หลี่ฉงซานผู้เป็นบิดาและหลูซื่อแม่เลี้ยงได้รับข่าวจากคนเฝ้าประตูว่าผู้มาเยือนมีฐานะไม่ธรรมดา จึงรีบรุดไปต้อนรับที่หน้าประตู
วันนี้เป็นวันมงคลที่หาได้ยากของจวนแม่ทัพ ผู้คนมากมายมาร่วมแสดงความยินดี แน่นอนว่าย่อมสังเกตเห็นรถม้าสง่างามไม่ธรรมดาที่อยู่ไม่ไกล
ประตูใหญ่ซึ่งเมื่อครู่ยังอึกทึกครึกโครมพลันเงียบกริบ ทุกคนต่างจับจ้องรถม้าที่เคลื่อนมาหยุดตรงหน้า
ในที่สุดรถม้าก็ค่อย ๆ จอดลงที่หน้าประตู ท่ามกลางสายตาเฝ้ารอของผู้คน อันหนิงค่อย ๆ ก้าวลงจากรถม้า
「ท่านพ่อ ท่านแม่」 อันหนิงมองคนทั้งสองตรงหน้าแล้วยิ้ม พลางเอ่ยเรียก
หลี่ฉงซานถามว่า 「เจ้าใช่ชิงฮวนหรือไม่」
อันหนิงตอบว่า 「ใช่แล้วเจ้าค่ะท่านพ่อ ไม่ได้พบกันเสียนาน」
หลูซื่อกำผ้าเช็ดหน้าในมือแน่น 「เด็กคนนี้ แต่งออกไปตั้งนานแล้วก็ยังไม่รู้จักกลับมาเยี่ยมท่านพ่อ ดูสิ ท่านพ่อแทบจำเจ้าไม่ได้แล้ว」
หลูซื่อยังคงชอบเหน็บแนมอย่างแนบเนียนไม่เปลี่ยน นางกำลังกล่าวหาว่าอันหนิงอกตัญญู ไม่ยอมกลับมาเยี่ยมแม้แต่บิดาผู้ให้กำเนิด
อันหนิงเอ่ยด้วยสีหน้าเศร้าสร้อยว่า 「ตอนที่ข้าแต่งเข้าจวนโหวเจิ้นหนาน ในใจมีแต่คนในครอบครัว น่าเสียดายที่ผ่านมาตั้งนาน ท่านพ่อกับท่านแม่กลับไม่เคยส่งข่าวมาสักคำ」
「ข้ายังนึกว่าท่านพ่อกับท่านแม่เห็นว่าข้าไม่ได้รับความสำคัญในจวนโหว จึงไม่ยอมรับข้าเป็นบุตรสาวเสียแล้ว」
「คราวนี้ทางบ้านส่งข่าวเรียกข้ากลับมาเพื่อร่วมส่งน้องสาวรองออกเรือน ข้ายังนึกว่าตัวเองตาฝาดไปเสียอีก」