นางชอบหน้าตาของเขา อำนาจและฐานะของเขา เขาคือผู้มีอำนาจที่สุดเท่าที่อันหนิงเคยพบเจอมาตลอดสามชาติ ทั้งยังหล่อเหลาเพียงนี้ แล้วอันหนิงจะไม่ชอบได้อย่างไร
ชอบก็คือชอบจริง ๆ ส่วนความจริงใจ... ของสิ่งนี้ล้ำค่าเหลือเกิน นางต้องเก็บไว้ให้ตัวเอง
ตอนนี้จ้าวอี้เฉินถูกกิจการบ้านเมืองถ่วงรั้งไว้ ชั่วขณะคงนึกถึงนางไม่ออก ต่อให้นึกถึงนางขึ้นมา อันหนิงก็ยังไม่แน่ใจว่าในใจฮ่องเต้พระองค์นี้ นางจะถูกพาลโกรธไปด้วยหรือไม่
นางไม่เคยประเมินสถานะของตัวเองในใจจ้าวอี้เฉินสูงเกินจริง นางไม่ชอบหาเรื่องใส่ตัว
แบบนี้ก็ดีไม่น้อย ต่อให้จ้าวอี้เฉินไม่ได้ชอบนางมากเท่าเดิม อันหนิงก็ยังหา “ความสำราญ” ให้ตัวเองได้
เมื่อคิดได้เช่นนั้น อันหนิงก็หลับต่ออย่างสบายใจ ทว่าไม่รู้เลยว่ามีคนกำลังรู้สึกผิดจนไม่รู้จะทำอย่างไรดี
แม้ไม่ได้หลับทั้งคืน แต่อั้นอีไม่มีวี่แววเหนื่อยง่วงแม้แต่น้อย เขาซ่อนตัวอยู่บนต้นไม้ใหญ่ไม่ไกลนัก ทว่าสายตายังคงจับจ้องไปทางห้องนอนตลอดเวลา
ก่อนหน้านี้ ชีวิตของอั้นอีมีเพียงการฝึกฝนกับการรับภารกิจ เขาไม่รู้ว่าตอนนี้ควรทำอย่างไร ในหัวสับสนวุ่นวายไปหมด
อั้นอีเฝ้ามองตั้งแต่แสงยามเช้าอันริบหรี่ จนตะวันลอยสูง แล้วถึงยามอาทิตย์อัสดง ในที่สุดห้องนอนก็มีความเคลื่อนไหวอีกครั้ง
บรรดาสาวใช้ในห้องของอันหนิงคุ้นชินกับเรื่องนี้แล้ว ตราบใดที่อันหนิงยังไม่ลุกจากเตียง พวกนางก็จะไม่เข้ามารบกวนอย่างรู้หน้าที่
อันหนิงกิน “มื้อกลางวัน” อย่างเอื่อยเฉื่อยเช่นทุกครั้ง เมื่อไล่สาวใช้ในเรือนออกไปแล้ว นางก็ยืนอยู่กลางลาน