บอดี้การ์ดกำลังจะช่วยเปิดประตูรถให้เธอ แต่เธอกลับโบกมือห้ามไว้
ใช่แล้ว! คุณหนูใหญ่มีบอดี้การ์ดมาด้วย และที่เจาะจงให้ฮั่วเฉินมารับ ก็เพียงเพราะอยากหาเรื่องกลั่นแกล้งเขาเท่านั้น
หลังบอดี้การ์ดถอยออกไป ฮั่วเฉินก็เดินเข้ามา ยื่นมือเปิดประตูรถให้เธอ ทั้งยังยกมือบังไว้ไม่ให้เธอหัวโขก เรียกได้ว่าบริการเอาใจใส่เป็นอย่างดี
ช่วยไม่ได้ หากบริการไม่ดีพอ คุณหนูใหญ่ก็จะหาเรื่องขึ้นมาทันที
แน่นอนว่าเวลาที่อารมณ์ไม่ดี ต่อให้ฮั่วเฉินไม่ได้ทำอะไรผิด เธอก็ยังหาเรื่องมาจับผิดและกลั่นแกล้งเขาได้
อย่างเช่นตอนนี้
ฮั่วเฉินเพิ่งนั่งลงในรถ เธอก็เริ่มหาเรื่องทันที
“เนกไทน่าเกลียดชะมัด!”
ฮั่วเฉินชินเสียแล้ว เขาไม่อธิบายและไม่โต้แย้ง เพียงใช้มือข้างเดียวกระชากเนกไทออก เปิดหน้าต่างรถแล้วโยนเนกไทให้บอดี้การ์ดที่อยู่นอกรถ “ไม่ต้องตามมา”
บอดี้การ์ดมองอวิ๋นชิงผ่านหน้าต่าง เมื่อเห็นเธอไม่ได้คัดค้าน ก็ส่งสายตาเห็นใจให้ฮั่วเฉินก่อนจะหันหลังจากไป
ฮั่วเฉินยังไม่รีบออกรถ เขารอให้คุณหนูใหญ่ระบายอารมณ์ให้เสร็จก่อน
อวิ๋นชิงเหลือบมองเขาแล้วแค่นเสียง “ไล่บอดี้การ์ดของฉันไปแบบนี้ คงไม่ได้คิดจะหาที่ลับตาคนฆ่าคนแล้วเอาศพไปทิ้งหรอกนะ?”
ฮั่วเฉินไม่ตอบ
อวิ๋นชิงตวาดใส่เขา “ฮั่วเฉิน! พูดสิ!”
คราวนี้ฮั่วเฉินจึงเอ่ยปาก “ไม่กล้า”
“ไม่กล้าฆ่าคนแล้วเอาศพไปทิ้ง หรือไม่กล้าพูด?”
“ไม่กล้าทั้งสองอย่าง”
อวิ๋นชิงมองเขาพลางหัวเราะเย็นชา “แล้วตอนนี้คุณกำลังทำอะไรอยู่? ปากอย่างใจอย่าง!”
พอเห็นท่าทางนิ่งเฉยไม่สะทกสะท้านของฮั่วเฉิน เธอก็ยิ่งโมโห
ทุกครั้งเขาทำหน้าตาย มองเธออาละวาดอย่างสงบนิ่งและเยือกเย็น ทั้งที่เธอกำลังเหยียดหยามเขาแท้ ๆ แต่กลับรู้สึกเหมือนตัวเองต่างหากที่ถูกเหยียดหยาม