ฟู่สือเหิงยกมือขึ้นบังได้อย่างรวดเร็ว แล้วรีบดึงเธอไปซ่อนไว้ด้านหลังอีกครั้ง ก่อนเอ่ยเสียงเข้มว่า «แม่ อย่าทำวุ่นวาย!»
ฟู่ฮูหยินเองก็ตกใจ รีบถามว่า «อวิ๋นชิง ไม่เป็นไรใช่ไหม?»