ฟู่สือเหิงเมาแล้วก็ไม่ได้คลุ้มคลั่งมากนัก เพียงแต่ยืนกรานให้อวิ๋นชิงอยู่เป็นเพื่อน
ตอนอวิ๋นชิงอาบน้ำ เขาก็เฝ้าอยู่หน้าประตูไม่ยอมไปไหน
พอถึงคราวเขาอาบน้ำ อวิ๋นชิงก็ต้องอยู่หน้าประตูคอยคุยเป็นเพื่อนเขา
อวิ๋นชิงอดสงสัยไม่ได้ว่าเธอเคยทอดทิ้งเขาจริง ๆ หรือเปล่า ถึงได้คอยจับตาเธอแจขนาดนี้
อวิ๋นชิงยกเก้าอี้ตัวเล็กมานั่งตรงหน้าประตูห้องน้ำ
ฟู่สือเหิงเงียบไปพักใหญ่ เธอจึงอดสงสัยไม่ได้ว่าเขาหลับอยู่ในอ่างอาบน้ำหรือเปล่า
“พี่สือเหิง เสร็จหรือยังคะ?”
รออยู่ครู่หนึ่งก็ไม่ได้รับคำตอบ อวิ๋นชิงเริ่มกังวล กลัวว่าเขาจะจมน้ำตายในอ่างอาบน้ำ
เธอกำลังจะลุกขึ้นไปเปิดประตูดู แต่ประตูห้องน้ำกลับเปิดออกก่อน
ฟู่สือเหิงพันผ้าขนหนูไว้แค่ตรงเอว แล้วเดินออกมา
อวิ๋นชิง: …ถึงคุณจะหุ่นดีมาก แต่ช่วยใส่เสื้อผ้าสักชิ้นได้ไหม!
ฟู่สือเหิงโน้มตัวลงมองเธอ เห็นเธอนั่งเรียบร้อยอยู่บนเก้าอี้ตัวเล็ก เงยหน้ามองเขาแล้วก็รู้สึกว่าน่ารักเป็นพิเศษ
“ชิงชิง…”
ฟู่สือเหิงยื่นมือหมายจะอุ้มเจ้าตัวน่ารักไป อวิ๋นชิงตกใจจนรีบยกมือยันอกเขาไว้ “อย่า ๆ ๆ! อย่าอุ้มฉัน!”
คุณเองยังเดินไม่ตรงเลยนะ!
ฟู่สือเหิงทำหน้าเหมือนถูกทำร้ายจิตใจ ถามเสียงสั่นว่า “คุณรังเกียจว่าผมสกปรกแล้วใช่ไหม?”
“เปล่าค่ะ ฉันแค่กลัวคุณล้ม”
แต่ฟู่สือเหิงไม่เชื่อคำแก้ตัวของเธอ เขาเสียใจจนแทบขาดใจ เดินโซเซไปทางเตียง ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนแน่นิ่ง
อวิ๋นชิง: …
เธอเดินไปมองข้างเตียง คิดว่าเขาหลับไปแล้ว แต่กลับเห็นเขาจ้องเพดานด้วยแววตาว่างเปล่า สีหน้าเฉยชาและสิ้นหวัง ช่าง…น่ากลัวจริง ๆ!
อวิ๋นชิงยื่นมือไปจิ้มแขนเขา “พี่สือเหิง คุณไม่สกปรกนะ ฉันไม่ได้รังเกียจคุณจริง ๆ”