เมิ่งเล่ออีรู้สึกน้อยใจมาก “อวิ๋นชิง ทำไมคุณถึงไม่ยอมเชื่อฉันล่ะ? ฉันไม่เคยคิดจะทำลายความสัมพันธ์ระหว่างคุณกับคุณซ่งเลยนะ”
อวิ๋นชิงพูดแบบนี้ตอนนี้ เคยคิดบ้างไหมว่าจะทำให้เธอเจ็บปวดแค่ไหน? นี่คิดจะทำให้ผู้ชมทุกคนมองว่าเธอเป็นผู้หญิงร้ายกาจที่คอยทำลายความสัมพันธ์ของคนอื่นหรือไง?
อวิ๋นชิงพยักหน้า “ใช่ ๆ คุณไม่ได้คิดจะทำลายความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับซ่งเยี่ยนหลินหรอก คุณแค่บังเอิญชอบเขา อดใจไม่ไหวอยากเข้าใกล้เขา ก็เลยลดตัวลงมาคบกับดาราปลายแถวอย่างฉันเป็นเพื่อนสินะ ลำบากคุณแล้วจริง ๆ”
ในเมื่อแตกหักกันแล้ว อวิ๋นชิงก็ไม่จำเป็นต้องแสดงเป็นพี่น้องรักใคร่กับเธออีก ผู้ชมสมัยนี้ก็ไม่ชอบพวกแม่พระอะไรแบบนั้นแล้ว
เมิ่งเล่ออีพูดอย่างเสียใจ “อวิ๋นชิง คุณไม่เชื่อใจฉันเลยสักนิดหรือ? ฉันจริงใจที่เห็นคุณเป็นเพื่อนนะ”
อวิ๋นชิงหันไปมองซ่งเยี่ยนหลินแล้วถามว่า “คุณเชื่อไหม?”
ซ่งเยี่ยนหลินส่ายหน้า
อวิ๋นชิงแบมือใส่เมิ่งเล่ออี “เห็นไหม แม้แต่ซ่งเยี่ยนหลินยังไม่เชื่อเลย!”
แขกรับเชิญคนอื่น ๆ พอจะเข้าใจแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น
พวกเขาก็ไม่เชื่อเหมือนกัน!
เพราะหมายตาแฟนของคนอื่น เลยตีสนิทกับเจ้าตัวเพื่อเข้าใกล้ แบบนี้ใครจะเชื่อว่าเธอไม่มีเจตนาแอบแฝงล่ะ!
นี่มันชัด ๆ ว่าแฝงตัวอยู่ข้างคู่รักเขา รอจังหวะลงมือไม่ใช่หรือไง!
เมิ่งเล่ออีทนสายตาแปลก ๆ ของทุกคนไม่ไหว จึงร้องไห้วิ่งหนีไป
【จุ๊ ๆ... เมิ่งเยว่อีคงยังคิดว่าตัวเองน่าสงสารมากสินะ?】
【ก็ต้องน้อยใจอยู่แล้วสิ! ขนาดตัวเธอเองยังเชื่อเลยว่าตัวเองไม่มีเจตนาร้ายสักนิด!】
【ฉันว่าเธอมีปัญหาเรื่องค่านิยม คิดจริง ๆ ว่าทำแบบนี้ไม่ผิด ถึงได้พูดจามั่นอกมั่นใจขนาดนั้น】