หลังฮั่วเฉินจากไป อวิ๋นชิงถึงหันไปมองเซวียหลิงที่ถูกบอดี้การ์ดจับตัวไว้
เซวียหลิงจ้องกลับอย่างไม่ยอมแพ้
แต่แล้วเซวียหลานก็จับศีรษะเธอกดลงทันที
เซวียหลานยิ้มประจบพลางวิงวอนว่า “คุณหนูใหญ่ เสี่ยวหลิงยังไม่รู้ความ คุณหนูเป็นผู้ใหญ่ใจกว้าง อย่าถือสาเด็กเลยนะคะ เดี๋ยวฉันจะอบรมเธอให้ดีค่ะ”
อวิ๋นชิงมองเซวียหลิงที่ถูกกดจนเงยหน้าไม่ขึ้น ก่อนจะเบนสายตากลับมาอย่างหมดสนุก เธอพินิจเล็บสวยของตัวเองแล้วเอ่ยเนิบช้า “ก็ได้ เห็นแก่ป้าหลาน ฉันจะไม่ถือสาเธอก็แล้วกัน”
“แต่ว่า...”
เธอเงยหน้าขึ้นเหลือบมองเซวียหลิงอีกครั้ง ก่อนหัวเราะหึ ๆ “เซวียหลิง คราวหน้าถ้ายังทำแบบนี้อีก ฉันจะให้ฮั่วเฉินตัดลิ้นเธอด้วยมือของเขาเอง ลองเดาดูสิว่าเขาจะยอมทำตามฉันไหม?”
เซวียหลิงโมโหจนเจ็บหน้าอก ทั้งยังหวาดกลัวอยู่บ้าง เพราะสวี่อวิ๋นชิงนางรองคนนี้ร้ายกาจจริง ๆ
เซวียหลานถอนหายใจโล่งอก รีบกล่าวขอบคุณอวิ๋นชิงไม่หยุด จากนั้นก็ลากเซวียหลิงออกไป
เมื่อกลับถึงห้องของตัวเอง เซวียหลานจึงตีเซวียหลิงไปทีหนึ่ง แล้วพูดอย่างโมโหว่า “เธอเป็นอะไรไป? คุณหนูใหญ่จะทำอะไร เคยถึงคิวเธอพูดตั้งแต่เมื่อไรกัน!”
ถ้าเป็นเจ้าของร่างเดิม ป่านนี้คงไม่กล้าส่งเสียงสักแอะ แต่เซวียหลิงไม่ขี้ขลาดเหมือนเจ้าของร่างเดิม อีกทั้งไม่ได้รู้สึกผูกพันกับแม่คนนี้ จึงเถียงกลับไปตรง ๆ ว่า
“ทำไมฉันจะพูดไม่ได้? สวี่อวิ๋นชิงมีสิทธิ์อะไรมองคนอื่นไม่ใช่คน? ก็แค่มีเงินไม่กี่บาท มีอะไรน่าภูมิใจนักหนา!”
เซวียหลานโมโหจนตีเธออีกครั้ง “มีเงินแล้วไม่น่าภูมิใจตรงไหน? ถ้าไม่มีเงิน เราสองแม่ลูกก็คงอดตายไปแล้ว ชีวิตของเธอกับของฉัน คุณชายสวี่เป็นคนเมตตาช่วยเอาไว้ทั้งนั้น เธอนี่ไม่รู้จักบุญคุณเลยจริง ๆ!”