หลังจากอวิ๋นชิงกลับไปแล้ว เธอก็เกาะติดไม่ยอมไปไหน
เฉินเหล่ยเองก็จนปัญญา ทำได้เพียงโทรศัพท์มากำชับเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าให้กินน้อยลงหน่อย อีกไม่นานก็ต้องออกรายการแล้ว ถ้าถึงตอนนั้นอ้วนเกินไป เกรงว่าจะไม่เพียงเรียกแฟนคลับเพิ่มไม่ได้ แต่ยังเสียแฟนคลับไปด้วย
อวิ๋นชิงยังถือว่ารู้ความ ไม่ได้กินจุไม่ยั้งอีก เธอกินอาหารลดไขมันอย่างว่าง่าย เพียงแต่บางครั้งก็อดใจไม่ไหว แย่งเนื้อจากซ่งเยี่ยนหลินสักชิ้น
ซ่งเยี่ยนหลินยุ่งมาก ที่จริงแทบไม่มีโอกาสกินข้าวกับเธอด้วยกัน เขามักกลับมาตอนดึกดื่น พอเช้าตรู่ก็หายไปอีกแล้ว
อวิ๋นชิงอดรู้สึกผิดอยู่บ้างไม่ได้
เขายุ่งขนาดนี้ เธอยังลากเขาไปเข้าร่วมรายการวาไรตี้อีก จะเกินไปหน่อยหรือเปล่านะ?
แต่ทุกครั้งที่ซ่งเยี่ยนหลินมีเวลามากินข้าวกับเธอ ความรู้สึกผิดทั้งหลายก็หายวับไปหมด แถมยังอยากทุบหัวหมอนั่นให้แตกอีกต่างหาก!
อวิ๋นชิงมองอาหารลดไขมันตรงหน้า แล้วมองอาหารน่าอร่อยตรงหน้าซ่งเยี่ยนหลิน ทั้งตัวแผ่รังสีเคียดแค้นออกมา
ซ่งเยี่ยนหลินกลับยัง “หวังดี” บรรยายรสชาติอาหารให้เธอฟังอย่างละเอียดว่ามันอร่อยแค่ไหน พูดจบก็ถอนหายใจ “เนื้อตั้งเยอะ ไม่รู้ว่าจะกินหมดไหม คุณไม่อยากกินจริง ๆ เหรอ?”
อวิ๋นชิงขบฟันดังกรอด โมโหขึ้นมาแล้ว “ตอนนี้ฉันอยากกินเนื้อคุณที่สุด!”
เธอพุ่งเข้าใส่เขาพร้อมความขุ่นเคืองเต็มอก
ซ่งเยี่ยนหลินถูกเธอโถมเข้าใส่เต็ม ๆ รีบพูดว่า “กัดคอไม่ได้นะ!”
อวิ๋นชิงคิดว่า กัดไหล่ก็ได้เหมือนกัน!
กัดข้างหนึ่งแล้วยังไม่หายแค้น พอกัดด้านซ้ายเสร็จ เธอก็อยากกัดด้านขวาต่อ ผลคือซ่งเยี่ยนหลินกางมือมาปิดหน้าเธอไว้ แล้วดันเธอออกไป